Alaskan malamute — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Jeśli szukasz psa, który przypomina wilka, ale w środku jest rodzinnym, przyjacielskim towarzyszem o ogromnej sile i wytrzymałości — alaskan malamute może być rasą, o której czytasz nieprzypadkowo. To jedna z najstarszych ras psów zaprzęgowych na świecie, od wieków związana z ludem Mahlemutów zamieszkującym północno-zachodnią Alaskę. W tym przewodniku zebraliśmy wszystko, co warto wiedzieć, zanim zdecydujesz się na tego psa — a przy okazji podpowiadamy, jakie akcesoria ze sklepu Piesław naprawdę się przydadzą przy tak dużej i gęsto owłosionej rasie.

Alaskan malamute — dane rasy w pigułce

Cecha	Alaskan malamute
Waga	samce ok. 38–43 kg, suki ok. 34–38 kg
Wzrost w kłębie	58–64 cm
Długość życia	10–14 lat
Grupa FCI	Grupa V — szpice i psy w typie pierwotnym, sekcja 1 (psy zaprzęgowe nordyckie), bez próby pracy, wzorzec nr 243
Kraj pochodzenia	USA (Alaska)
Typ sierści	podwójna: gęsty podszerstek + szorstki, prosty włos okrywowy
Umaszczenie	od jasnoszarego przez odcienie szarości i czerni po sable (rudobrązowe) i czerwone, zawsze z jaśniejszym spodem i maską
Poziom energii	bardzo wysoki
Dla kogo	osoby aktywne z doświadczeniem w szkoleniu dużych, silnych psów; rodziny z ogrodem i czasem na pielęgnację sierści; nie małe mieszkanie, codzienne długie spacery lub bieganie

Alaskan malamute — usposobienie i charakter

Osobowość

Alaskan malamute to pies o wyjątkowo silnym charakterze. Przez tysiąclecia pracował w zaprzęgu razem z całą watahą, dlatego głęboko w jego naturze siedzi instynkt watażkowski i pociągowy — potrzebuje jasno wyznaczonych granic i konsekwentnego, cierpliwego przewodnika. Wobec domowników bywa niezwykle czuły i przyjacielski, uwielbia towarzystwo ludzi i rzadko okazuje agresję.

Jednocześnie to pies niezależny i uparty — lubi decydować sam, testuje granice i potrafi być wybitnie samodzielny w myśleniu. Szkolenie wymaga cierpliwości, konsekwencji i pozytywnej motywacji; malamute szybko się nudzi powtarzalnymi ćwiczeniami, więc trening warto urozmaicać. To zdecydowanie nie jest rasa dla osób szukających cichego, biernego towarzysza kanapowego — zaniedbany intelektualnie i fizycznie potrafi być destrukcyjny (kopanie dołów, żucie mebli, głośne wycie). Za to doceniony i odpowiednio zajęty odwdzięcza się lojalnością i czułością na miarę swojej wielkiej postury.

Szczekliwość

Alaskan malamute rzadko szczeka w typowym rozumieniu tego słowa — częściej „rozmawia” charakterystycznym, przeciągłym wyciem oraz pomrukiwaniem, znanym fanom rasy jako „malamute talk”. To dziedzictwo psa zaprzęgowego, który komunikował się z watahą na dystans, a nie stróżował głosem przy domu. Nie oznacza to jednak ciszy — sfrustrowany, znudzony lub zostawiony samemu sobie na długie godziny malamute potrafi wyć bardzo głośno i długo, co bywa uciążliwe dla sąsiadów w zabudowie wielorodzinnej.

Podejście do dzieci

Dobrze socjalizowany alaskan malamute zwykle jest cierpliwy i łagodny wobec dzieci z własnej rodziny, a jego duża siła fizyczna i entuzjazm wymagają jednak nadzoru — nawet najbardziej przyjazny pies tej wielkości może niechcący przewrócić małe dziecko podczas zabawy. Malamute nie ma silnego instynktu pasterskiego jak rasy zaganiające, więc nie „pasie” dzieci, ale jego naturalna żywiołowość i masa ciała same w sobie są czynnikiem ryzyka przy nieuważnym nadzorze. Kontakt małych dzieci z dużym, silnym psem tej rasy zawsze powinien odbywać się pod okiem dorosłego.

