Billy (francuski pies gończy) — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Billy to duży francuski pies gończy o krótkiej, jasnej sierści i silnym instynkcie łowieckim — rasa z barwną, sięgającą czasów francuskich królów historią, która mimo to pozostaje jedną z najrzadziej spotykanych ras psów myśliwskich w Europie. W Polsce billy praktycznie nie występuje, dlatego jeśli szukasz informacji o tej rasie, prawdopodobnie planujesz coś więcej niż zwykłe odwiedziny u lokalnego hodowcy. W tym przewodniku znajdziesz konkretne dane o charakterze, wyglądzie, pielęgnacji, żywieniu, zdrowiu i realiach zdobycia psa rasy billy w Polsce. W sklepie Piesław kompletujemy akcesoria marki RAGI oraz karmy i przysmaki marki Syta Micha, więc temat wyposażenia dużego, aktywnego psa gończego znamy od podszewki — nawet jeśli akurat billy trafia do polskich domów wyjątkowo rzadko.

Billy (francuski pies gończy) — dane rasy w pigułce

Cecha	Billy (francuski pies gończy)
Waga	ok. 25–35 kg (psy zwykle cięższe niż suki)
Wzrost w kłębie	58–62 cm (suki), 60–70 cm (psy)
Długość życia	10–14 lat
Grupa FCI	Grupa VI — psy gończe, tropiące i posokowce, sekcja 1.1 (duże francuskie psy gończe), wzorzec nr 25
Kraj pochodzenia	Francja
Typ sierści	krótka, gęsta, twarda (ostra) w dotyku, przylegająca do ciała, bez podszerstka
Umaszczenie	całkowicie białe, białe z odcieniem kawy z mlekiem (jasnobrązowe) lub białe z jasnopomarańczowymi bądź cytrynowymi łatami albo czaprakiem
Poziom energii	bardzo wysoki
Dla kogo	doświadczeni opiekunowie psów gończych, nie dla początkujących; rodziny, w których dorośli prowadzą trening przywołania, nie z małymi zwierzętami; dom z ogrodem, nie kawalerka, wielogodzinne spacery

Usposobienie i charakter

Osobowość

Billy to pies zrównoważony i łagodny wobec ludzi — również wobec obcych, dlatego zupełnie nie sprawdza się w roli stróża. To cecha typowa dla ras gończych: billy został wyhodowany do pracy w grupie, pod nadzorem myśliwego, a nie do pilnowania terenu czy okazywania nieufności nieznajomym. Jest przy tym psem inteligentnym i dość podatnym na szkolenie, ale ma w sobie typową dla gończych niezależność — łatwo się rozprasza zapachami i potrafi „wyłączyć się” na własną eksplorację nosem, zwłaszcza podczas spaceru bez smyczy.

Billy bardzo źle znosi samotność i długie zamknięcie w małym pomieszczeniu — potrzebuje towarzystwa i możliwości wykorzystania energii, inaczej może stać się destrukcyjny lub przygnębiony. To zdecydowanie nie jest rasa dla kogoś, kto szuka spokojnego psa do kawalerki: billy najlepiej czuje się w domu z ogrodem, gdzie ma przestrzeń i stały dostęp do ruchu.

Szczekliwość

Billy, tak jak większość psów gończych, ma donośny, charakterystyczny głos — hodowcy i opisy rasowe podkreślają jego melodyjne, niosące się „gadanie” w terenie, którym pies sygnalizuje trop podczas polowania. To naturalny, pożądany u tej grupy ras element pracy węchowej, a nie stróżowanie. W warunkach domowych billy nie należy do ras nadmiernie szczekliwych, ale — jak każdy pies o dużej potrzebie aktywności — może zacząć głośno wyrażać frustrację, jeśli codziennie brakuje mu ruchu i zajęcia dla nosa.

Podejście do dzieci

Wobec dzieci billy bywa delikatny i cierpliwy, co czyni go potencjalnie dobrym psem rodzinnym — pod warunkiem że jego opiekunowie rozumieją, ile ruchu i uwagi potrzebuje. Jak przy każdej dużej, energicznej rasie, kontakt małych dzieci z billym warto obserwować i uczyć obie strony wzajemnego szacunku, zamiast zakładać, że łagodne usposobienie załatwia sprawę samo.

