Springer spaniel angielski — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Springer spaniel angielski to pies, który nie zna pojęcia „nudny spacer” — każdy krzak trzeba sprawdzić nosem, każdą piłkę przynieść, a potem jeszcze zapytać wzrokiem: „co robimy dalej?”. W tej karcie rasy znajdziesz pełny opis rasy: charakter, historię, pielęgnację sierści i uszu, żywienie, zdrowie, aktywność oraz cenę szczenięcia. W sklepie Piesław dobieramy akcesoria RAGI oraz naturalne karmy i przysmaki Syta Micha także dla psów myśliwskich, więc podpowiemy, co sprawdzi się przy tym niestrudzonym aporterze.

Springer spaniel angielski — dane rasy w pigułce

Cecha	Springer spaniel angielski
Waga	ok. 18–25 kg (wzorzec FCI nie określa wagi)
Wzrost w kłębie	ok. 51 cm — najwyższy ze wszystkich spanieli brytyjskich
Długość życia	ok. 12–14 lat
Grupa FCI	grupa 8 (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 2 — płochacze; wzorzec rasy nr 125, obowiązują próby pracy
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania
Typ sierści	wg wzorca FCI: przylegająca, prosta, odporna na niepogodę, nigdy szorstka (długości wzorzec nie określa); w praktyce włos średniej długości, u części psów lekko falujący — falistość dopuszcza wzorzec amerykański (AKC); umiarkowane pióra na uszach, kończynach i tułowiu
Umaszczenie	wątrobiano-białe lub czarno-białe, ewentualnie z podpalaniem (tricolor); innych kolorów wzorzec nie przewiduje
Poziom energii	wysoki — pies myśliwski, potrzebuje codziennie ruchu i zajęć dla nosa
Dla kogo	aktywne osoby i zaangażowani debiutanci; rodziny z dziećmi; dom z codziennym ruchem i aportowaniem, nie dla osób poza domem przez większość dnia

Springer spaniel angielski — usposobienie i charakter

Osobowość

Wzorzec rasy opisuje springer spaniela angielskiego trzema słowami: przyjazny, wesoły, posłuszny. To pies stworzony do współpracy z człowiekiem — przez pokolenia pracował w polu ramię w ramię z myśliwym, więc uważność na opiekuna ma w genach. Springer spaniel angielski jest pogodny i towarzyski, chce uczestniczyć we wszystkim, co robi jego rodzina. Ma przy tym typowo myśliwski temperament: świetny węch, pasję do aportowania i duży zapas energii, który trzeba codziennie rozładować. Samotność znosi przeciętnie — to nie rasa dla osoby, której nie ma w domu po kilkanaście godzin.

Szczekliwość

Springer spaniel angielski nie należy do ras notorycznie szczekliwych, ale nie jest też milczkiem. Zaszczeka, żeby zaanonsować gościa albo w emocjach podczas zabawy, a niektóre psy „komentują” głosem ekscytację przed spacerem. Nadmierna, uporczywa szczekliwość u springera to niemal zawsze objaw nudy i niewyżycia — pies, który dostaje swoją dawkę ruchu i pracy węchowej, w domu jest zwykle spokojny i cichy.

Podejście do dzieci

Łagodne usposobienie i zamiłowanie do zabawy sprawiają, że dobrze prowadzony springer spaniel angielski świetnie odnajduje się w roli psa rodzinnego — cierpliwego kompana dziecięcych zabaw i niestrudzonego aportera w ogrodzie. Pamiętaj o dwóch rzeczach: młody, rozentuzjazmowany springer potrafi w biegu przewrócić malucha, a zabawy małych dzieci z psem zawsze powinny odbywać się pod okiem dorosłego.

Podejście do innych psów i zwierząt

Z innymi psami springer spaniel angielski zwykle dogaduje się bez problemu — to rasa hodowana do pracy w grupie, bez skłonności do konfliktów. Z kotami wychowanymi pod jednym dachem większość springerów żyje zgodnie, zwłaszcza gdy socjalizacja zaczęła się w wieku szczenięcym. Warto jednak pamiętać o myśliwskim rodowodzie: widok uciekającego kota sąsiadów, ptactwa czy zwierzyny na spacerze może uruchomić instynkt pogoni, dlatego solidne przywołanie to przy tej rasie umiejętność obowiązkowa.