Podejście do innych psów i zwierząt

Wobec innych dużych psów alaskan malamute zwykle jest towarzyski, zwłaszcza jeśli dorastał w grupie — wataha to dla niego naturalne środowisko. Znacznie trudniejsza bywa relacja z małymi zwierzętami domowymi: silny instynkt łowiecki sprawia, że malamute niekoniecznie zaakceptuje koty, gryzonie czy inne drobne zwierzęta, zwłaszcza jeśli nie dorastał razem z nimi od szczenięcia. Socjalizacja od najmłodszych miesięcy życia jest tu kluczowa, ale nawet ona nie daje stuprocentowej gwarancji — u niektórych osobników instynkt pościgowy pozostaje bardzo silny przez całe życie.

Stosunek do obcych

Alaskan malamute sprawdza się fatalnie jako pies stróżujący — raczej powita nieznajomego entuzjastycznie niż go odstraszy. To rasa hodowana do współpracy z ludźmi z całej osady, nie do obrony terytorium, więc wobec obcych bywa otwarty i przyjacielski, choć niektóre osobniki zachowują większy dystans przy pierwszym kontakcie. Kto szuka psa do ochrony domu, powinien rozejrzeć się za inną rasą — malamute tej roli po prostu nie pełni.

Charakter i szkolenie w praktyce

Praca z alaskan malamute wymaga innego podejścia niż szkolenie ras stworzonych do posłuszeństwa wobec jednego przewodnika za wszelką cenę. Malamute przez pokolenia uczono pracy zespołowej w zaprzęgu, gdzie liczyła się siła i wytrzymałość, a nie ślepe wykonywanie komend — dlatego bywa oceniany jako mniej „posłuszny” niż owczarek czy labrador, choć w rzeczywistości uczy się szybko tego, co go interesuje. Kluczem jest budowanie motywacji, nie egzekwowanie podporządkowania na siłę: metody oparte na przymusie u tak silnego fizycznie i psychicznie niezależnego psa zwykle pogarszają relację, zamiast ją poprawiać.

Największym wyzwaniem szkoleniowym jest przywołanie — silny instynkt pościgowy i pociągowy sprawia, że malamute bez smyczy może zignorować komendę i pobiec za tropem albo innym zwierzęciem, dlatego niezawodne przywołanie buduje się latami, zaczynając od bezpiecznych, ogrodzonych przestrzeni. Drugim obszarem do pracy jest ciągnięcie na smyczy — bez wczesnej nauki chodzenia luzem malamute w naturalny sposób ciągnie przed siebie z ogromną siłą, bo to zachowanie ma zapisane w genach zaprzęgowych. Trzeci filar to zajęcie umysłu: praca węchowa, canicross, dogtrekking czy zabawy logiczne dają ujście energii i instynktowi, zamiast pozwalać mu się kumulować w destrukcyjne zachowania.

Dla kogo TAK: dla osób aktywnych fizycznie, gotowych na codzienne długie spacery lub bieganie, z doświadczeniem w szkoleniu dużych, silnych psów lub chęcią takiego doświadczenia nabyć; dla rodzin z ogrodem i czasem na regularną pielęgnację gęstej sierści. Dla kogo NIE: dla osób szukających cichego psa kanapowego, mieszkających w bardzo małym mieszkaniu bez możliwości długich wyjść, liczących na naturalnie posłusznego psa bez inwestycji w szkolenie, albo nietolerujących sezonowego linienia na dużą skalę. Jeśli mimo konsekwentnej pracy pojawiają się poważne trudności — silna reaktywność, ucieczki, niekontrolowana agresja wobec innych zwierząt — warto skonsultować się z behawiorystą psim.

Historia alaskan malamute — skąd pochodzi rasa?

Nazwa rasy pochodzi od Mahlemutów (Mahlemiut) — ludu Inupiat zasiedlającego rejon zatoki Kotzebue Sound w północno-zachodniej części Alaski. To właśnie tam, przez tysiące lat odizolowani od reszty świata, Mahlemuci hodowali silne, wytrzymałe psy zaprzęgowe do ciągnięcia ciężkich ładunków na dużych dystansach oraz do pomocy przy polowaniach — między innymi do wypłaszania fok z przerębli. W przeciwieństwie do ras hodowanych pod kątem szybkości, u malamuta liczyła się przede wszystkim siła i wytrzymałość, a nie tempo.