Podejście do innych psów i zwierząt

Rasa zwykle nie jest zaczepna wobec obcych psów, ale w grupie osobniki tej samej płci potrafią rywalizować o pozycję w hierarchii, co czasem prowadzi do konfliktów. Jeszcze ważniejsza jest druga cecha: bardzo silny instynkt łowiecki. Billy powstał do tropienia i gonienia grubej zwierzyny — jeleni, dzików, saren — więc małe zwierzęta domowe (koty, gryzonie) czy te napotkane na spacerze mogą wywołać u niego odruch pościgu, którego trudno się oduczyć. Jeśli w domu są już inne zwierzęta, wczesna i konsekwentna socjalizacja szczenięcia jest koniecznością.

Stosunek do obcych

Wzorzec rasy opisuje billy jako psa zrównoważonego i łagodnego wobec ludzi, także obcych — nie okazuje nieufności ani agresji wobec nieznajomych, przez co zupełnie nie nadaje się na stróża. Osobniki słabo socjalizowane mogą być wobec obcych powściągliwe, ale typowy dla rasy jest raczej brak zainteresowania niż czujność.

Charakter i szkolenie w praktyce

Trening billy’ego wymaga cierpliwości, konsekwencji i wyraźnych granic, ale też pozostawienia jakiegoś ujścia dla instynktu tropienia — np. przez zabawy węchowe. Dla psa przyzwyczajonego do biegania po lesie nauka chodzenia przy nodze bywa sporym wyzwaniem, dlatego dobrze zacząć ją jak najwcześniej — nasz poradnik jak nauczyć psa chodzenia na luźnej smyczy pokazuje, jak to zrobić nawet z psem tak mocno skupionym na zapachach.

Największym wyzwaniem szkoleniowym przy tej rasie nie jest posłuszeństwo w spokojnym otoczeniu, tylko utrzymanie kontroli w chwili, gdy nos wyczuje interesujący trop. Instynkt łowiecki potrafi w ułamku sekundy „wyłączyć” psa z komunikacji z opiekunem, dlatego niezawodne przywołanie — budowane od pierwszych tygodni, zawsze na wysokiej nagrodzie i nigdy testowane w sytuacji, w której pies może nie zdążyć zareagować — to u billy’ego kwestia bezpieczeństwa, nie wygody. Dobrym uzupełnieniem jest wczesna socjalizacja z innymi zwierzętami domowymi i regularne zabawy węchowe, które dają psu legalne ujście dla tropicielskich zdolności zamiast zostawiać mu to pole do samodzielnej eksploracji.

Dla kogo TAK: dla osób z doświadczeniem w prowadzeniu psów gończych lub myśliwskich, mających dom z ogrodem i realny plan na wielogodzinne, codzienne spacery oraz pracę węchową; dla rodzin, w których dorośli konsekwentnie prowadzą trening przywołania i socjalizację od szczenięcia. Dla kogo NIE: dla mieszkańców małych mieszkań bez dostępu do rozległych terenów spacerowych, dla osób szukających psa stróżującego, dla domów z małymi zwierzętami bez możliwości pełnej, stopniowej socjalizacji oraz dla początkujących właścicieli bez czasu na konsekwentne, wielomiesięczne szkolenie. Jeśli mimo pracy nad przywołaniem i socjalizacją pojawiają się poważne trudności behawioralne — silna reaktywność, lęk separacyjny czy niekontrolowana agresja wobec innych zwierząt — warto skonsultować się z behawiorystą.

Historia rasy

Billy to jedna z najrzadszych ras psów gończych — nie tylko w Polsce, ale i w swojej ojczystej Francji. Rasa wywodzi się od tzw. „białych psów króla”, hodowanych na dworze francuskich władców od XVI wieku, które po rozwiązaniu królewskich sfor w czasach Rewolucji Francuskiej posłużyły do stworzenia m.in. już wymarłych ras ceris i montembœuf. To właśnie na ich bazie pod koniec XIX wieku myśliwy z Poitou, Gaston Hublot de Rivault, odtworzył billy, nazywając rasę od swojej posiadłości — zamku Château de Billy. Pierwszy wzorzec rasy powstał w latach 80. XIX wieku.

Mimo tej barwnej historii billy nigdy nie stał się rasą popularną, a w swojej ponad stuletniej historii dwukrotnie otarł się o wyginięcie: pierwszy raz po rozwiązaniu jednej z głównych sfor w 1927 roku, drugi raz po drugiej wojnie światowej, gdy w Europie przetrwało zaledwie od dwóch do dziesięciu osobników tej rasy. Populację odbudowano dzięki determinacji hodowców kontynuujących pracę twórcy rasy, korzystających — jak podają źródła kynologiczne — z krzyżówek z pokrewnymi rasami francuskich psów gończych. FCI formalnie uznało billy w 1973 roku, nadając rasie wzorzec numer 25. Dziś we Francji poluje z nim zaledwie kilka sfor, głównie w regionie Poitou, skąd rasa się wywodzi.

