Bernedoodle — wszystko, co musisz wiedzieć o krzyżówce berneńczyka i pudla

Bernedoodle to jedna z najgłośniejszych psich hybryd ostatnich lat — miks berneńskiego psa pasterskiego i pudla. Od razu uczciwie: bernedoodle nie jest rasą uznaną przez FCI ani przez Związek Kynologiczny w Polsce — to mieszaniec dwóch ras, bez oficjalnego wzorca. Nie zmienia to faktu, że te psy podbijają serca rodzin: łączą łagodność berneńczyka z inteligencją i nisko liniejącą sierścią pudla. W tej karcie znajdziesz pełną charakterystykę: charakter, odmiany mini i standard, pielęgnację sierści, żywienie, zdrowie i cenę. W sklepie Piesław na co dzień dobieramy akcesoria RAGI i przysmaki Syta Micha także dla psów o kręconym, wymagającym włosie — podpowiemy więc też, co realnie ułatwia życie z bernedoodlem.

Bernedoodle — dane rasy w pigułce

Cecha	Bernedoodle
Waga	standard ok. 28–45 kg · mini ok. 9–20 kg · tiny do ok. 9 kg (orientacyjnie)
Wzrost w kłębie	standard do ok. 74 cm w kłębie · mini do ok. 56 cm · tiny ok. 30–43 cm
Długość życia	ok. 12–15 lat (standard); mniejsze odmiany zwykle dłużej
Grupa FCI	brak — rasy rodzicielskie: berneński pies pasterski (grupa II, wzorzec nr 45), pudel (grupa IX, wzorzec nr 172)
Kraj pochodzenia	Kanada (pierwsze celowe kojarzenia w 2003 r.)
Typ sierści	falista lub kręcona, rzadziej prosta; mało liniejąca, skłonna do kołtunów
Umaszczenie	najbardziej pożądane trójkolorowe (czarne z białymi i rudymi znaczeniami), częste czarno-białe i czarne, rzadkie merle; brak wzorca (hybryda)
Poziom energii	umiarkowany do wysokiego — codzienne spacery plus praca dla głowy
Dla kogo	także na pierwszego psa, przy czasie na codzienne zajęcia; rodziny z dziećmi, aktywni rekreacyjnie; nie dla nieobecnych większość doby, źle znosi samotność, wymaga pielęgnacji
Status	hybryda (berneński pies pasterski × pudel) — bez uznania FCI/ZKwP i bez oficjalnego wzorca

Bernedoodle — usposobienie i charakter

Osobowość

O usposobieniu bernedoodla najlepiej mówi cel, w jakim ta krzyżówka powstała: miał to być kochający, rodzinny towarzysz. I zwykle właśnie taki jest — łagodny, wesoły, mocno związany z opiekunami. Po pudlu dziedziczy inteligencję i chęć współpracy, po berneńskim psie pasterskim — łagodność i potrzebę bycia blisko swoich ludzi. To typowy „pies-rzep”: chodzi za domownikami z pokoju do pokoju i najchętniej uczestniczyłby we wszystkim. Ta sama cecha ma drugą stronę medalu: bernedoodle źle znosi wielogodzinną samotność i pozostawiony sam sobie potrafi reagować niepokojem, wyciem albo demolką. Pamiętaj też, że u hybryd charakter jest mniej przewidywalny niż u ras z wzorcem — nawet w jednym miocie jedno szczenię może być bardziej „pudle”, a drugie bardziej „berneńskie”.

Szczekliwość

Bernedoodle nie należy do psów szczekliwych. Większość przedstawicieli tej krzyżówki zabiera głos rzadko — zwykle wtedy, gdy coś je zaskoczy albo w ferworze zabawy. Jeśli pies szczeka dużo i regularnie, szukaj przyczyny w nudzie, nadmiarze niewykorzystanej energii lub zbyt długiej samotności, a nie w „naturze rasy”.

Podejście do dzieci

Kontakt z dziećmi to mocna strona bernedoodli — te psy są cierpliwe, delikatne i chętne do wspólnej zabawy, dlatego tak często trafiają do rodzin. Jak zawsze obowiązuje jednak żelazna zasada: zabawy małego dziecka z psem nadzoruje dorosły. Dotyczy to zwłaszcza odmiany standard, która w rozpędzie potrafi niechcący przewrócić malucha, oraz drobnych odmian tiny, którym z kolei nieuważny kilkulatek może zrobić krzywdę.