Gorączka złota pod koniec XIX wieku niemal zniszczyła czystość rasy — napływ osadników doprowadził do masowego krzyżowania rdzennych zaprzęgów z innymi psami. Odbudowa rasy to głównie zasługa Evy i Miltona Seeleyów, którzy w latach 20. i 30. XX wieku stworzyli linię Kotzebue — program hodowlany oparty na psach sprowadzonych bezpośrednio od Mahlemutów. Równolegle rozwijała się druga linia (M’Loot), ostatecznie połączona we wspólny wzorzec rasy. Malamuty z hodowli Seeleyów brały udział w antarktycznej wyprawie admirała Richarda Byrda, a w czasie II wojny światowej rasa służyła w programie psów zaprzęgowych armii amerykańskiej — obie role pomogły ocalić i spopularyzować malamuta w USA.

American Kennel Club uznał alaskan malamute jako odrębną rasę w 1935 roku. W Polsce rasą opiekuje się ZKwP, zrzeszony w FCI, gdzie malamut figuruje pod wzorcem rasy nr 243, w Grupie V, sekcji 1 — psy zaprzęgowe nordyckie, bez próby pracy — jedna z najstarszych ras zaprzęgowych uznawanych przez główne związki kynologiczne.

Ile żyje alaskan malamute?

Alaskan malamute żyje przeciętnie 10–14 lat, co jak na tak dużą rasę jest wynikiem dobrym — pomaga w tym pierwotna, mało przekształcona przez człowieka budowa ciała. Na długość i jakość życia wpływają przede wszystkim utrzymanie prawidłowej masy ciała (nadwaga mocno obciąża stawy dużego psa), regularna aktywność fizyczna oraz coroczne kontrole weterynaryjne, szczególnie pod kątem stawów biodrowych i łokciowych.

Wygląd i odmiany alaskan malamute

Alaskan malamute to pies o mocnej, proporcjonalnej budowie — głęboka klatka piersiowa, silne kończyny i wyprostowany grzbiet świadczą o sile potrzebnej do ciągnięcia. Głowa jest szeroka, z lekko skośnymi, migdałowego kształtu oczami w kolorze brązowym (nigdy niebieskim — to jedna z cech odróżniających go od husky) oraz stojącymi, trójkątnymi uszami. Ogon, gęsto owłosiony, niesiony jest wysoko, często zawinięty nad grzbietem w charakterystyczny „pióropusz”.

Umaszczenie zwykle łączy jasne i ciemne odcienie: od jasnoszarego, przez różne odcienie szarości i czerni, po sable (rudobrązowy) i czerwony — zawsze z jaśniejszymi partiami na spodzie tułowia, łapach i nogach oraz charakterystyczną „czapeczką” lub maską na głowie. Dopuszczalna jest też jednolita biel. Dwubarwne umaszczenie i wyrazista maska sprawiają, że malamute jest jedną z bardziej rozpoznawalnych ras nordyckich. Wzorzec rasy nie wyróżnia formalnie osobnych odmian wielkościowych — psy rasy alaskan malamute występują w jednym typie budowy, choć w praktyce hodowlanej trafiają się osobniki nieco drobniejsze i masywniejsze w zależności od linii.

Czym różni się alaskan malamute od husky syberyjskiego?

To jedno z najczęstszych pytań o tę rasę — i słusznie, bo na pierwszy rzut oka obie rasy nordyckie bywają mylone. Różnica jest jednak zasadnicza: malamute i husky syberyjski to dwie osobne rasy, wyhodowane do innych zadań.

• Rozmiar i budowa: alaskan malamute jest wyraźnie większy i cięższy — 34–43 kg wobec 16–27 kg u husky. Malamute ma też masywniejszy kościec i szerszą klatkę piersiową.
• Przeznaczenie pracy: malamute wyhodowano do ciągnięcia ciężkich ładunków na dużych dystansach — liczyła się siła, nie tempo. Husky syberyjski powstał do szybkich, długodystansowych wyścigów zaprzęgów z lekkim ładunkiem.
• Sierść i umaszczenie: obie rasy mają podwójną sierść, ale malamute rzadziej występuje w typowo „huskowych” barwach z niebieskimi oczami — u malamuta oczy są zawsze brązowe, w odcieniach migdałowych.
• Głos: malamute rzadziej szczeka, częściej „rozmawia” charakterystycznym wyciem i pomrukiwaniem; husky bywa głośniejszy w szczekaniu.