Stosunek do obcych

Wobec obcych springer spaniel angielski jest zwykle otwarty i ufny — gościa w domu częściej przywita machającym ogonem i przyniesioną zabawką niż nieufnym pomrukiem. To ma swoje konsekwencje: na psa stróżującego się nie nadaje, bo brak mu podejrzliwości wobec ludzi. Czy springer spaniel angielski jest agresywny? Nie — wzorzec FCI stawia sprawę jasno: agresja i wyraźna lękliwość są u tej rasy wadami dyskwalifikującymi, a pożądany charakter to przyjazność i posłuszeństwo. Jak u każdego psa, problemy z zachowaniem mogą się pojawić przy zaniedbanej socjalizacji, przewlekłej nudzie lub bólu — to jednak kwestia warunków, nie rasy.

Charakter i szkolenie w praktyce

Dobra wiadomość: szkolenie springer spaniela angielskiego to przyjemność. To pies nastawiony na współpracę z człowiekiem, szybko kojarzy fakty i cieszy się z pracy — obok pracy w polu sprawdza się w psich sportach, w służbach, a przy odpowiednim temperamencie jako dogoterapeuta. Uczy się chętnie i wybacza początkującemu opiekunowi więcej niż rasy samodzielne, więc bywa polecany jako pierwszy pies — pod warunkiem, że nadążysz za jego energią.

W praktyce najlepiej działają krótkie, radosne sesje oparte na nagrodach. Springer jest psem „miękkim” — ostre traktowanie gasi jego entuzjazm, a nic nie motywuje go tak, jak wspólna zabawa i smakołyk za dobrze wykonane zadanie. W roli nagrody sprawdzają się drobne przysmaki treningowe, które pies zje szybko, bez wypadania z rytmu ćwiczeń. Od pierwszych tygodni pracuj nad przywołaniem — u psa z takim nosem i instynktem pogoni to komenda, która daje wolność. Przyda się też nauka spokojnego chodzenia na smyczy, bo młody springer ciągnie z entuzjazmem godnym psa zaprzęgowego — pomoże Ci poradnik jak nauczyć psa luźnej smyczy.

Największe wyzwania wychowawcze? Po pierwsze pobudliwość: młody springer potrafi „wchodzić na wysokie obroty” i od szczenięcia trzeba go uczyć wyciszania po zabawie. Po drugie węch: zamiast walczyć z obwąchiwaniem świata, skanalizuj je w zabawy węchowe i tropienie. Po trzecie samotność: przyzwyczajaj psa do zostawania w domu stopniowo, bo rasa mocno związana z człowiekiem źle znosi wielogodzinną izolację. Gdyby w zachowaniu pojawiło się coś, co Cię przerasta — narastający lęk czy reaktywność — skonsultuj się z behawiorystą.

Dla kogo TAK: dla aktywnych osób i rodzin, które chcą psa do wspólnych wypraw, biegania, psich sportów i codziennej zabawy — także dla zaangażowanych debiutantów. Dla kogo NIE: dla zwolenników kanapowego trybu życia, osób poza domem przez większość dnia i tych, którzy szukają czujnego stróża posesji.

Historia rasy springer spaniela angielskiego

Spaniele towarzyszą myśliwym od stuleci, a springer spaniel angielski jest — jak odnotowuje wzorzec FCI — najstarszą rasą wśród psów myśliwskich (gundogs), od dawna hodowaną w czystości. Zanim upowszechniła się broń palna, zadaniem tych psów było wyszukiwanie i wypłaszanie zwierzyny, którą łapano w sieci albo którą przejmował wypuszczony sokół czy chart. Stąd nazwa rasy: angielskie „to spring” oznacza wypłaszanie — springer dosłownie „wysadzał” ptactwo i drobną zwierzynę z ukrycia. Wraz z upowszechnieniem broni palnej rola psa się zmieniła: nowoczesny springer wyszukuje, płoszy i aportuje zwierzynę zestrzeloną przez myśliwego, pracując w zasięgu strzału.

