Owczarek staroangielski — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Owczarek staroangielski, szerzej znany jako bobtail, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych psów świata: wielka, kudłata sylwetka, grzywka zasłaniająca oczy i pogodny, dobroduszny charakter. Za bajkowym wyglądem kryje się jednak konkretne zobowiązanie — żadna popularna rasa nie wymaga tyle pracy przy sierści, co ta. W tej karcie rasy zebraliśmy wszystko, co warto wiedzieć przed decyzją: charakter, historię, pielęgnację, żywienie, zdrowie i cenę szczenięcia. W sklepie Piesław na co dzień dobieramy akcesoria RAGI i przysmaki Syta Micha również dla psów ras dużych, więc podpowiemy też, jakie wyposażenie ułatwia życie z tak obficie owłosionym psem.

Owczarek staroangielski — dane rasy w pigułce

Cecha	Owczarek staroangielski
Waga	ok. 30–45 kg (wzorzec FCI nie określa wagi)
Wzrost w kłębie	psy od 61 cm wzwyż, suki od 56 cm wzwyż
Długość życia	ok. 10–12 lat
Grupa FCI	grupa I (owczarki i psy pasterskie), sekcja 1, wzorzec rasy nr 16
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania
Typ sierści	bardzo obfita, szorstka, kudłata — nie prosta i bez skrętu; wodoodporny podszerstek
Umaszczenie	odcienie szarości, grizzle lub błękitu na tułowiu, głowa, szyja, przednie kończyny i brzuch białe; każdy odcień brązu niepożądany wg wzorca
Poziom energii	umiarkowanie wysoki — codzienne spacery plus zadania dla głowy
Dla kogo	osoby z czasem na codzienną pielęgnację i ruch, nie dla perfekcjonistów porządku; łagodny, cierpliwy wobec dzieci, nie obrońca; w bloku głośny, nie dla nieobecnych

Owczarek staroangielski – usposobienie i charakter

Osobowość

Wzorzec FCI opisuje bobtaila jako psa chętnego do współpracy, o zrównoważonym usposobieniu — śmiałego, wiernego i godnego zaufania, bez cienia nerwowości czy nieuzasadnionej agresji. W praktyce owczarek staroangielski to pies przyjazny i towarzyski, mocno związany z rodziną i wyraźnie „domowy”: lubi być tam, gdzie dzieją się rodzinne sprawy, i źle znosi wielogodzinną samotność. Mimo imponujących rozmiarów na co dzień bywa zaskakująco łagodny i pogodny — nie bez powodu przez dekady grał rolę dobrodusznego psa rodzinnego w filmach i reklamach.

Szczekliwość

Bobtail nie należy do ras notorycznie szczekliwych — nie komentuje głosem każdego szelestu. Kiedy już jednak zabiera głos, robi to z rozmachem: wzorzec rasy wprost wspomina o wyjątkowo donośnym szczeku, który wystarczy, by odstraszyć intruza. W bloku warto to uczciwie uwzględnić — głos tego psa słychać przez niejedną ścianę. Nadmierne szczekanie u tej rasy to zwykle sygnał nudy lub zbyt małej dawki ruchu, a nie cecha charakteru.

Podejście do dzieci

Owczarek staroangielski ma opinię jednego z najbardziej rodzinnych psów wśród ras dużych — jest cierpliwy, opiekuńczy i chętnie uczestniczy w dziecięcych zabawach. Dwie rzeczy trzeba mieć z tyłu głowy. Po pierwsze, masa: pies ważący 30–45 kg może niechcący przewrócić malucha, więc zabawy małych dzieci z psem zawsze nadzoruj. Po drugie, pasterskie korzenie: niektóre bobtaile próbują delikatnie „zaganiać” biegające dzieci — to zachowanie opisywane u wielu ras pasterskich, nad którym pracuje się przez naukę alternatywnych zachowań i zapewnienie psu innych zajęć.

