Grzywacz chiński — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Grzywacz chiński, zwany też chińskim grzywaczem (ang. Chinese Crested Dog), to jedna z najbardziej charakterystycznych ras psów wśród wszystkich ras psów uznawanych przez FCI – głównie za sprawą wyglądu. To pies grzywacz chiński należy do wąskiego grona psów bezwłosych: część przedstawicieli tej rasy jest niemal całkowicie pozbawiona sierści, co bywa nawet powodem żartobliwego przezwiska „najbrzydszy pies świata” z konkursów pokroju Ugliest Dog Contest. W rzeczywistości to pełen temperamentu, wesoły i bardzo przywiązany do człowieka piesek, który – niezależnie od tego, czy jest nagi, czy owłosiony – potrafi zdobyć serce niemal każdego opiekuna, od młodych rodzin z dziećmi po grono osób starszych szukających spokojnego towarzysza. W sklepie Piesław znajdziesz akcesoria RAGI i karmę oraz przysmaki Syta Micha, które dobrze sprawdzają się właśnie u małych, delikatnych ras psów – w tym artykule podpowiadamy, na co zwrócić uwagę przy grzywaczu chińskim.

Grzywacz chiński — dane rasy w pigułce

Cecha	Grzywacz chiński
Waga	ok. 4–5,5 kg
Wzrost w kłębie	ok. 23–33 cm
Długość życia	13–15 lat
Grupa FCI	grupa IX – Psy ozdobne i do towarzystwa, sekcja 4 (psy nagie), bez próby pracy (zgodnie ze wzorcem FCI i klasyfikacją ZKwP)
Kraj pochodzenia	Chiny / Chińska Republika Ludowa (wg wzorca FCI); rasa prawdopodobnie wywodzi się od nagich psów afrykańskich, rozpowszechnianych niegdyś przez chińskich kupców na statkach handlowych
Typ sierści	dwie odmiany: naga (owłosienie tylko na głowie, łapach i ogonie) oraz owłosiona „powder puff” (pełna, jedwabista, podwójna)
Umaszczenie	skóra odmiany nagiej od jasnych, różowych odcieni po ciemne, niemal czarne plamy
Poziom energii	średni–wysoki, żywy i zwinny
Dla kogo	opiekunowie spędzający dużo czasu w domu lub zabierający psa ze sobą; osoby starsze i samotne; niewielka przestrzeń wystarczy, źle znosi długą samotność

Usposobienie i charakter grzywacza chińskiego

Osobowość

Grzywacz chiński to rasa, dla której zachowanie i charakter liczą się co najmniej tyle samo, co wygląd. To przede wszystkim pies do towarzystwa – i traktuje tę rolę bardzo poważnie. Jest wesoły, czuły i mocno przywiązuje się do swojego opiekuna, chętnie towarzysząc mu w niemal każdej czynności w domu. Ta bliska więź ma jednak drugą stronę: rasa słabo znosi długie godziny samotności i u niektórych osobników łatwo rozwija się lęk separacyjny. Jeśli często i długo przebywasz poza domem, warto to wziąć pod uwagę już na etapie decyzji o rasie.

Szczekliwość

To pies raczej czujny i chętnie reagujący głosem na nowe bodźce, dzwonek do drzwi czy nieznane odgłosy za oknem. Sama czujność to nie wada – problem zaczyna się, gdy szczekanie zamienia się w nawyk na każdy szmer. Bez odpowiedniej socjalizacji i konsekwentnego wychowania nadmierne szczekanie może się nasilić, podobnie jak u wielu innych małych ras. Regularna socjalizacja od szczenięcia oraz spokojne, konsekwentne reagowanie na sygnały głosowe pomagają utrzymać to zachowanie w rozsądnych granicach.

Podejście do dzieci

Wobec dzieci ten psiak bywa serdeczny i łagodny, choć ze względu na niewielki rozmiar i delikatną budowę lepiej sprawdza się w domach, gdzie dzieci już wiedzą, jak obchodzić się z małym psem – bez podnoszenia za łapy, szarpania czy zbyt intensywnej zabawy. Drobna sylwetka i, u odmiany nagiej, delikatna skóra sprawiają, że warto pilnować, by zabawa z najmłodszymi domownikami była spokojna i nadzorowana.

Podejście do innych psów i zwierząt

Wobec innych psów grzywacz chiński zwykle jest przyjazny, zwłaszcza gdy od szczenięcia przechodzi prawidłową socjalizację i ma okazję regularnie spotykać inne czworonogi w bezpiecznych warunkach. Z kotami i innymi zwierzętami domowymi także najczęściej dobrze się dogaduje, o ile poznaje je stopniowo, a pierwsze kontakty przebiegają pod kontrolą opiekuna.