Ciekawy jest rodowód wspólny z cocker spanielem. Jeszcze w XIX wieku cockery i springery przychodziły na świat w tych samych miotach — o przydziale decydowała wielkość: mniejsze szczenięta pracowały przy słonkach (ang. woodcock, stąd „cocker”), a większe wypłaszały zwierzynę, czyli „springowały”. Rozdział ras przypieczętował brytyjski Kennel Club, uznając springer spaniela angielskiego za osobną rasę w 1902 roku. Z czasem wykształciły się dwie linie hodowlane: wystawowa (cięższa, obficiej owłosiona) i polowa (lżejsza, o jeszcze większym temperamencie) — warto wiedzieć, z której linii pochodzi szczenię. Dziś FCI klasyfikuje rasę w grupie 8, wśród aporterów, płochaczy i psów dowodnych, w sekcji płochaczy — z obowiązującymi próbami pracy.

Ile żyje springer spaniel angielski?

Długość życia springer spaniela angielskiego to przeciętnie 12–14 lat — dobry wynik jak na psa średniej wielkości. Wiele springerów pozostaje sprawnych do późnej starości, o ile utrzymują prawidłową masę ciała i kondycję. Na to, ile pożyje konkretny pies, wpływają: geny (pytaj hodowcę o badania rodziców), codzienna dawka ruchu, dieta dopasowana do wieku i aktywności oraz regularna profilaktyka weterynaryjna — w tym pilnowanie zdrowia uszu.

Jak wygląda springer spaniel angielski? Wzorzec rasy i umaszczenie

Wzorzec rasy opisuje springer spaniela angielskiego jako psa symetrycznie zbudowanego, zwartego, mocnego, wesołego i aktywnego — najwyższego wzrostem i najbardziej typowego spośród wszystkich spanieli brytyjskich. Przybliżona wysokość w kłębie to 51 cm; wagi wzorzec nie podaje, w praktyce psy tej rasy ważą zwykle 18–25 kg. Głowa jest proporcjonalna, z delikatnie zaokrągloną czaszką i wyraźnym stopem, oczy średniej wielkości, migdałowe, ciemnoorzechowe, o miłym, łagodnym wyrazie. Znakiem rozpoznawczym są uszy: w kształcie płata, dobrej długości i szerokości, osadzone na wysokości oczu i przylegające dość blisko do głowy, dobrze owłosione. Szata jest przylegająca, prosta i odporna na warunki atmosferyczne (u części psów lekko falująca), z umiarkowanymi piórami na uszach, przednich i tylnych kończynach oraz tułowiu.

Umaszczenie springer spaniela angielskiego to klasyka w dwóch wydaniach: wątrobiano-białe lub czarno-białe — ewentualnie którykolwiek z tych kolorów z podpalaniem (tricolor). Innych kolorów wzorzec nie przewiduje, więc „czarny springer spaniel” z ogłoszenia to w praktyce pies czarno-biały z przewagą czerni albo pies bez rodowodu. Rozłożenie łat jest u każdego psa inne — to jeden z uroków rasy.

Czym springer spaniel angielski różni się od cocker spaniela?

To dwie blisko spokrewnione rasy — jak wspomnieliśmy, dawniej rozdzielano je w obrębie jednego miotu — ale dziś różnice widać na pierwszy rzut oka. Springer jest wyraźnie większy: mierzy ok. 51 cm w kłębie i waży 18–25 kg, podczas gdy cocker spaniel angielski osiąga ok. 38–41 cm i ok. 13–14,5 kg wg wzorca FCI (w praktyce zwykle 12–16 kg). Ma też dłuższe kończyny w proporcji do tułowia — sylwetka jest „wyżej zawieszona”, zbudowana do szybkiego, wydajnego galopu. Różni je i praca w polu: springer przeszukuje teren szerzej i szybciej, wypłasza i aportuje także większe ptactwo, cocker zaś był pierwotnie wyspecjalizowany w polowaniu na słonki. Odmienna jest wreszcie paleta umaszczeń — springer występuje wyłącznie w kolorach biało-wątrobianym i biało-czarnym (plus warianty z podpalaniem), a cocker także w wielu kolorach jednolitych i nakrapianych (roan). Charakterem są do siebie podobne: to pogodne, energiczne psy myśliwskie, przy czym springer potrzebuje przeciętnie jeszcze więcej ruchu i zadań.