Podejście do innych psów i zwierząt

Z innymi psami owczarek staroangielski układa się przeważnie bezkonfliktowo — to rasa z natury mało zaczepna. Jak zawsze, dużo zależy od socjalizacji: szczenię, które regularnie spotyka zrównoważone psy, wyrasta na pewnego siebie, spokojnego dorosłego. Z kotem czy innym zwierzakiem mieszkającym pod jednym dachem bobtail wychowywany od małego zwykle żyje zgodnie; nowe zwierzęta wprowadzaj stopniowo i pod kontrolą.

Stosunek do obcych

Wobec obcych bobtail jest zwykle przyjazny lub neutralny — z gościa domowników szybko robi kolejnego kandydata do głaskania. Jednocześnie pozostaje czujny: obcych na swoim terenie zaanonsuje donośnym głosem, co czyni z niego dobrego „dzwonka”, ale nie psa obronnego. Agresja i lękliwość są u tej rasy wadami dyskwalifikującymi według wzorca — typowy przedstawiciel rasy to pies otwarty na ludzi.

Charakter i szkolenie w praktyce

W pracy z bobtailem najbardziej zaskakuje kontrast między wyglądem a temperamentem. To duży pies o wyglądzie pluszowego misia, ale w środku siedzi inteligentny pies pasterski, który przez pokolenia samodzielnie podejmował decyzje przy stadzie. W praktyce oznacza to psa pojętnego i chętnego do współpracy, który jednak nie jest „robotem posłuszeństwa”: na komendę potrafi zareagować z lekkim opóźnieniem, jakby najpierw musiał sprawę przemyśleć. To nie upór ani głupota — to styl pracy tej rasy. Najlepsze efekty dają krótkie, pozytywne sesje z nagrodami i odrobiną humoru; ostry dryl i podnoszenie głosu psuje więcej, niż buduje.

Socjalizację szczenięcia potraktuj poważnie, jak przy każdej dużej rasie: spokojne kontakty z ludźmi, dziećmi, zrównoważonymi psami, miejskim gwarem i jazdą autem w pierwszych miesiącach życia procentują przez kolejne lata. U bobtaila dochodzi jednak zadanie, o którym przy innych rasach mało kto myśli: przyzwyczajanie do pielęgnacji. Ten pies spędzi na stole groomerskim i przy szczotce setki godzin życia. Szczenię, które od pierwszych tygodni uczy się spokojnie stać do czesania, dawać łapy do przeglądu i znosić suszarkę, to później komfort dla wszystkich. Dorosły, 40-kilogramowy pies, który nie znosi szczotki, potrafi zamienić pielęgnację w cotygodniową walkę.

Druga praktyczna uwaga: to pies, który potrzebuje zajęcia. Bobtail bez pracy dla głowy zaczyna wymyślać własne rozrywki, zwykle kosztem ogrodu albo kanapy. Węszenie, zabawki edukacyjne, nauka sztuczek, dłuższe wędrówki — cokolwiek, byle regularnie. Jednocześnie nie jest to pies „nakręcony” jak wiele owczarków użytkowych: po solidnym spacerze chętnie zamienia się w dywan przy kanapie.

Dla kogo TAK: dla rodziny lub osoby, która szuka łagodnego, towarzyskiego psa rodzinnego, ma czas na codzienną pielęgnację i ruch oraz nie przeszkadza jej sierść w domu. Dla kogo NIE: dla perfekcjonistów porządku, osób spędzających większość dnia poza domem oraz tych, którzy liczą na psa stróżująco-obronnego — bobtail zaanonsuje gościa, ale z natury jest zbyt przyjazny na rolę obrońcy. Nie jest też dobrym wyborem, jeśli kilka godzin czesania tygodniowo brzmi jak kara, a nie rytuał.