Ile żyje pies rasy billy?

Billy żyje zwykle 10–14 lat, co jest wynikiem typowym dla dużego, aktywnego psa gończego — rasy pracujące w terenie często mają nieco krótszą oczekiwaną długość życia niż małe psy kanapowe, ale przy dobrej kondycji i opiece potrafią dożyć górnej granicy tego przedziału. Na długość życia billy wpływa przede wszystkim regularna aktywność fizyczna dopasowana do jego możliwości, zbilansowana dieta, kontrola masy ciała oraz profilaktyczne wizyty u weterynarza. Ze względu na historycznie wąską pulę genetyczną rasy — populacja billy dwukrotnie w XX wieku otarła się o wyginięcie — odpowiedzialni hodowcy zwracają szczególną uwagę na dobór par rodzicielskich, co realnie przekłada się na zdrowie i długowieczność szczeniąt.

Wygląd i odmiany

Billy to duży, rosły i solidnie zbudowany pies, a mimo to zachowuje zgrabną, elegancką sylwetkę — to nie ciężka, masywna budowa, ale sportowa, stworzona do wielogodzinnego galopu w terenie. Głowa jest kształtna, średniej wielkości, z lekko wysklepioną czaszką i kwadratowym pyskiem, którego żuchwę przykrywa górna warga. Uszy są średniej wielkości, raczej płaskie, lekko skręcone do wewnątrz w dolnej partii, a długi, silny ogon pies nosi swobodnie. Kończyny są mocne, przystosowane do biegu po zróżnicowanym terenie: lesie, polach, zaroślach.

Sierść billy jest krótka, gęsta i twarda (ostra) w dotyku, bez podszerstka — czasem lekko szorstka, ale nigdy długa czy kręcona; to rasa zawsze krótkowłosa. Umaszczenie należy do najbardziej charakterystycznych cech tej rasy i jest jasne: wzorzec dopuszcza umaszczenie całkowicie białe, białe z odcieniem „kawy z mlekiem” (jasnobrązowe) oraz białe z jasnopomarańczowymi lub cytrynowymi łatami albo czaprakiem. To właśnie jasne umaszczenie było jednym z głównych kryteriów, jakimi kierował się twórca rasy przy doborze psów założycielskich.

W przeciwieństwie do ras takich jak jamnik czy owczarek belgijski, billy nie ma formalnych odmian wielkości ani typu sierści — to rasa jednolita, z jednym wzorcem obowiązującym niezależnie od hodowli.

Pielęgnacja

W porównaniu z rasami o długiej czy kręconej sierści billy jest zdecydowanie niekłopotliwy w pielęgnacji — to jedna z realnych zalet tej rasy. Krótka, przylegająca sierść nie filcuje się i nie tworzy kołtunów, więc wystarczy szczotkować psa raz na tydzień lub dwa, częściej w okresie linienia, gdy wypadającego włosa jest więcej. Do wyczesywania krótkiej sierści billy najlepiej sprawdza się gumowa rękawica lub zgrzebło z miękkimi wypustkami, które usuwa martwy włos, nie podrażniając skóry. Gdy pies wraca z błotnistego spaceru, zwykle wystarczy przetrzeć go wilgotną szmatką — kąpiel warto zostawić na sytuacje, gdy jest naprawdę potrzebna, żeby nie wysuszać skóry.

Więcej uwagi niż sierść wymagają za to uszy billy — średniej wielkości, lekko skręcone do wewnątrz, co utrudnia wentylację, więc łatwiej w nich o wilgoć i infekcje, zwłaszcza jeśli pies lubi pływać lub biega po wysokiej, wilgotnej trawie; tę predyspozycję potwierdzają zarówno francuskie, jak i anglojęzyczne materiały o rasie. Warto regularnie zaglądać do uszu i czyścić je zapobiegawczo, obserwując, czy nie pojawia się nieprzyjemny zapach, zaczerwienienie czy nadmiar woskowiny. Po każdym biegu w terenie sprawdź też łapy, skórę i sierść psa — gończe pracujące w zaroślach i podszycie łatwo się zadrapią lub złapią kleszcza — a także regularnie kontroluj oczy, zęby i pazury.