Springer spaniel angielski a walijski

Springer spaniel walijski to osobna rasa — nieco mniejszy od angielskiego kuzyna, zawsze w jednym umaszczeniu: biało-czerwonym. Ma też inaczej osadzone, mniejsze uszy. Jeśli w ogłoszeniu widzisz „springera” w kolorze czerwono-białym, patrzysz najpewniej na walijczyka, a nie na springer spaniela angielskiego.

Pielęgnacja springer spaniela: sierść, uszy, pazury

Pielęgnacja sierści jest prostsza, niż sugeruje wygląd. Przylegająca szata z piórami nie wymaga strzyżenia całej sylwetki — podstawą jest regularne czesanie 2–3 razy w tygodniu, które usuwa martwy włos i zapobiega kołtunom za uszami, pod pachami, na piórach kończyn i pod ogonem. Odpowiednie akcesorium dobierzesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści. Springer linieje umiarkowanie przez cały rok z nasileniem sezonowym — w tych okresach czesz częściej. Ze względów higienicznych wielu opiekunów przycina włos na łapach (między opuszkami), wokół uszu i pod ogonem; psy z linii wystawowych korzystają z rąk groomera. Kąpiel organizuj, gdy pies faktycznie się ubrudzi — a springer, miłośnik błota i wody, będzie o to dbał regularnie.

Najważniejszy punkt pielęgnacji tej rasy to uszy. Długie, opadające, dobrze owłosione małżowiny przylegają do głowy i słabo wentylują kanał słuchowy — a to sprzyja zaleganiu wilgoci i woskowiny. Wyrób sobie trzy nawyki. Po pierwsze: zaglądaj psu w uszy 1–2 razy w tygodniu — zdrowe ucho jest jasnoróżowe i praktycznie bezwonne. Po drugie: po każdym pływaniu, kąpieli i spacerze w deszczu osusz małżowiny i okolice wejścia do kanału. Po trzecie: czyść uszy tylko preparatami do tego przeznaczonymi i nigdy nie wpychaj patyczków higienicznych w głąb kanału — krok po kroku pokazujemy to w poradniku jak czyścić uszy psu. Intensywny zapach, rude naloty, zaczerwienienie, potrząsanie głową czy drapanie ucha to sygnały do wizyty u weterynarza — nie do domowych eksperymentów.

Do stałego kalendarza dołóż też kontrolę pazurów co 2–4 tygodnie — jak zrobić to bezpiecznie, pokazujemy w poradniku obcinanie pazurów u psa — oraz regularne szczotkowanie zębów i przegląd łap po spacerach w terenie, bo pióra na kończynach lubią zbierać kłosy traw i rzepy.

Żywienie springer spaniela angielskiego

Springer spaniel angielski to aktywny pies średniej wielkości — jego żywienie powinno być dopasowane do wieku, masy ciała i faktycznego poziomu ruchu. Sprawdzi się pełnoporcjowa karma dla psów średnich ras, dawkowana według tabeli producenta, w dwóch posiłkach dziennie; praktyczne zasady rozkładu posiłków znajdziesz w poradniku ile razy dziennie karmić psa. Rasa słynie z dobrego apetytu — springer zje tyle, ile dostanie — dlatego kontrola porcji i kondycji jest podstawą profilaktyki nadwagi: przy prawidłowej wadze żebra są wyczuwalne pod niewielką warstwą tkanki. Wszystkie przysmaki, także treningowe, wliczaj do dziennego bilansu. Część opiekunów psów myśliwskich wybiera diety surowe typu BARF — jeśli rozważasz taki model, skonsultuj skład z lekarzem weterynarii lub dietetykiem weterynaryjnym, żeby dieta była faktycznie zbilansowana.

Psu, który je łapczywie, pomoże miska spowalniająca z przegrodami — wydłuża posiłek i angażuje głowę. Pełny wybór karm, w tym naturalne receptury Syta Micha, znajdziesz w kategorii karma i przysmaki dla psa.