Historia rasy owczarek staroangielski

Historia rasy zaczyna się na Wyspach Brytyjskich, gdzie w XVIII i XIX wieku psy tego typu towarzyszyły poganiaczom, prowadząc bydło i owce na targi oraz pomagając przy pilnowaniu stad. Według FCI przodkowie bobtaila to kontynentalne owczarki — psy w typie owczarków wschodnich (owtczarka) i włoskiego bergamasco — skrzyżowane z miejscowymi psami pasterskimi. Charakterystyczny krótki ogon ma źródło czysto praktyczne: psom pracującym kopiowano ogony, bo zwierzęta robocze były zwolnione z podatku nakładanego na psy — obcięty ogon działał jak „zaświadczenie”. Stąd właśnie przydomek bob-tail, który przylgnął do rasy na stałe. Z czasem kudłaty poganiacz zamienił zawód: z psa roboczego stał się psem wystawowym i rodzinnym, a jego bajkowy wygląd uczynił z niego gwiazdę filmów i reklam. FCI uznała rasę w 1963 roku; obecnie obowiązujący wzorzec opublikowano w 2010 roku.

Ile żyje owczarek staroangielski?

Długość życia owczarka staroangielskiego to przeciętnie 10 do 12 lat — typowy wynik dla psa tej wielkości. Na to, ile faktycznie pożyje konkretny pies, wpływają przede wszystkim geny (dlatego tak ważny jest wybór hodowli wykonującej badania), utrzymanie prawidłowej masy ciała, regularny ruch i profilaktyka weterynaryjna. U rasy o tak obfitej szacie łatwo przeoczyć zarówno nadwagę, jak i zmiany na skórze — dlatego cotygodniowe czesanie warto traktować także jak mały przegląd zdrowia: dłońmi wyczujesz pod sierścią więcej, niż zobaczysz okiem.

Jak wygląda owczarek staroangielski? Wygląd i umaszczenie

Owczarek staroangielski to pies duży, mocno zbudowany i krępy, o niemal kwadratowej, bardzo harmonijnej sylwetce. Znak szczególny rasy widać z daleka: linia grzbietu delikatnie wznosi się ku tyłowi, przez co zad jest wyżej niż kłąb — oglądany z góry tułów ma kształt gruszki. Klatka piersiowa jest głęboka i pojemna, kończyny proste i mocne. Głowę zdobi obfita grzywka, uszy są małe i przylegające do głowy, a oczy — ciemne lub tzw. „szklane” (ang. wall eye, czyli oko o srebrzysto-błękitnej tęczówce); wzorzec dopuszcza także dwoje niebieskich oczu. Psy mierzą w kłębie od 61 cm wzwyż, suki od 56 cm wzwyż; wzorzec nie określa wagi, w praktyce dorosłe psy ważą zwykle ok. 30–45 kg. Charakterystyczny jest też sposób poruszania się: w stępie bobtail kołysze zadem jak niedźwiedź, a przy wolnym tempie niektóre psy przechodzą w inochód.

Umaszczenie — odcienie szarości, grizzle i błękit

Szata dorosłego psa utrzymana jest w odcieniach szarości, grizzle lub błękitu — tułów i zad są jednolite w kolorze, z białymi „skarpetami” lub bez nich. Głowa, szyja, przednie kończyny i spód brzucha powinny być białe, z ciemnymi znaczeniami lub bez. Każdy odcień brązu jest według wzorca niepożądany — „brązowy owczarek staroangielski” z ogłoszenia to sygnał, by dopytać o pochodzenie psa. Sierść jest bardzo obfita, szorstka w dotyku i kudłata — nie prosta, ale też bez skrętu — a pod nią rośnie gęsty, wodoodporny podszerstek, który przed laty chronił psa w każdą pogodę na pastwisku.

Krótki ogon — skąd nazwa bobtail?

Nazwa bobtail znaczy dosłownie „krótki ogon” i przez dekady była znakiem firmowym rasy. Część szczeniąt rodzi się z naturalnie krótkim, szczątkowym ogonem, pozostałym dawniej ogony kopiowano. Dziś w większości krajów Europy — także w Polsce — kosmetyczne kopiowanie ogonów jest zakazane, więc współczesne owczarki staroangielskie najczęściej noszą naturalny, obficie owłosiony ogon. Na wygląd i charakter psa nie ma to żadnego wpływu; zmieniła się tylko sylwetka znana ze starych ilustracji.