Podejście do innych psów i zwierząt

Dobrze socjalizowany bernedoodle zwykle świetnie dogaduje się z innymi psami — wspólne bieganie po wybiegu to jedna z jego ulubionych rozrywek. Wobec mniejszych zwierząt, w tym kotów, bywa łagodny i ciekawski, zwłaszcza gdy dorasta z nimi pod jednym dachem. Nowe zwierzę wprowadzaj mimo wszystko stopniowo i pod kontrolą — pierwsze wrażenie ma znaczenie po obu stronach.

Stosunek do obcych

Wobec obcych bernedoodle bywa różny: część psów wita gości jak starych przyjaciół, część — po berneńskim rodzicu — zachowuje początkową rezerwę i potrzebuje chwili, żeby zaufać. To nie jest wada, tylko cecha, z którą pracuje się przez wczesną socjalizację: im więcej dobrych doświadczeń z ludźmi w wieku szczenięcym, tym pewniejszy dorosły pies.

Charakter i szkolenie w praktyce

W codziennej pracy z bernedoodlem najwięcej daje zrozumienie, że pod jednym futrem mieszkają dwa psy. Pudel wnosi bystrość i błyskawiczne kojarzenie — nowe komendy ten psiak łapie w kilka sesji. Berneńczyk dodaje spokój, ale też pewien upór: młode bernedoodle potrafią być uparte i przekorne, zwłaszcza w okresie dojrzewania. To zwykle mija z wiekiem — dorosły pies jest wyraźnie spokojniejszy niż nastoletni urwis — pod warunkiem, że przez ten czas prowadzisz go konsekwentnie i bez siłowania się.

Najlepsze efekty dają krótkie, pozytywne sesje oparte na nagrodach: kilka minut, wyraźny sukces, koniec zabawy. Miękkie przysmaki treningowe — na przykład kiełbaski Syta Micha krojone na drobno — pozwalają zrobić wiele powtórzeń bez przeładowania kalorii. Surowość i podnoszenie głosu działają na tę wrażliwą hybrydę odwrotnie do zamierzeń: pies się wycofuje i traci chęć do współpracy.

Drugi obowiązkowy temat to trening zostawania samemu. Bernedoodle jest tak mocno związany z rodziną, że samotności musi nauczyć się małymi krokami: najpierw wyjścia na minuty, potem na kwadranse, zawsze po spacerze i z zajęciem na czas nieobecności — na przykład matą węchową albo zabawką z ukrytymi smaczkami. Odpuszczenie tego tematu w wieku szczenięcym to najprostsza droga do problemów z zachowaniem w dorosłości. Jeśli mimo treningu pies panikuje przy każdym wyjściu, nie zwlekaj z konsultacją u behawiorysty.

Dla kogo TAK: dla rodziny z dziećmi, dla osób aktywnych rekreacyjnie, także dla pierwszego psa — pod warunkiem czasu na codzienne zajęcia i naukę. Dla kogo NIE: dla kogoś, kto spędza poza domem większość doby, szuka psa „bezobsługowego” (kręcona sierść i potrzeba kontaktu wykluczają ten scenariusz) albo oczekuje stuprocentowej przewidywalności — u hybrydy loterii genów nie da się wykluczyć.

Historia: skąd wziął się bernedoodle?

Historia tej krzyżówki jest krótka jak na psi świat. Za pierwsze celowe kojarzenia uznaje się rok 2003, kiedy kanadyjska hodowczyni Sherry Rupke z SwissRidge Kennels zaczęła planowo łączyć berneńskie psy pasterskie z pudlami. Cel był praktyczny: pies o rodzinnym charakterze berneńczyka, ale zdrowszy, dłużej żyjący i mniej liniejący — z sierścią bliższą pudlowi. Pomysł trafił w swój czas i bernedoodle szybko zyskał popularność w Ameryce Północnej, a potem w Europie.

O rodzicach warto wiedzieć tyle: berneński pies pasterski to szwajcarski pies zaganiająco-stróżujący z okolic Berna (FCI grupa II, wzorzec nr 45), a pudel (ang. poodle, stąd człon „doodle” w nazwie) to uznawany za jedną z najinteligentniejszych ras psów towarzysz z grupy IX FCI, wzorzec nr 172. Obu rasom poświęciliśmy osobne karty w naszej encyklopedii. Sam bernedoodle pozostaje natomiast poza oficjalną nomenklaturą: żadna duża organizacja kynologiczna — ani FCI, ani AKC — go nie uznaje. Rejestrują go jedynie kluby psów hybrydowych, jak American Canine Hybrid Club czy International Designer Canine Registry, a hodowla nie podlega nadzorowi ZKwP.