Stosunek do obcych

Wobec nieznanych osób bywa rezerwowy, choć rzadko agresywny – częściej obserwuje z bezpiecznej odległości, niż reaguje impulsywnie. Przy braku wczesnej socjalizacji może być nieufny wobec obcych, dlatego warto zadbać o odpowiednie oswajanie ze światem od szczenięcia – spokojne, pozytywne spotkania z nowymi ludźmi w różnych miejscach uczą psa, że obcy nie muszą być powodem do niepokoju.

Charakter i szkolenie w praktyce

Wychowanie psa rasy grzywacz chiński opiera się przede wszystkim na cierpliwości i konsekwencji – to pies inteligentny i chętny do współpracy, który dobrze reaguje na szkolenie oparte na nagrodach, a nie na sile czy podnoszonym głosie. Krótkie, częste sesje treningowe (kilka minut kilka razy dziennie) działają lepiej niż długie, monotonne powtórki, bo ten psiak szybko się nudzi, gdy trening staje się mechaniczny. Warto zacząć od podstaw – przywołania, „zostań”, chodzenia przy nodze – i budować na nich kolejne komendy, zawsze kończąc sesję sukcesem i przysmakiem.

Ze względu na silne przywiązanie do opiekuna trening tej rasy dobrze wykorzystuje motywację społeczną: pochwała głosem, kontakt wzrokowy i bliskość bywają dla grzywacza chińskiego równie cenną nagrodą jak smaczek. To też rasa, u której warto pracować nad samodzielnym zostawaniem – krótkie, stopniowo wydłużane okresy samotności w domu, najlepiej od szczenięcia, pomagają ograniczyć ryzyko lęku separacyjnego w wieku dorosłym. Część opiekunów z powodzeniem trenuje z nim posłuszeństwo czy nawet agility na miarę jego małych rozmiarów – drobna budowa nie przeszkadza w zwinności, o ile przeszkody są dopasowane do wielkości psa.

Przy szkoleniu odmiany nagiej warto pamiętać o delikatnym uzębieniu – twarde gryzaki treningowe mogą być dla niej niewygodne, dlatego lepiej sprawdzają się miękkie przysmaki, które nagradzają bez obciążania wrażliwych zębów i dziąseł.

Dla kogo TAK, a dla kogo NIE

Grzywacz chiński najlepiej odnajduje się u opiekunów, którzy spędzają w domu dużo czasu albo mogą zabierać psa ze sobą – do biura, na spotkania, w podróż – i traktują bliski kontakt z psem jako coś naturalnego, nie jako obowiązek. Dobrze sprawdza się też u osób szukających małego, inteligentnego towarzysza do nauki prostych komend i sztuczek, którym zależy na psie łatwym do przewożenia i niewymagającym dużej przestrzeni. Ta rasa to również często dobry wybór dla osób starszych czy samotnych, dla których stała obecność psa u boku jest zaletą, a nie problemem.

Zdecydowanie mniej dobrze sprawdzi się w domu, gdzie większość dnia nikogo nie ma, a pies miałby zostawać sam na wiele godzin – silne przywiązanie łatwo przechodzi wtedy w chroniczny stres i niepożądane zachowania, jak nadmierne szczekanie czy niszczenie przedmiotów.

Praca z lękiem separacyjnym

Ze względu na skłonność do silnego przywiązania, profilaktyka lęku separacyjnego warto zacząć już u szczeniaka, zanim problem się rozwinie. Sprawdzonym podejściem jest budowanie tolerancji na samotność w małych krokach: najpierw kilka minut w innym pokoju, przy zamkniętych drzwiach, ale w zasięgu głosu, potem stopniowo wydłużane wyjścia z domu – zaczynając od kilkuminutowych, kończąc na czasie odpowiadającym typowemu dniowi pracy. Ważne, żeby wyjścia i powroty przebiegały spokojnie, bez nadmiernie entuzjastycznego powitania, które utrwala u psa przekonanie, że rozstanie jest wielkim wydarzeniem. Pomaga też zajęcie psa na czas nieobecności – zabawka węchowa może częściowo złagodzić stres samotności. Jeśli pies wyraźnie źle znosi rozstania mimo konsekwentnej pracy w domu – nadmiernie szczeka, niszczy przedmioty czy oddaje mocz pod nieobecność opiekuna – warto omówić dalsze kroki z lekarzem weterynarii.