Pielęgnacja owczarka staroangielskiego

Powiedzmy to wprost: pielęgnacja owczarka staroangielskiego to najbardziej pracochłonne zadanie, jakie można sobie zafundować przy popularnych rasach psów. Gęsta, kudłata szata z obfitym podszerstkiem wymaga regularnego szczotkowania — najlepiej codziennego, choćby po kilkanaście minut, plus dłuższej, gruntownej sesji raz w tygodniu. Amerykańskie źródła kynologiczne mówią o minimum 3–4 godzinach czesania tygodniowo i to nie jest przesada. Czesz metodą „warstwa po warstwie”, od skóry, a nie tylko po wierzchu — przygładzenie samej góry zostawia pod spodem zbity podszerstek, który w kilka tygodni zamienia się w filc. Szczególnej uwagi wymagają miejsca tarcia: okolice za uszami, pachy, pachwiny i portki. Odpowiednią szczotkę i grzebień dobierzesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści.

Kąpiel planuj dopiero po dokładnym rozczesaniu — woda utrwala kołtuny i potrafi zbić zaniedbaną szatę w pancerz. Po kąpieli psa trzeba starannie wysuszyć do skóry. Do stałego kalendarza dopisz też kontrolę uszu (małe, przylegające do głowy i przykryte włosem uszy psa mają ograniczoną wentylację), przycinanie pazurów i przegląd łap oraz skracanie włosa wokół oczu albo spinanie grzywki, jeśli zasłania psu pole widzenia.

Czy owczarka staroangielskiego można strzyc?

Psy wystawowe prezentuje się w pełnej, naturalnej szacie — wzorzec FCI wprost zaznacza, że naturalnego konturu psa nie powinno się zmieniać strzyżeniem. U psów domowych krótsza fryzura to jednak codzienność i żaden powód do wstydu: skrócona szata oznacza mniej czesania, mniej kołtunów i łatwiejsze życie latem. Wielu opiekunów utrzymuje bobtaila w tzw. fryzurze szczenięcej, skracanej co kilka–kilkanaście tygodni. Możesz to robić samodzielnie — sprawdzi się maszynka do strzyżenia psów RAGI z zestawem pielęgnacyjnym, cicha i bezprzewodowa — albo zlecić zadanie groomerowi; orientacyjne stawki znajdziesz w poradniku ile kosztuje strzyżenie psa. Przy tak dużym psie i tak gęstej szacie pierwsze strzyżenie warto zobaczyć u profesjonalisty, zanim spróbujesz sił samodzielnie.

Żywienie owczarka staroangielskiego

Bobtail to duży pies o solidnym apetycie — najprościej karmić go dobrej jakości gotowymi karmami dla ras dużych, dopasowanymi do wieku i aktywności. Szczenię tej rasy rośnie długo i intensywnie, więc w okresie wzrostu wybieraj karmy dla szczeniąt ras dużych i kontroluj tempo przybierania na wadze — zbyt szybki wzrost obciąża rozwijające się stawy. Dzienną porcję dziel na co najmniej dwa posiłki; jak to sensownie ułożyć, podpowiadamy w poradniku ile razy dziennie karmić psa. Ważna uwaga: jak wiele dużych ras o głębokiej klatce piersiowej, owczarek staroangielski wymieniany jest wśród psów z podwyższonym ryzykiem rozszerzenia i skrętu żołądka — dlatego unikaj intensywnego ruchu bezpośrednio po posiłku, a łapczywym jedzącym podawaj karmę w misce spowalniającej z przegrodami.

Przysmaki wliczaj do dziennego bilansu — pod tak obfitą szatą łatwo przeoczyć rosnącą nadwagę, więc kondycję psa oceniaj dłońmi: przy prawidłowej masie żebra są wyczuwalne pod niewielką warstwą tłuszczu. Pełny wybór karm, w tym przysmaki treningowe Syta Micha, znajdziesz w kategorii karma i przysmaki dla psa.