Ile żyje bernedoodle?

Orientacyjna długość życia bernedoodla w odmianie standard to 12–15 lat. Mniejsze odmiany żyją zwykle dłużej: mini około 14–16 lat, a najmniejsze tiny nawet do 18. Warto wiedzieć, że to właśnie krótkowieczność berneńskiego psa pasterskiego — rasy, która przeciętnie żyje tylko 7–8 lat, głównie z powodu chorób nowotworowych — była jednym z motywów tworzenia tej hybrydy. Na długość życia konkretnego psa wpływają geny (stąd waga badań u rodziców), utrzymanie prawidłowej masy ciała, codzienny ruch i regularna profilaktyka u lekarza weterynarii.

Jak wygląda bernedoodle? Odmiany, rozmiary i umaszczenie

Bernedoodle wygląda jak pluszowa wersja berneńczyka: zwarta, mocna sylwetka, ciemne, wyraziste oczy i miękki, gęsty włos. Ponieważ hybryda nie ma wzorca, wygląd bywa loterią — poniższe zakresy traktuj orientacyjnie.

Bernedoodle standard, mini i tiny — rozmiary

Rozmiar zależy od tego, jaki pudel został użyty w kojarzeniu:

• Bernedoodle standard (pudel duży): ok. 28–45 kg — dorosły pies może ważyć nawet ponad 40 kilogramów — i do ok. 74 cm w kłębie. Pies zdecydowanie duży.
• Bernedoodle mini / miniaturowy (pudel miniaturowy): ok. 9–20 kg i do ok. 56 cm. Najpopularniejszy kompromis: rodzinne usposobienie w rozmiarze wygodnym także do mieszkania.
• Bernedoodle tiny / toy (pudel toy, zwykle w drugim pokoleniu): do ok. 9 kg i ok. 30–43 cm wzrostu.

Umaszczenie i typy sierści

Najbardziej pożądane jest umaszczenie trójkolorowe (tricolor) — czarne z białymi i rudymi znaczeniami, jak u berneńczyka — i ono bywa też najtrudniejsze do uzyskania. Częste są psy czarno-białe i czarne, a rzadkie i wyceniane najwyżej — marmurkowe merle. Sierść występuje w trzech typach: falista (najczęstsza), kręcona (najbliższa pudlowi, najmniej liniejąca) i prosta (najrzadsza, gubi najwięcej włosa). Im bardziej kręcony włos, tym mniej sierści na kanapie — ale tym więcej czesania, o czym za chwilę.

Pokolenia: co znaczy F1, F1b i multigen?

W ogłoszeniach hodowlanych spotkasz oznaczenia pokoleń: F1 to pierwsze pokolenie (berneński pies pasterski × pudel, genetycznie pół na pół), F1b to F1 skojarzony ponownie z pudlem (ok. 75% genów pudla — sierść zwykle bardziej kręcona i mniej liniejąca), a multigen oznacza kojarzenie bernedoodli między sobą przez kilka pokoleń dla ustabilizowania typu. Te oznaczenia opisują wyłącznie schemat kojarzenia — nie są żadnym rodowodem ani gwarancją cech konkretnego szczenięcia.

Pielęgnacja bernedoodla

Tu nie ma drogi na skróty: falista i kręcona sierść bernedoodla praktycznie nie linieje, więc martwy włos nie wypada sam — zostaje w okrywie i błyskawicznie skręca się w kołtuny, zwłaszcza za uszami, pod pachami i w pachwinach. Podstawa pielęgnacji sierści to czesanie co drugi dzień (przy mocno kręconym włosie najlepiej codziennie) — sprawdzi się zgrzebło do sierści wełnistej, które wyczesuje zaczątki kołtunów, zanim zbiją się w filc. Pełny wybór szczotek znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści.