W praktyce oznacza to, że malamute jest rasą jeszcze silniejszą fizycznie i wymagającą jeszcze solidniejszego sprzętu — smyczy, szelek, transportera — niż niejeden właściciel husky by się spodziewał.

Pielęgnacja sierści alaskan malamute

Sierść to temat, którym trzeba się zająć poważnie już od szczenięcia. Alaskan malamute ma podwójną, bardzo gęstą sierść — miękki, izolujący podszerstek pod warstwą szorstkiego, prostego włosa okrywowego. To „termos” chroniący psa zarówno przed mrozem, jak i (o dziwo) przed upałem, dlatego nigdy nie należy golić ani krótko strzyc malamuta — usunięcie podszerstka niszczy naturalną izolację i naraża skórę na przegrzanie oraz poparzenia słoneczne, a odrost bywa nierówny.

Dwa razy w roku (wiosną i jesienią) malamute przechodzi intensywne linienie — podszerstek schodzi całymi kępami przez kilka tygodni. W tym okresie codzienne wyczesywanie jest niemal koniecznością, poza sezonem wystarczy robić to 1–2 razy w tygodniu. Do pielęgnacji na co dzień przyda się solidne zgrzebło lub grzebień rozplątujący dopasowany do gęstego, podwójnego włosa — pełny wybór znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści. Jako uzupełnienie przydadzą się też rękawica do codziennego rozczesywania oraz rękawica do zbierania sierści z mebli i ubrań — bardzo pomocna, gdy w szczycie linienia kłaki podszerstka wędrują po całym domu:

Kąpiel malamuta nie musi być częsta — wystarczy kilka razy w roku lub gdy pies naprawdę się zabrudzi, bo zbyt częste mycie wypłukuje naturalny tłuszcz chroniący sierść. Warto za to regularnie sprawdzać uszy, przycinać pazury i kontrolować stan łap, zwłaszcza po spacerach po ostrym śniegu czy rozgrzanym asfalcie.

Żywienie alaskan malamute

Duży, muskularny pies o dużym zapotrzebowaniu energetycznym potrzebuje karmy dopasowanej do jego wielkości i aktywności. Malamute pracujący (np. biegający z rowerem czy w zaprzęgu) spala więcej kalorii niż pies domowy o umiarkowanym ruchu — dlatego dawkę zawsze warto ustalać na podstawie tabeli żywieniowej producenta karmy, aktualnej masy ciała i poziomu aktywności, a nie „na oko”.

Rasa ta bywa też podatna na tycie przy zbyt małej aktywności, co u dużego psa mocno obciąża stawy — warto więc regularnie oceniać kondycję (widoczna talia, wyczuwalne żebra pod niewielką warstwą tłuszczu) i w razie potrzeby skonsultować dietę z weterynarzem. W sklepie Piesław znajdziesz suchą karmę Syta Micha w dużych, 9-kilogramowych opakowaniach — ekonomiczny wybór przy sporym apetycie tak dużego psa:

Pełny asortyment suchej karmy znajdziesz w kategorii sucha karma dla psa, a długo zajmujące gryzaki naturalne — w kategorii naturalne gryzaki dla psa.

Aktywność i zabawa alaskan malamute

Alaskan malamute to pies stworzony do pracy i ruchu — i to naprawdę dużo ruchu. Same krótkie spacery po podwórku mu nie wystarczą; potrzebuje długich wypraw, biegania, ciągnięcia (np. specjalistyczny sprzęt do canicrossu czy dogtrekkingu, o ile stan zdrowia na to pozwala) oraz zadań angażujących umysł, bo to pies, który myśli i lubi rozwiązywać problemy. Nudzący się malamute bywa głośny i destrukcyjny, dlatego zabawy węchowe i szkolenie przez zabawę są tu równie ważne jak sam ruch fizyczny.