Aktywność i zabawa

Poziom energii owczarka staroangielskiego jest umiarkowanie wysoki: potrzebuje codziennie odpowiedniej ilości ruchu — dłuższych spacerów, swobodnego biegania po bezpiecznym terenie, wspólnej zabawy — ale nie jest to pies, który domaga się kilku godzin sportu dziennie. Równie ważna jak ruch jest stymulacja umysłowa: to pies inteligentny, z pasterską przeszłością, który uwielbia mieć zadanie. Świetnie sprawdzają się zabawy węchowe, maty i zabawki edukacyjne i węchowe, nauka sztuczek czy dłuższe wędrówki z rodziną. Szczeniaka nie przeciążaj: skoki i długie biegi w okresie wzrostu to niepotrzebne obciążenie dla stawów dużej rasy.

Latem pamiętaj o jednym: pod tak gęstą szatą pies szybko się przegrzewa. W upalne dni przenieś aktywność na wczesny ranek i wieczór, zapewnij cień i stały dostęp do wody, a intensywne zabawy odpuść — praktyczne sposoby zebraliśmy w poradniku jak schłodzić psa w upały.

Transport i podróże z bobtailem

Pies ważący 30–45 kg nie pojedzie w transporterku na kolanach — w praktyce zostają dwa wygodne rozwiązania. Pierwsze: bagażnik kombi lub SUV-a wyłożony matą z osłoną zderzaka — sprawdź maty do bagażnika dla psa, które ochronią wnętrze auta przed sierścią (a przy tej rasie będzie jej naprawdę dużo), błotem i wilgocią. Drugie: tylna kanapa z pasem bezpieczeństwa przypiętym do szelek — nigdy do obroży; modele z amortyzatorem znajdziesz wśród pasów bezpieczeństwa i szelek do auta. Ciężkiemu psu, zwłaszcza starszemu, wsiadanie ułatwi składana rampa. Do auta przyzwyczajaj bobtaila od szczenięcia — krótkie trasy zakończone czymś przyjemnym — a w dłuższej podróży rób postoje na wodę i rozprostowanie łap.

Dom dla owczarka staroangielskiego: legowisko, miski, akcesoria

Owczarek staroangielski odnajdzie się i w domu z ogrodem, i w przestronnym mieszkaniu — pod warunkiem codziennej porcji ruchu i kontaktu z rodziną. To pies rodzinny z krwi i kości: trzymanie go samotnie na podwórku mija się z charakterem rasy. Przy urządzaniu kącika myśl w rozmiarze XL: legowisko powinno mieć minimum 100–120 cm i gęste wypełnienie, które nie zapadnie się pod ciężarem psa. Na lato przyda się dodatkowo mata chłodząca — pies w tak obfitej szacie chętnie szuka chłodnych powierzchni. Przy misce bobtail potrafi narozrabiać bardziej niż inne psy: obfity zarost wokół pyska nabiera wody i karmy, więc stabilne, ciężkie miski plus wodoodporna podkładka pod miski to przy tej rasie nie gadżet, a konieczność.

Zdrowie owczarka staroangielskiego — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Owczarek staroangielski uchodzi za rasę o dość mocnym zdrowiu, ale jak każdy duży pies ma swoje obszary ryzyka, o których warto wiedzieć zawczasu. Najczęściej wymienia się predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych, chorób oczu i zaburzeń pracy tarczycy; w rasie opisano też kilka chorób genetycznych, dla których istnieją testy DNA — co jest dobrą wiadomością, bo odpowiedzialna hodowla może je skutecznie ograniczać. Osobny temat to gęsta szata: utrudnia psu oddawanie ciepła w upały i potrafi maskować zmiany skórne, dlatego regularne czesanie pełni też funkcję przeglądu zdrowia. Żadna z tych skłonności nie przesądza o losie konkretnego psa — to mapa obszarów, które warto obserwować i omawiać z lekarzem weterynarii.