Aktywność i zabawa

Tu nie ma drogi na skróty: springer spaniel angielski potrzebuje codziennie co najmniej 1,5–2 godzin prawdziwej aktywności fizycznej — spacerów z możliwością biegania, aportowania i węszenia. To pies wytrzymały, chętnie towarzyszy w bieganiu, długich wędrówkach i zabawach nad wodą, bo większość springerów uwielbia pływać. Jego żywiołem jest aportowanie: piłka czy frisbee zajmą go na długie kwadranse — wytrzymałe zabawki do aportu znajdziesz w kategorii piłki i frisbee dla psa. Świetnie odnajduje się też w psich sportach: agility, obedience, flyball i konkursach pracy węchowej.

Równie ważna jak ruch jest praca dla nosa. Springer to urodzony tropiciel — zabawy węchowe męczą go przyjemniej i skuteczniej niż kolejne kilometry: rozsypywanie smaczków w trawie, chowanie zabawek, zabawki edukacyjne i węchowe czy mata węchowa na deszczowe dni. W zabawach szarpakiem pamiętaj o zasadach: zabawę zaczyna i kończy człowiek, a pies oddaje zabawkę na komendę — to świetny trening samokontroli dla pobudliwego psa.

Transport i podróże ze springer spanielem

Pies ważący ok. 20 kg to za dużo na transporterek na kolana, a w sam raz na tylną kanapę lub bagażnik kombi. W aucie springer powinien podróżować zabezpieczony: na kanapie sprawdzi się pas bezpieczeństwa przypięty do szelek (nigdy do obroży) — odpowiednie modele znajdziesz wśród pasów bezpieczeństwa i szelek do auta — a tapicerkę przed błotem, wodą i sierścią ochroni pokrowiec z kategorii maty do samochodu dla psa. To ważne przy tej rasie: springer wraca ze spaceru mokry i szczęśliwy. Do jazdy przyzwyczajaj psa od szczenięcia krótkimi, przyjemnymi trasami — dorosły springer, oswojony z autem, jest znakomitym kompanem wypraw.

Dom dla springer spaniela: legowisko, miski, akcesoria

Springer spaniel angielski odnajdzie się zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu — pod warunkiem, że codziennie dostanie swoją porcję ruchu i zajęć. Ogród nie zastępuje spaceru: pies zostawiony samemu sobie na podwórku nie „wybiega się”, tylko się nudzi. Po aktywnym dniu springer potrzebuje wygodnej bazy do regeneracji: dla psa tej wielkości sprawdzi się legowisko w rozmiarze ok. 100×75 cm z wypełnieniem, które nie zapada się pod ciężarem — przegląd znajdziesz w kategorii legowiska i posłania dla psa. Do tego stabilne miski — najlepiej ceramiczne — oraz podkładka pod miski, bo spaniel po każdym piciu zostawia mokrą pamiątkę z długich warg i uszu.

Zdrowie springer spaniela angielskiego — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Springer spaniel angielski uchodzi za rasę wytrzymałą i ogólnie zdrową, ale — jak każda rasa — ma swoje obszary podwyższonej uwagi. W literaturze i materiałach klubów rasy opisuje się przede wszystkim predyspozycje do dysplazji stawu biodrowego i łokciowego, dziedzicznych chorób oczu (m.in. postępujący zanik siatkówki) oraz nawracających stanów zapalnych uszu, związanych z budową opadającej małżowiny. W rasie znane są też rzadkie choroby genetyczne, na które istnieją testy DNA wykorzystywane w hodowli. Żadna z tych skłonności nie przesądza o losie konkretnego psa — traktuj je jak mapę tematów do omówienia z lekarzem weterynarii i z hodowcą, u którego rezerwujesz szczenię.