Ze względu na dużą siłę i silny instynkt ciągnięcia dobrze sprawdzają się wytrzymałe zabawki do przeciągania i szarpania — słabszy sznurek czy cienki gumowy szarpak nie przetrwa długo w zębach tak dużego, silnego psa:

Więcej propozycji znajdziesz w kategorii szarpaki i sznury dla psa. Do nauki komend i pracy nad kontrolą impulsów przyda się też solidna, mocna smycz i przemyślany wybór szelek. Silny instynkt pociągowy malamuta oznacza w praktyce jedno: pies ten potrafi ciągnąć na smyczy z ogromną siłą, zwłaszcza jeśli nie był uczony chodzenia luzem od szczenięcia. Obroża zdecydowanie odradza się jako podstawowy sprzęt do spacerów — przy nagłym szarpnięciu duży, silny pies może sobie zrobić krzywdę w okolicy szyi i tchawicy. Zamiast tego lepiej postawić na solidne, dobrze dopasowane szelki, rozkładające siłę ciągnięcia na klatkę piersiową, a nie na gardło. Przy wyborze szelek dla tak dużego i silnego psa warto zwrócić uwagę na wytrzymałe szwy, regulację w kilku miejscach i materiał odporny na przecieranie — jak dobrać odpowiedni model krok po kroku, wyjaśniamy w poradniku jak wybrać szelki dla psa.

Transport i podróże z alaskan malamute

Duży, gęsto owłosiony pies to wyzwanie logistyczne w każdym samochodzie — malamute nie zmieści się w transporterku, a jego sierść (zwłaszcza w okresie linienia) potrafi pokryć całą tapicerkę. Najlepiej sprawdza się solidna mata do bagażnika, chroniąca zarówno tapicerkę, jak i samego psa podczas jazdy, a przy podróżach na tylnej kanapie — dopasowany pas bezpieczeństwa lub uprząż samochodowa, które ograniczają swobodne przemieszczanie się psa w trakcie hamowania:

Więcej opcji znajdziesz w kategoriach maty do bagażnika dla psa oraz pasy bezpieczeństwa i szelki do auta. Warto pamiętać, że gruba, podwójna sierść malamuta słabo znosi upały — w gorące dni unikaj długiego stania w nagrzanym aucie i zabieraj ze sobą wodę oraz matę chłodzącą na postoje, o czym więcej piszemy w sekcji o domu.

Dom: legowisko, miska i akcesoria dla alaskan malamute

Alaskan malamute potrzebuje przestrzeni — zarówno do odpoczynku, jak i przy miskach. Ze względu na rozmiar warto zainwestować w duże, wygodne legowisko z solidnym wypełnieniem, które utrzyma kształt mimo sporej wagi psa, oraz stabilną, dużą miskę, która nie przesuwa się po podłodze podczas jedzenia:

Pełny wybór dużych legowisk znajdziesz w kategorii legowiska i posłania dla psa, a miski w różnych rozmiarach — w kategorii miski dla psa. Ze względu na gęstą sierść i słabą tolerancję upałów przyda się też mata chłodząca na gorące dni — więcej w kategorii maty chłodzące dla psa. Czy alaskan malamute nadaje się do mieszkania w bloku? Sam metraż to nie jedyny czynnik — kluczowe jest zapewnienie psu bardzo dużej dawki ruchu każdego dnia; przy odpowiednio długich spacerach malamute może mieszkać w bloku, ale zdecydowanie lepiej czuje się tam, gdzie ma łatwy dostęp do przestrzeni na dłuższe wyjścia i bieganie.

Zdrowie alaskan malamute — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Alaskan malamute to rasa generalnie krzepka, ale jak każda duża rasa czystej krwi ma pewne obszary ryzyka, opisywane w materiałach klubów rasy, bazach testów genetycznych i publikacjach weterynaryjnych. Poniższa lista to mapa obszarów do rozmowy z hodowcą i weterynarzem, a nie diagnoza — służy temu, żebyś wiedział, o jakie wyniki badań pytać i co obserwować u własnego psa. Większość malamutów nigdy nie zachoruje na żadną z wymienionych chorób.