Choroby opisywane u rasy

Poniższa lista zbiera schorzenia, które publikacje weterynaryjne, organizacje badające psy hodowlane (m.in. amerykańska OFA) oraz kluby rasy opisują u owczarków staroangielskich częściej niż w ogólnej populacji psów. To nie jest lista chorób Twojego psa — większość bobtaili nigdy nie zachoruje na większość z nich. Traktuj ją jak przewodnik po tym, na co lekarz prowadzący psa tej rasy zwraca szczególną uwagę:

• dysplazja stawów biodrowych (HD) — nieprawidłowy rozwój stawów biodrowych, najczęściej badane schorzenie w rasie; podstawa badań hodowlanych po obu stronach oceanu;
• dziedziczna ataksja móżdżkowa (zwyrodnienie móżdżku, mutacja genu RAB24) — postępująca utrata koordynacji ruchowej, ujawniająca się zwykle między 6. miesiącem a 4. rokiem życia; nosicielstwo wykrywa test DNA;
• pierwotna dyskineza rzęsek (PCD, mutacja genu CCDC39) — genetyczna choroba układu oddechowego opisana właśnie u tej rasy; objawia się nawracającym wypływem z nosa, kaszlem i zapaleniami oskrzeli lub płuc u młodych psów; dostępny test DNA;
• wrażliwość lekowa MDR1 — mutacja sprawiająca, że niektóre powszechnie stosowane leki mogą być dla psa toksyczne; owczarek staroangielski należy do ras, u których mutację potwierdzono, a status psa określa test DNA;
• zapaść wywołana wysiłkiem (EIC) — zaburzenie neurologiczne, w którym intensywny wysiłek w połączeniu z ekscytacją może prowadzić do epizodów osłabienia i zapaści; w rasie opisywane, dostępny test DNA;
• autoimmunologiczne zapalenie tarczycy — prowadzące z czasem do niedoczynności tarczycy; jedno z podstawowych badań hodowlanych zalecanych w rasie;
• zaćma dziedziczna — postępujące zmętnienie soczewki; jedyna choroba oczu objęta u tej rasy certyfikacją w brytyjskim programie badań okulistycznych BVA/KC;
• postępujący zanik siatkówki (PRA) — stopniowa utrata widzenia opisywana u rasy; regularne badania okulistyczne psów hodowlanych pozwalają ją monitorować;
• wrodzona głuchota — jedno- lub obustronna, wiązana z bardzo jasnym umaszczeniem; wykrywa ją badanie słuchu BAER, zalecane u szczeniąt i psów hodowlanych;
• rozszerzenie i skręt żołądka (GDV) — stan nagły, którego podwyższone ryzyko dotyczy dużych ras o głębokiej klatce piersiowej; owczarek staroangielski bywa wymieniany wśród ras predysponowanych.

Sporą część z tych chorób da się realnie ograniczyć doborem hodowlanym — dlatego wyniki badań rodziców szczenięcia są przy tej rasie tak istotne.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Badania rodziców szczenięcia. W hodowlach zrzeszonych w ZKwP (FCI) owczarek staroangielski należy do ras objętych obowiązkowym prześwietleniem w kierunku dysplazji stawów biodrowych przed dopuszczeniem do hodowli — badanie wykonuje się po ukończeniu 15. miesiąca życia, a do hodowli dopuszczane są psy z wynikami A, B lub C. Amerykański klub rasy (OESCA) w programie CHIC wymaga ponadto badania oczu przez lekarza okulistę, badania w kierunku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy oraz testów DNA na EIC i MDR1, a jako zalecane wskazuje badanie kardiologiczne, test słuchu BAER i testy DNA w kierunku ataksji móżdżkowej oraz PCD. Kupując szczenię, poproś hodowcę o wyniki obojga rodziców — dobry hodowca pokaże je bez proszenia.

Badania profilaktyczne psa. U szczenięcia kalendarz szczepień i odrobaczeń ustala lekarz prowadzący; w okresie wzrostu lekarze często zalecają kontrolę tempa przybierania masy i rozwoju stawów. U dorosłego psa standardem jest coroczna wizyta kontrolna z oceną kondycji, skóry i uszu — przy tej rasie warto przy okazji obejrzeć oczy. U seniora (u ras dużych umownie od 6.–7. roku życia) lekarze często zalecają okresowe badania krwi z profilem tarczycowym oraz czujność wobec pogorszenia widzenia, kulawizn i szybkiego męczenia się. Konkretny plan badań zawsze ustalaj z lekarzem, który zna Twojego psa.