Żywienie

Billy to pies o wysokim zapotrzebowaniu energetycznym — rasa stworzona do wielogodzinnej pracy w terenie potrzebuje diety dopasowanej do realnej dawki ruchu, a nie do uśrednionych tabel dla „przeciętnego” psa dużej rasy. Pies aktywny fizycznie na co dzień, a szczególnie w sezonie intensywnych spacerów czy pracy węchowej, korzysta z karmy o wyższej gęstości energetycznej niż pies mało ruchliwy — i odwrotnie, w spokojniejszych okresach warto zmniejszyć kaloryczność posiłków, żeby uniknąć nadwagi, do której billy bywa skłonny przy niedostatecznym ruchu. Jak w przypadku każdego psa o dużym apetycie na aktywność, dobrze jest obserwować kondycję i sylwetkę billy na bieżąco i w razie wątpliwości skonsultować dietę z weterynarzem.

Dobrym punktem wyjścia jest sucha karma dla psów aktywnych ras dużych, uzupełniana naturalnymi przysmakami treningowymi — billy, ze względu na swój niezależny, skupiony na tropieniu charakter, dobrze reaguje na motywację smakołykiem podczas nauki komend i pracy nad przywołaniem. Porcje warto odmierzać, a nie „na oko” — nawet bardzo ruchliwy pies może z czasem przybrać zbędne kilogramy, jeśli przysmaki sypią się bez kontroli.

Aktywność i zabawa

Ruch to dla billy absolutna podstawa, a nie dodatek do dnia. Pracujący billy potrafi w trakcie polowania przebiec 40–50 km, więc krótki spacer wokół bloku nigdy nie zaspokoi jego potrzeb — ta rasa wymaga długich, intensywnych aktywności: biegania, jazdy na rowerze z psem czy zajęć z tropienia, które angażują jego fenomenalny węch w sposób bezpieczny i kontrolowany. Jeśli billy nie pracuje jako pies myśliwski, na właścicielu spoczywa obowiązek zapewnienia mu porównywalnej dawki ruchu i stymulacji umysłowej — inaczej energia i instynkt łowiecki znajdą ujście w niepożądany sposób, np. w kopaniu, niszczeniu przedmiotów czy próbach ucieczki za zapachem.

Zabawy węchowe świetnie wykorzystują naturalny talent tropicielski billy i pozwalają „zmęczyć głowę” nawet wtedy, gdy nie ma czasu na długi bieg. Ze względu na silne szczęki i determinację w gryzieniu warto też zaopatrzyć się w wytrzymały szarpak — billy potrafi być bardzo intensywny w zabawie z liną czy gryzakiem.

Transport i podróże

Billy jako duży, silny pies potrzebuje w aucie realnej przestrzeni — najlepiej sprawdzi się bagażnik kombi lub SUV-a, a nie ciasny fotelik-transporter zaprojektowany z myślą o mniejszych psach. Ze względu na silny instynkt łowiecki szczególną uwagę warto zwrócić na zabezpieczenie psa podczas każdego otwarcia drzwi czy bagażnika — chwila nieuwagi na parkingu leśnym czy przy stacji benzynowej, a billy może rzucić się za interesującym go zapachem. Dlatego pas bezpieczeństwa lub szelki przypięte do pasa w aucie to dla tej rasy obowiązek, nie opcja, a przyzwyczajanie do jazdy samochodem najlepiej zacząć już od szczenięcia.

Krótka sierść billy osypuje się na tapicerce mniej intensywnie niż u ras długowłosych, ale po intensywnym biegu w błocie czy zaroślach warto mieć w aucie solidną matę ochronną, która ułatwi sprzątanie.

Dom

Billy najlepiej odnajduje się w domu z ogrodem, gdzie ma przestrzeń do swobodnego ruchu i możliwość obwąchania okolicy — trzymanie tej rasy w małym mieszkaniu w mieście, bez dostępu do ruchu, jest dla niej trudne i odradzane nawet przez hodowców. Niezależnie od tego, czy billy mieszka w domu na stałe, czy tylko wraca do niego po polowaniu, potrzebuje wygodnego, dużego legowiska do odpoczynku po intensywnym dniu. Solidna, stabilna miska na wodę i karmę to kolejna podstawa wyposażenia, szczególnie że po długim biegu billy potrafi wypić naprawdę sporo wody. Latem, po intensywnym wysiłku, warto mieć w domu też matę chłodzącą, żeby duży, rozgrzany od biegania pies mógł szybciej ochłonąć.