Drugi filar to strzyżenie — sierść stale rośnie, więc co 6–10 tygodni psa trzeba skrócić u psiego fryzjera albo samodzielnie w domu. Jeśli wybierasz wariant domowy, zainwestuj w porządny sprzęt — cicha maszynka do strzyżenia psów RAGI z zestawem pielęgnacyjnym poradzi sobie z gęstym włosem hybrydy, a technikę krok po kroku pokazujemy w poradniku jak strzyc psa w domu. Kąpiel organizuj mniej więcej raz w miesiącu lub gdy pies faktycznie się ubrudzi — częstsze mycie wysusza skórę. Do kalendarza dołóż regularny przegląd opadających uszu (słabo wentylowane uszy lubią się odzywać), przycinanie pazurów i szczotkowanie zębów. Wszystko, czego potrzebujesz, zbiera kategoria strzyżenie i pielęgnacja psa.

Żywienie bernedoodla

Żywienie dobieraj do rozmiaru i wieku psa — inaczej je 40-kilogramowy standard, inaczej 10-kilogramowy mini. Wybieraj pełnoporcjową karmę dobrej jakości i trzymaj się tabeli producenta, a dzienną porcję dziel na dwa posiłki: u dużych, głębokoklatkowych psów (a takim bywa bernedoodle standard) jeden obfity posiłek zwiększa ryzyko wzdęć i skrętu żołądka. Po jedzeniu daj psu odpocząć zamiast od razu ruszać na spacer. Praktyczne wskazówki znajdziesz w poradniku ile razy dziennie karmić psa, a pełną ofertę karm i przysmaków — w kategorii karma i przysmaki dla psa, w tym naturalne receptury Syta Micha. Przysmaki zawsze wliczaj do dziennego bilansu — sympatyczny futrzak z proszącym spojrzeniem szybko nauczy domowników dokarmiania, a nadwaga obciąża stawy, które u tej krzyżówki i tak wymagają uwagi.

Aktywność i zabawa

Bernedoodle ma umiarkowanie wysokie potrzeby ruchowe: dwa solidne spacery dziennie plus zabawa to rozsądne minimum, a wycieczki, pływanie czy psie sporty przyjmie z entuzjazmem. Równie ważna jak ruch jest praca dla głowy — to w końcu w połowie pudel. Węszenie, szukanie smaczków, nauka sztuczek i zabawki logiczne męczą tę hybrydę skuteczniej niż dodatkowy kilometr marszu. Świetnie sprawdzają się zabawki edukacyjne i węchowe; jeśli temat jest dla Ciebie nowy, zacznij od poradnika o macie węchowej dla psa. Dziesięć minut węszenia potrafi wyciszyć psa na pół dnia — to też najlepsze „zadanie domowe” na czas Twojej nieobecności.

Transport i podróże z bernedoodlem

Sposób podróżowania zależy od odmiany. Bernedoodle standard potraktuj jak psa dużego: tylna kanapa lub bagażnik kombi wyłożone matą — sprawdź maty do samochodu dla psa, które ochronią tapicerkę przed włosem, błotem i pazurami — plus pas bezpieczeństwa wpięty w szelki (nigdy w obrożę). Odmiana mini i tiny pojedzie wygodnie w foteliku podnoszącym psa do poziomu okna — modele znajdziesz wśród fotelików samochodowych dla psa. Do auta przyzwyczajaj psa od szczenięcia krótkimi, przyjemnymi trasami, a na dłuższą podróż zaplanuj postoje na wodę i rozprostowanie łap.

Dom dla bernedoodla: legowisko, miski, akcesoria

Bernedoodle odnajdzie się i w domu z ogrodem, i w mieszkaniu — pod warunkiem codziennej dawki ruchu i, przede wszystkim, obecności rodziny. To pies, który chce mieszkać z ludźmi, nie obok nich. Wyposażenie dobieraj do odmiany: dla standarda legowisko w rozmiarze 100–120 cm z solidnym, niezapadającym się wypełnieniem, dla mini odpowiednio mniejsze. Postaw je w spokojnym kącie, z dala od przeciągów — pies-rzep też potrzebuje miejsca, w którym nikt go nie zaczepia. Do tego stabilne miski (dla łapczywie jedzących warto rozważyć miskę spowalniającą) i kosz zabawek rotowanych co kilka dni, żeby się nie nudziły.