Choroby opisywane u rasy

• dysplazja stawu biodrowego (HD) — nieprawidłowy rozwój stawu biodrowego prowadzący do zmian zwyrodnieniowych; wskazywana w materiałach klubowych i bazach OFA jako jedna z najczęstszych chorób ortopedycznych u dużych ras zaprzęgowych, o dziedziczeniu wielogenowym, na które wpływa też dieta i tempo wzrostu szczenięcia. Oceniana rentgenowsko u psów hodowlanych;
• dysplazja stawu łokciowego — zaburzenie rozwojowe chrząstki i stawu łokciowego, wymieniane wśród badań ortopedycznych zalecanych psom hodowlanym tej rasy obok oceny bioder;
• dysplazja chondrodystroficzna alaskan malamute (dawniej opisywana jako karłowatość rasy) — dziedziczna wada wzrostu chrząstki prowadząca do nieproporcjonalnie krótkich, wygiętych kończyn; dziedziczenie autosomalne recesywne, dostępny jest test DNA identyfikujący nosicieli;
• polineuropatia alaskan malamutów (AMPN) — dziedziczna choroba nerwów obwodowych ujawniająca się zwykle u młodych dorosłych psów osłabieniem kończyn, zmianą głosu i szybkim męczeniem się przy wysiłku; dziedziczenie recesywne, dostępny test DNA;
• hemeralopia (ślepota dzienna, dawniej „day blindness”) — dziedziczna wada widzenia w jasnym świetle przy zachowanym widzeniu o zmierzchu, opisywana u rasy jako zaburzenie czopków siatkówki ujawniające się już u szczeniąt; dziedziczenie recesywne, dostępny test DNA;
• postępujący zanik siatkówki (PRA) — stopniowa degeneracja siatkówki prowadząca do utraty wzroku, najpierw o zmierzchu, później całkowicie; u rasy zalecane okresowe badanie okulistyczne u psów hodowlanych;
• niedoczynność tarczycy — zaburzenie hormonalne opisywane jako częstsze u dużych ras nordyckich, objawiające się m.in. przybieraniem na wadze, osłabieniem i pogorszeniem jakości sierści mimo prawidłowej pielęgnacji; rozpoznawana badaniem krwi, wymaga stałej opieki weterynaryjnej;
• dermatoza reagująca na cynk — schorzenie skóry związane z upośledzonym wchłanianiem cynku, opisywane szczególnie u ras nordyckich (malamute, husky) jako zmiany skórne wokół pyska, oczu i na łapach mimo prawidłowo zbilansowanej diety; wymaga suplementacji pod nadzorem weterynarza;
• skręt żołądka (GDV) — nagły stan zagrażający życiu, na który statystycznie bardziej narażone są duże, głębokoklatkowe rasy psów, do których zalicza się malamute; wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej, a nie domowej obserwacji.

Predyspozycja to nie wyrok, tylko wskazówka, co obserwować. Kupując szczenię z hodowli traktującej badania poważnie, znacząco zmniejszasz ryzyko. O zdrowiu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Co badają odpowiedzialne hodowle. Przy tej rasie panel badań obejmuje zwykle: ocenę rentgenowską stawów biodrowych i łokciowych psów dopuszczanych do rozrodu, testy DNA w kierunku dysplazji chondrodystroficznej, polineuropatii (AMPN) oraz hemeralopii, a także okresowe badanie okulistyczne pod kątem PRA. Coraz częściej hodowcy badają też profil tarczycy u psów starszych, zanim zostaną włączone do dalszego rozrodu.

O co pytać hodowcę. Poproś o wgląd w wyniki badań obojga rodziców — nie o zapewnienie, że „wszystko jest zdrowe”, tylko o konkretne dokumenty: wynik oceny stawów, datę i wynik badania okulistycznego, status testów DNA na choroby dziedziczne opisane wyżej. Odpowiedzialna hodowla nie ma problemu z pokazaniem tych dokumentów.

Profilaktyka u dorosłego psa. Kalendarz szczepień i odrobaczeń ustala lekarz prowadzący. U rosnącego szczenięcia lekarze często zalecają umiar w skokach i długim bieganiu po twardych nawierzchniach, żeby nie przeciążać rozwijających się stawów. U psa dorosłego podstawą jest coroczna wizyta kontrolna, utrzymanie szczupłej sylwetki oraz obserwacja pod kątem tego, co przy tej rasie łatwo przeoczyć: pogorszenia widzenia o zmierzchu, osłabienia kończyn po wysiłku czy zmiany jakości sierści mimo regularnej pielęgnacji.