Zdrowie

Predyspozycje rasowe

Billy jest ogólnie uważany za rasę zdrową i odporną — to jedna z jej mocnych stron w porównaniu z wieloma innymi psami myśliwskimi. Poniższa lista to mapa obszarów do rozmowy z hodowcą i weterynarzem, a nie diagnoza konkretnego psa — większość billych nigdy nie zachoruje na żadne z wymienionych schorzeń. Traktuj ją jako punkt wyjścia do pytań, jakie warto zadać hodowcy, i do obserwacji własnego psa.

Choroby opisywane u rasy

• Dysplazja stawu biodrowego (czasem też łokciowego) — nieprawidłowy rozwój stawu prowadzący do zmian zwyrodnieniowych i sztywności w starszym wieku; jedno z najczęściej wymienianych ryzyk zdrowotnych rasy w materiałach hodowlanych i encyklopediach ras.
• Infekcje uszu — średniej wielkości, lekko skręcone do wewnątrz małżowiny słabiej wentylują ucho, co sprzyja gromadzeniu wilgoci i stanom zapalnym, zwłaszcza u psów, które dużo pływają lub biegają po wysokiej, wilgotnej roślinności.
• Gorsza tolerancja niskich temperatur — krótka, cienka sierść bez podszerstka słabiej chroni przed zimnem, przez co billy bywa opisywany jako bardziej podatny na przeziębienia zimą niż rasy o gęstym, dwuwarstwowym futrze.
• Skłonność do nadwagi przy zbyt małej dawce ruchu — jako rasa o wysokim zapotrzebowaniu na aktywność billy łatwo przybiera zbędne kilogramy, gdy nie dostaje odpowiedniej dawki ruchu.
• Ograniczona różnorodność genetyczna po historycznym niemal wyginięciu rasy — populacja billy dwukrotnie w XX wieku (1927 rok i ponownie po II wojnie światowej, gdy w Europie przetrwało od 2 do 10 osobników) niemal wygasła, co zawęziło pulę genetyczną — dlatego odpowiedzialni hodowcy szczególnie starannie dobierają pary rodzicielskie. Nie przekłada się to na potwierdzoną listę konkretnych chorób dziedzicznych — to ogólna wskazówka do rozmowy z hodowcą, nie diagnoza.

Predyspozycja to nie wyrok, tylko wskazówka, co obserwować. Kupując szczenię z hodowli traktującej badania i dobór par poważnie, znacząco zmniejszasz ryzyko. O zdrowiu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Co warto sprawdzić w hodowli. Ze względu na niewielką liczebność rasy panel badań u billy nie jest tak ustandaryzowany jak u ras popularnych. Warto poprosić o ocenę stawów biodrowych (i łokciowych) rodziców, informację o kondycji uszu w linii oraz historię zdrowotną najbliższych krewnych — przy wąskiej puli genetycznej pojedyncze przypadki chorobowe mają większe znaczenie statystyczne. Odpowiedzialna hodowla odpowiada na te pytania konkretnie, nie ogólnikowym zapewnieniem o zdrowiu.

Profilaktyka u dorosłego psa. Kalendarz szczepień i odrobaczeń ustala lekarz prowadzący. U rosnącego szczenięcia dużej rasy lekarze często zalecają umiar w długich, intensywnych wybiegach i skokach, żeby nie przeciążać rozwijających się stawów — pełną dawkę aktywności billy powinien osiągać stopniowo. U psa dorosłego podstawą jest coroczna wizyta kontrolna, utrzymanie szczupłej sylwetki, regularna kontrola uszu (zwłaszcza po kąpielach czy zabawie w wodzie) oraz — zimą — obserwacja, czy pies nie marznie podczas dłuższego przebywania na dworze.