Zdrowie bernedoodla — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Hybrydy bywają reklamowane jako „zdrowsze od ras czystych” dzięki wymieszaniu genów. Coś w tym jest, ale to żadna gwarancja: bernedoodle może odziedziczyć predyspozycje po obu rasach rodzicielskich. Po stronie berneńskiej są to przede wszystkim problemy ortopedyczne (skłonność do dysplazji stawów) oraz — u samej rasy wyjściowej — bardzo wysokie obciążenie chorobami nowotworowymi, z mięsakiem histiocytarnym na czele; właśnie dlatego tak ważne jest, z jakich linii pochodzi berneński rodzic. Po stronie pudla — choroby oczu, schorzenia autoimmunologiczne i padaczka. Żadna z tych skłonności nie przesądza o losie konkretnego psa; to mapa obszarów, na które warto zwracać uwagę razem z lekarzem weterynarii.

Choroby opisywane u rasy

Poniższa lista zbiera schorzenia, które publikacje weterynaryjne, organizacje badające psy hodowlane (m.in. OFA) i kluby ras rodzicielskich opisują u bernedoodli lub u ich ras wyjściowych częściej niż w ogólnej populacji. Nie jest to lista chorób Twojego psa — większość bernedoodli nigdy nie zachoruje na większość z nich. Traktuj ją jako listę pytań do hodowcy i tematów do rozmowy z lekarzem prowadzącym:

• dysplazja stawu biodrowego (HD) — nieprawidłowy rozwój stawu biodrowego, opisywany u obu ras rodzicielskich i u samych bernedoodli;
• dysplazja stawu łokciowego (ED) — analogiczne zaburzenie rozwojowe stawu łokciowego, o wysokiej dziedziczności u berneńskich psów pasterskich;
• postępujący zanik siatkówki (PRA) — dziedziczna choroba oczu prowadząca do utraty wzroku; u pudli wykrywana testem genetycznym (wariant prcd-PRA);
• choroba von Willebranda — dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi, opisywane u pudli i berneńczyków; dostępny test DNA;
• rozszerzenie i skręt żołądka (GDV) — stan nagły, którego podwyższone ryzyko dotyczy psów dużych o głębokiej klatce piersiowej, w tym bernedoodli standard;
• alergie skórne i pokarmowe — objawiające się świądem, wylizywaniem łap i nawracającymi zapaleniami skóry oraz uszu;
• zapalenie gruczołów łojowych (sebaceous adenitis) — autoimmunologiczna choroba skóry charakterystyczna dla pudli dużych;
• choroba Addisona (niedoczynność kory nadnerczy) — schorzenie hormonalne opisywane u pudli dużych wyraźnie częściej niż u innych ras;
• mielopatia zwyrodnieniowa (DM) — postępująca choroba neurologiczna, w której kierunku badane są berneńskie psy pasterskie; nosicielstwo wykrywa test DNA;
• niedoczynność tarczycy — zaburzenie hormonalne uwzględniane w panelach badań hodowlanych obu ras rodzicielskich;
• padaczka idiopatyczna — nawracające napady drgawkowe bez uchwytnej przyczyny, opisywane u pudli częściej niż przeciętnie;
• zwichnięcie rzepki (luksacja) — problem ortopedyczny małych psów, istotny głównie u odmian mini i tiny (po pudlach miniaturowych i toy).

Dużą część tego ryzyka ogranicza odpowiedzialna hodowla — i właśnie dlatego przy hybrydzie, której nikt formalnie nie nadzoruje, badania rodziców są ważniejsze niż cokolwiek innego.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Badania rodziców szczenięcia. Ponieważ bernedoodle nie podlega ZKwP ani FCI, żaden urząd nie wymusi na hodowcy badań — standard wyznaczają sami hodowcy, a weryfikacja należy do Ciebie. Dobra praktyka wygląda tak, jak w rasach wyjściowych: berneński rodzic powinien mieć ocenę stawów biodrowych i łokciowych, przegląd okulistyczny i kardiologiczny oraz test DNA w kierunku mielopatii zwyrodnieniowej; pudel — ocenę stawów, badanie okulistyczne oraz testy genetyczne (m.in. prcd-PRA i choroba von Willebranda). Coraz częściej hodowcy pokazują też wyniki panelowych badań genetycznych obojga rodziców. Odpowiedzialny hodowca przedstawia te dokumenty bez proszenia — brak jakichkolwiek wyników badań to najpoważniejszy sygnał ostrzegawczy przy hybrydzie.