Choroby opisywane u rasy

Poniższa lista zbiera schorzenia, które kluby rasy (m.in. brytyjskie i amerykańskie), organizacje prowadzące programy badań psów hodowlanych (OFA/CHIC, systemy badań brytyjskiego Kennel Clubu) oraz publikacje weterynaryjne opisują u springer spanieli angielskich. Nie jest to lista chorób Twojego psa — większość springerów nigdy nie zachoruje na większość z nich. To przewodnik po tym, na co lekarz prowadzący psa tej rasy zwraca szczególną uwagę:

• dysplazja stawów biodrowych (HD) — nieprawidłowy rozwój stawów biodrowych; badanie rodziców w tym kierunku to standard w programach zdrowotnych rasy;
• dysplazja stawów łokciowych (ED) — analogiczne zaburzenie rozwojowe stawów łokciowych, ujęte w zaleceniach klubów rasy;
• postępujący zanik siatkówki (PRA) — dziedziczne, postępujące schorzenie siatkówki prowadzące do utraty wzroku; w rasie opisano mutację (tzw. cord1/crd4), którą wykrywa test DNA;
• dysplazja siatkówki (RD) — wrodzone zaburzenie rozwoju siatkówki o podłożu dziedzicznym, wykrywane podczas specjalistycznych badań okulistycznych psów hodowlanych;
• goniodysgeneza i jaskra pierwotna — nieprawidłowa budowa kąta przesączania oka zwiększająca ryzyko jaskry; u ras predysponowanych, w tym springer spanieli, wykonuje się badanie gonioskopowe;
• zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego (otitis externa) — nawracające stany zapalne uszu; spaniele należą do ras predysponowanych ze względu na budowę opadającej małżowiny i gruczołów kanału słuchowego;
• niedobór fosfofruktokinazy (PFK) — rzadka, dziedziczna choroba metaboliczna opisana m.in. u tej rasy, objawiająca się epizodami niedokrwistości; nosicielstwo wykrywa test DNA;
• fukozydoza — rzadka, ciężka choroba spichrzeniowa układu nerwowego opisywana niemal wyłącznie u springer spanieli angielskich; dzięki testom DNA w hodowlach występuje dziś sporadycznie;
• zespół okaleczania kończyn (AMS) — bardzo rzadkie, dziedziczne zaburzenie czucia w obrębie łap; brytyjski Kennel Club prowadzi dla rasy oficjalny program testów DNA;
• zespół niedokrwistości dyserytropoetycznej i miopatii (DAMS) — rzadka choroba dziedziczna obejmująca układ krwiotwórczy i mięśnie; od 2023 roku objęta oficjalnym programem testów DNA brytyjskiego Kennel Clubu;
• autoimmunologiczne zapalenie tarczycy — mogące prowadzić do niedoczynności tarczycy; kluby rasy zalecają psom hodowlanym okresowe badanie w tym kierunku.

Sporą część tych ryzyk ogranicza odpowiedzialna hodowla z badaniami — dlatego przy tej rasie tak wiele zależy od tego, skąd pochodzi szczenię.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Badania rodziców szczenięcia. W dobrych hodowlach springer spanieli angielskich — zarejestrowanych w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP/FCI) — praktykowanym standardem jest prześwietlenie rodziców w kierunku dysplazji stawów biodrowych i łokciowych oraz aktualne badanie okulistyczne. Kluby rasy za granicą idą dalej: amerykański program CHIC wymaga dla springerów oceny bioder i łokci, badania oczu u lekarza okulisty weterynaryjnego oraz testu DNA w kierunku PRA, a brytyjski Kennel Club prowadzi dla rasy oficjalne programy testów DNA — m.in. na fukozydozę, PFK, PRA (cord1), AMS i DAMS. Dobrego hodowcę poznasz po tym, że wyniki badań obojga rodziców pokazuje bez proszenia i potrafi o nich opowiedzieć.

Badania profilaktyczne psa. U szczenięcia kalendarz szczepień i profilaktyki przeciwpasożytniczej ustala lekarz prowadzący. U dorosłego springer spaniela standardem jest coroczna wizyta kontrolna z oceną kondycji, masy ciała i — co przy tej rasie szczególnie ważne — stanu uszu; lekarze często zalecają też okresową kontrolę oczu u psów z linii, w których występowały choroby dziedziczne. U seniora lekarze często zalecają okresowe badania krwi oraz czujność wobec objawów takich jak niechęć do ruchu, tycie mimo niezmienionej diety, mętnienie oczu czy pogorszenie słuchu. Konkretny plan badań zawsze ustalaj z lekarzem, który zna Twojego psa.

Cena springer spaniela angielskiego — ile kosztuje i skąd wziąć psa?