Cena i skąd wziąć psa rasy billy

W Polsce rasa billy praktycznie nie występuje — nie znajdziesz jej w typowych wyszukiwarkach ogłoszeń ani w większości hodowli zrzeszonych w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), będącym polskim przedstawicielem FCI. Realną drogą do zdobycia szczeniaka billy jest kontakt bezpośrednio z hodowlami we Francji (zrzeszonymi w tamtejszej organizacji kynologicznej Société Centrale Canine) lub w innych krajach, gdzie rasa jest choć trochę bardziej rozpowszechniona, a następnie zorganizowanie legalnego importu psa do Polski. Wiąże się to z dodatkowymi formalnościami i kosztami ponad samą cenę szczeniaka: transportem międzynarodowym (własnym lub przez wyspecjalizowaną firmę przewozową), paszportem unijnym dla zwierząt domowych, wymaganymi szczepieniami (w tym przeciw wściekliźnie, z zachowaniem odpowiednich terminów) oraz identyfikacją mikroczipem. Z tego powodu trudno podać jedną, wiarygodną cenę szczeniaka billy w złotówkach — ostateczny koszt zależy od konkretnej hodowli, kraju pochodzenia i wybranej metody transportu, i realistycznie warto go traktować jako inwestycję wyraźnie wyższą niż zakup popularnej rasy od polskiego hodowcy.

Miesięczne koszty utrzymania dorosłego billy (karma, profilaktyka, ubezpieczenie, drobne akcesoria) zależą przede wszystkim od intensywności pracy psa w terenie — pies myśliwski aktywny w sezonie łowieckim potrzebuje więcej energetycznej karmy, a do tego mogą dojść koszty związane z ewentualnymi urazami podczas pracy. Ze względu na ekstremalną rzadkość rasy adopcja billy z polskiego schroniska czy fundacji jest w praktyce mało realna — jeśli marzy Ci się pies o podobnym usposobieniu i profilu aktywności, warto rozważyć też inne rasy gończe, które w Polsce są znacznie łatwiej dostępne.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Pielęgnacja krótkiej sierści jest prosta — wystarczy regularne szczotkowanie, bez strzyżenia i kołtunów	Bardzo duża potrzeba ruchu — wielogodzinne spacery to konieczność, nie opcja
Zrównoważony, łagodny charakter wobec ludzi, w tym dzieci i obcych	Silny instynkt łowiecki utrudniający współżycie z małymi zwierzętami domowymi
Inteligentny i podatny na szkolenie przy konsekwentnej pracy	Niezależność i upór typowe dla ras gończych — łatwo się rozprasza zapachami
Zwykle zdrowa, odporna rasa bez rozbudowanej listy chorób dziedzicznych	Słaba tolerancja samotności i zamknięcia w małym pomieszczeniu
Rzadkość rasy oznacza mniejsze ryzyko przypadkowego, niekontrolowanego rozmnażania	Ekstremalna rzadkość w Polsce — realną drogą do zakupu jest kosztowny import
Sierść bez podszerstka osypuje się na tapicerce mniej niż u ras długowłosych	Krótka sierść słabiej chroni przed zimnem — większa podatność na wyziębienie zimą

Ciekawostki o rasie

• Nazwa rasy pochodzi od zamku, nie od imienia psa. „Billy” to nazwa posiadłości Château de Billy w Poitou, należącej do twórcy rasy Gastona Hublota de Rivault — od niej, a nie od jakiegokolwiek konkretnego psa, wzięła się nazwa całej rasy.
• Rasa powstała z krzyżówki wymarłych już psów. Billy wyhodowano pod koniec XIX wieku na bazie ras ceris i montembœuf, które same wywodziły się od „białych psów króla” hodowanych na dworze francuskich władców — obie te rasy przodków dziś już nie istnieją, więc billy jest jednym z niewielu żywych świadectw tamtej linii.
• Rasa dwukrotnie niemal wygasła w XX wieku. Po raz pierwszy po rozwiązaniu jednej z głównych sfor w 1927 roku, po raz drugi po II wojnie światowej, gdy w Europie przetrwało zaledwie od 2 do 10 osobników billy — populację odbudowano dopiero dzięki wieloletniej pracy hodowców kontynuujących dzieło twórcy rasy.
• FCI uznało rasę dopiero w 1973 roku. Mimo że pierwszy wzorzec rasy powstał już w latach 80. XIX wieku, formalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) i nadanie oficjalnego numeru wzorca — 25 — nastąpiło dopiero sto lat później, co dobrze pokazuje, jak niszową rasą billy pozostawał przez cały XX wiek.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej, kynologicznej ani behawiorystycznej. Nie stanowią diagnozy, zaleceń dotyczących leczenia ani gwarancji zdrowotnych konkretnego psa. W kwestiach zdrowia, żywienia, socjalizacji i zakupu szczeniaka — skonsultuj się z lekarzem weterynarii oraz sprawdzonym, odpowiedzialnym hodowcą.