Cena i skąd wziąć szczeniaka alaskan malamute

Szczeniak alaskan malamute z rodowodem ZKwP/FCI, od odpowiedzialnego hodowcy, to zawsze wyższy wydatek niż pies bez dokumentów. Kwotę kształtują przede wszystkim linia hodowlana i renoma hodowli, wyniki badań zdrowotnych rodziców oraz region.

Zanim zdecydujesz się na konkretną hodowlę, koniecznie sprawdź, czy szczenięta mają wykonane podstawowe badania rodziców (przede wszystkim stawów biodrowych i łokciowych oraz dostępne testy DNA na choroby dziedziczne rasy) oraz czy hodowca jest zrzeszony w uznanym związku kynologicznym, np. w ZKwP w Polsce. Uważaj na bardzo niskie ceny i ogłoszenia bez rodowodu — to częsty sygnał pseudohodowli, gdzie pomija się badania zdrowotne rodziców, co przy tak dużej rasie może się później mocno odbić na zdrowiu psa. Warto też rozważyć adopcję dorosłego malamuta z fundacji lub schroniska specjalizującego się w rasach nordyckich — trafiają tam czasem psy oddane właśnie dlatego, że opiekunowie nie docenili skali ich potrzeb ruchowych.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Przyjacielski, czuły wobec ludzi, rzadko agresywny	Fatalny pies stróżujący — nikogo nie odstraszy
Silna więź z domownikami i watahą (innymi psami w domu)	Niezależny i uparty — szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji
Wytrzymały, zdolny do bardzo dużego wysiłku fizycznego	Ogromne zapotrzebowanie na ruch — nieodpowiedni dla osób mało aktywnych
Rzadko szczeka, komunikuje się charakterystycznym wyciem	Silny instynkt łowiecki — trudna koegzystencja z małymi zwierzętami
Gęsta sierść dobrze chroni przed zimnem	Bardzo intensywne, sezonowe linienie i słaba tolerancja upałów
Rzadko okazuje agresję wobec ludzi przy dobrej socjalizacji	Rozbudowana lista chorób dziedzicznych — konieczny wybór hodowli z pełnym panelem badań

Ciekawostki o rasie

• Nazwa rasy pochodzi od ludu, nie od miejsca. „Malamute” to spolszczona forma nazwy Mahlemutów (Mahlemiut) — ludu Inupiat z rejonu zatoki Kotzebue Sound na Alasce, który hodował te psy na długo przed przybyciem europejskich osadników.
• Rasę uratowały dwie linie hodowlane. Po chaotycznym krzyżowaniu psów zaprzęgowych w czasach gorączki złota, współczesnego malamuta zawdzięczamy głównie linii Kotzebue, stworzonej przez Evę i Miltona Seeleyów w latach 20. i 30. XX wieku z psów sprowadzonych bezpośrednio od Mahlemutów.
• Malamuty służyły na Antarktydzie i na wojnie. Psy z hodowli Seeleyów brały udział w antarktycznej wyprawie admirała Richarda Byrda, a podczas II wojny światowej rasa służyła w armii amerykańskiej jako psy zaprzęgowe i tropiące na dalekiej północy.
• American Kennel Club uznał rasę w 1935 roku — to jedno z najwcześniejszych oficjalnych uznań wśród ras psów zaprzęgowych w Stanach Zjednoczonych.
• Malamute rzadko szczeka, za to potrafi „rozmawiać”. Charakterystyczne wycie i pomrukiwanie, znane entuzjastom rasy jako „malamute talk”, to spadek po psach, które komunikowały się z watahą na duże odległości, a nie stróżowały głosem przy obejściu.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej ani porady doświadczonego hodowcy. Nie stanowią diagnozy, zaleceń dotyczących dawkowania ani gwarancji zachowania konkretnego psa. W kwestiach zdrowia, żywienia i predyspozycji rasowych konkretnego psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii znającym Twojego pupila.