Cena owczarka staroangielskiego — ile kosztuje i skąd wziąć psa?

Cena szczenięcia owczarka staroangielskiego z rodowodem ZKwP (FCI) zależy od renomy hodowli, linii hodowlanej i kompletu badań rodziców; psy z utytułowanych linii wystawowych bywają wyraźnie droższe. To rasa w Polsce stosunkowo nieliczna, więc na szczenię z dobrej hodowli trzeba się czasem zapisać i poczekać. Dobry hodowca pokaże Ci matkę szczeniąt, wyniki badań (dysplazja, oczy, testy DNA), umowę i warunki odchowu — i sam zada Ci sporo pytań, bo zależy mu, dokąd trafia pies. Omijaj ogłoszenia bez dokumentów i „okazje” znacząco poniżej rynkowych cen: przy rzadkiej rasie to typowy sygnał pseudohodowli, a oszczędność przy zakupie potrafi wrócić w rachunkach za leczenie.

Druga droga to adopcja. Czystorasowe bobtaile trafiają do schronisk rzadko, ale psy do adopcji w typie rasy i jej mieszańce można znaleźć przez fundacje zajmujące się owczarkami. Dorosły pies z adopcji wymaga rozważnego wprowadzenia do domu, za to często ma już za sobą naukę życia w rodzinie — a wdzięcznością potrafi płacić podwójnie.

Wady i zalety rasy

Na koniec uczciwe podsumowanie — wady i zalety rasy widziane oczami opiekunów:

Zalety	Wady
łagodny, zrównoważony charakter i silne przywiązanie do rodziny	ekstremalnie pracochłonna pielęgnacja sierści (kilka godzin tygodniowo to minimum)
cierpliwość wobec dzieci	sierść, błoto i woda roznoszone po całym domu
inteligencja i chęć współpracy	donośny głos
mało konfliktowy wobec innych psów	koszty groomera lub czas na samodzielne strzyżenie
czujny „dzwonek” bez agresji	źle znosi samotność
niepowtarzalny wygląd i poczucie humoru na czterech łapach	duży pies — potrzebuje miejsca, przestrzeni w aucie i solidniejszego budżetu na karmę
	słabo znosi upały

Ciekawostki o rasie

• Pies z reklamy farb. W Wielkiej Brytanii owczarek staroangielski od 1961 roku jest maskotką farb Dulux — „Dulux dog” stał się tam tak rozpoznawalny, że wiele osób zna rasę właśnie pod tą nazwą.
• Martha McCartneya. Paul McCartney kupił suczkę owczarka staroangielskiego o imieniu Martha w 1966 roku — to ona zainspirowała beatlesowską piosenkę „Martha My Dear” z 1968 roku.
• Ogon jak zaświadczenie podatkowe. W XVIII- i XIX-wiecznej Anglii psom pracującym kopiowano ogony, bo zwierzęta robocze były zwolnione z podatku — krótki ogon odróżniał psa „na etacie” od psa luksusowego. Tak narodził się przydomek bobtail.
• Kontynentalni przodkowie. Choć to sztandarowa rasa brytyjska, według FCI wśród przodków bobtaila były kontynentalne owczarki w typie owtczarka i włoskiego bergamasco.
• Niedźwiedzi chód wpisany do wzorca. Kołyszący ruch zadu w stępie to nie wada, lecz cecha rasowa — wzorzec FCI opisuje go wprost jako „niedźwiedzi”, a przy wolnym tempie dopuszcza u tej rasy inochód.

Treści w tej karcie rasy mają charakter informacyjny i edukacyjny — nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Informacje o zdrowiu opisują predyspozycje rasowe, a nie diagnozy; o profilaktyce, diecie i leczeniu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.