Cena szczenięcia springer spaniela angielskiego z rodowodem, z hodowli zarejestrowanej w ZKwP/FCI, zależy od renomy hodowli, linii (wystawowa czy polowa) i zakresu badań rodziców — konkretną kwotę podaje hodowca. W cenie zwykle mieszczą się badania rodziców, szczepienia, odrobaczenie, chip i metryka — koszty, które przekładają się na zdrowie i socjalizację szczeniaka. Springer spaniel angielski jest w Polsce rasą mniej liczną niż cocker — hodowli jest kilkanaście, więc na szczenię z konkretnego miotu bywa kolejka. Wykorzystaj ten czas na rozmowy z hodowcami: czy szukasz psa do sportu i polowania (linia polowa), czy rodzinnego towarzysza i wystaw (linia wystawowa).

Ogłoszeń „springerów bez papierów” w podejrzanie niskiej cenie unikaj — brak rodowodu oznacza zwykle także brak badań rodziców, a przy rasie z dziedzicznymi chorobami oczu i stawów to loteria, w której stawką jest zdrowie psa. Alternatywą jest adopcja: springery i psy w ich typie trafiają czasem do schronisk i fundacji zajmujących się spanielami — dorosły pies to często świetny towarzysz z już znanym charakterem.

Wady i zalety rasy

Na koniec uczciwe podsumowanie — wady i zalety rasy widziane oczami opiekunów:

Zalety	Wady
przyjazny, wesoły charakter i silna więź z rodziną	bardzo duże zapotrzebowanie na ruch i zajęcia — to pies dla aktywnych, nie na kanapę
łatwość szkolenia i chęć współpracy z człowiekiem — dobry wybór także dla zaangażowanych debiutantów	źle znosi samotność i nudę (głośne lub destrukcyjne zachowania przy niewyżyciu)
wszechstronność: pies myśliwski, sportowy, rodzinny	myśliwski instynkt pogoni wymaga pracy nad przywołaniem
świetnie dogaduje się z dziećmi, psami i innymi czworonogami	uszy wymagają stałej, systematycznej pielęgnacji
sierść odporna na niepogodę i prosta w pielęgnacji	zamiłowanie do wody i błota oznacza częstsze sprzątanie
zdrowa, długowieczna rasa jak na swoje rozmiary	nie sprawdzi się jako pies stróżujący

Ciekawostki o rasie

• Nazwa mówi wszystko. Angielskie „to spring” znaczy wypłaszać — springer „wysadzał” ptactwo z ukrycia, a przed erą broni palnej pracował dla łowców z sieciami, sokolników i właścicieli chartów.
• Brat cockera z jednego miotu. Jeszcze w XIX wieku o tym, czy szczenię zostanie cockerem, czy springerem, decydowała jego wielkość — psy rozdzielano w obrębie tego samego miotu. Osobną rasą springer spaniel angielski został w 1902 roku decyzją brytyjskiego Kennel Clubu.
• Najstarszy z psów myśliwskich. Wzorzec FCI odnotowuje, że to najstarsza rasa z grupy gundogs, od dawna hodowana w czystości — przodek wielu współczesnych spanieli.
• Psi bohaterowie wojenni. Springery Buster i Theo — psy brytyjskich sił zbrojnych wykrywające ładunki wybuchowe w Iraku i Afganistanie — otrzymały Medal Dickin, nazywany „Krzyżem Wiktorii dla zwierząt”. Do dziś springery pracują węchem m.in. dla policji czy straży granicznej w wielu krajach.
• Pies, który „napisał” bestseller. Springer spanielka Millie, suczka prezydenta USA George’a H.W. Busha, została „autorką” wydanej w 1990 roku książki „Millie’s Book” — pozycja trafiła na szczyt listy bestsellerów.
• Inochodziec. Wzorzec rasy opisuje nietypowy szczegół: w wolnym ruchu springer spaniel angielski może poruszać się inochodem (jednoczesny wykrok kończyn tej samej strony ciała) — i jest to dla rasy typowe, a nie wadliwe.

Treści w tej karcie rasy mają charakter informacyjny i edukacyjny — nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Informacje o zdrowiu opisują predyspozycje rasowe, a nie diagnozy; o profilaktyce, diecie i leczeniu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.