Profilaktyka psa. U szczenięcia kalendarz szczepień i odrobaczania ustala lekarz prowadzący; w okresie wzrostu — zwłaszcza u odmiany standard — lekarze często zalecają kontrolowanie tempa przybierania masy i oszczędzanie stawów (bez skoków z wysokości i forsownych biegów). U dorosłego psa standardem jest coroczna wizyta kontrolna z oceną kondycji; przy opadających, owłosionych uszach warto prosić o ich przegląd przy każdej okazji. U seniora lekarze często zalecają okresowe badania krwi i moczu. Konkretny plan profilaktyki zawsze ustalaj z lekarzem, który zna Twojego psa.

Cena bernedoodla — ile kosztuje i skąd wziąć psa?

Ceny szczeniąt bernedoodle w Polsce są mocno rozstrzelone — zależą od rozmiaru, umaszczenia, badań rodziców i renomy hodowli, a konkretną kwotę podaje hodowca. Najwyżej wyceniane są mini i tiny, umaszczenie trójkolorowe oraz rzadkie merle. Tu wracamy do sprawy zasadniczej: bernedoodle nie ma rodowodu ZKwP/FCI, bo żadna organizacja kynologiczna tej hybrydy nie uznaje. „Rodowód” dołączany do szczenięcia bywa więc wyłącznie ozdobnym papierem. Zamiast niego sprawdzaj konkrety: dokumentację badań obojga rodziców (stawy, oczy, testy genetyczne), warunki, w jakich psy żyją, możliwość poznania matki i całego miotu oraz umowę. Uciekaj od ofert „od ręki”, bez badań i z wieloma miotami naraz — moda na doodle to raj dla pseudohodowli, a oszczędność przy zakupie potrafi wrócić z nawiązką w kosztach leczenia.

Druga droga to adopcja: w schroniskach i fundacjach coraz częściej czekają psy w typie doodli — kudłate krzyżówki o bardzo podobnych potrzebach. Dorosły pies z nieznaną przeszłością wymaga rozważnego wprowadzenia do domu, ale bywa niezwykle wdzięcznym czworonożnym przyjacielem.

Wady i zalety rasy

Na koniec uczciwe podsumowanie oczami opiekunów:

Zalety	Wady
przyjazny, rodzinny charakter i łagodność wobec dzieci	brak wzorca i nadzoru hodowlanego — cechy szczenięcia są loterią, a rynek przyciąga pseudohodowle
inteligencja i szybka nauka	pielęgnacja sierści kosztuje czas i pieniądze (czesanie, strzyżenie co kilka tygodni)
mało liniejąca sierść (odmiany falista i kręcona)	źle znosi samotność
trzy rozmiary do wyboru — od psa na kanapę po towarzysza wypraw	młode psy bywają uparte
zwykle dobre relacje z innymi psami i kotami	predyspozycje zdrowotne po obu rasach rodzicielskich wymagają świadomego wyboru hodowcy

Ciekawostki o rasie

• Nazwa-zlepek. Słowo „bernedoodle” to zbitka członów „Berne(se)” — od angielskiej nazwy berneńczyka (Bernese Mountain Dog) — i „doodle”, jak potocznie nazywa się krzyżówki z pudlem. Spotyka się też nazwy bernepoo i bernesedoodle.
• Rodowód z Kanady. Za twórczynię krzyżówki uważa się Sherry Rupke z kanadyjskiej hodowli SwissRidge Kennels, która pierwsze mioty zaplanowała w 2003 roku.
• Pies spoza katalogu. Bernedoodle nie figuruje w nomenklaturze FCI ani AKC — rejestrują go tylko kluby psów hybrydowych, m.in. American Canine Hybrid Club i International Designer Canine Registry.
• Tricolor na wagę złota. Trójkolorowe umaszczenie w typie berneńczyka jest genetycznie najtrudniejsze do uzyskania w krzyżówce — dlatego to właśnie takie szczenięta osiągają najwyższe ceny.
• F1, F1b, multigen. Oznaczenia pokoleń mówią, ile pudla „siedzi” w psie: F1 to genetycznie pół na pół, F1b — około 75% pudla, a multigen to kojarzenia bernedoodli między sobą dla ustabilizowania typu.

Treści w tej karcie mają charakter informacyjny i edukacyjny — nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Informacje o zdrowiu opisują predyspozycje opisywane u bernedoodli i ich ras rodzicielskich, a nie diagnozy; o profilaktyce, diecie i leczeniu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii. Bernedoodle nie jest rasą uznaną przez FCI/ZKwP — dane o rozmiarach i długości życia są orientacyjne i pochodzą z publikacji o hybrydzie, nie z oficjalnego wzorca.