Historia rasy

Historia rasy nie jest do końca jednoznaczna – wielu specjalistów ze świata kynologicznego uważa, że przodkami grzywacza chińskiego były nagie psy afrykańskie, czasem mylone z nagim psem meksykańskim (xoloitzcuintli). Chińscy kupcy mieli rozpowszechniać te niewielkie, bezwłose czworonogi po świecie na pokładach statków handlowych, stąd przyjęta później nazwa rasy – nagi grzywacz chiński trafiał w ten sposób do kolejnych portów i krajów. Współczesny opis rasy i obowiązujący dziś wzorzec rasy chiński grzywacz zatwierdziła Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI), klasyfikując go w grupie IX, sekcji 4 (psy nagie), jako psa do towarzystwa; nad przestrzeganiem tego wzorca czuwa też niejeden klub kynologiczny, w tym ZKwP. Dziś przedstawiciele rasy są popularni głównie jako psy rodzinne i wystawowe; w Polsce rasy psów bezwłosych wciąż są rzadkością, choć Polska ma już kilka zarejestrowanych hodowli.

Ile żyje grzywacz chiński?

Grzywacz chiński to rasa stosunkowo długowieczna – przeciętnie żyje 13–15 lat, a przy dobrej opiece, zbilansowanej diecie i regularnych wizytach kontrolnych u weterynarza niektóre psy dożywają jeszcze więcej. To typowe dla ras miniaturowych, które generalnie żyją dłużej niż rasy duże i olbrzymie. Na długość i jakość życia wpływa przede wszystkim profilaktyka – szczepienia, odrobaczanie, kontrola uzębienia oraz pielęgnacja skóry u odmiany nagiej, o czym więcej piszemy w dalszej części poradnika.

Wygląd i odmiany grzywacza chińskiego

Grzywacz chiński występuje w dwóch odmianach, co najbardziej wyróżnia go na tle innych ras psów: w ramach jednego miotu mogą urodzić się szczeniaki dwóch zupełnie różnych typów okrywy włosowej – i obie są w pełni zgodne z wzorcem rasy chiński grzywacz.

Odmiana naga (Hairless)

To wariant najbardziej kojarzony z rasą i najczęściej określany jako „nagi pies” czy „psy bezwłose”. Grzywacz chiński posiada w tej odmianie skórę odsłoniętą na większości ciała, a włos pojawia się jedynie na głowie (tworząc charakterystyczną „grzywę”, od której rasa wzięła swoją nazwę), na łapach i ogonie (potocznie „skarpetki” i „pióro”). Skóra bywa różnokolorowa – umaszczenie waha się od jasnych, różowych odcieni po ciemne, niemal czarne plamy – i to właśnie po delikatnej skórze, a nie po sierści, poznaje się psa rasy grzywacz chiński w tej odmianie.

Odmiana owłosiona „powder puff”

Odmiana owłosiona grzywacza chińskiego ma pełne, gęste i jedwabiste, podwójne futro na całym ciele – stąd potoczne nazwy „grzywacz chiński owłosiony” czy „grzywacz chiński długowłosy”. Z zewnątrz pies chiński grzywacz w tym wariancie może przypominać inne małe rasy o długiej sierści, ale genetycznie to wciąż ten sam grzywacz chiński – w miotach po tych samych rodzicach mogą pojawić się szczenięta obu odmian, bo o typie okrywy włosowej decyduje jeden gen o znanym podłożu genetycznym. Powder puff nie wymaga ochrony skóry w takim stopniu jak wariant nagi, za to potrzebuje regularnego szczotkowania, by sierść nie zbijała się w kłaki.

Niezależnie od odmiany, grzywacz chiński to pies domowy o drobnokościstej, delikatnej budowie: długa, smukła szyja, niewielka kufa (charakterystyczna dla wielu małych ras) oraz duże, wyraziste uszy i oczy nadają mu wdzięczny, „arystokratyczny” ruch – to typowa dla wzorca rasy psa sylwetka, po której grzywacza chińskiego łatwo rozpoznać nawet z daleka. Te niewielkie czworonogi szybko stają się pełnoprawnymi członkami rodziny, a ich nietypowy wygląd sprawia, że rzadko przechodzą niezauważone na spacerze – to jedna z ras psów, którą doceniają nie tylko hodowcy, ale i przypadkowi miłośnicy psów mijani na ulicy.

Pielęgnacja grzywacza chińskiego

Pielęgnacja tej rasy różni się w zależności od odmiany – i to jest jeden z ważniejszych tematów, o których warto wiedzieć przed sprowadzeniem psa do domu.

Odmiana naga nie ma sierści, która chroniłaby skórę przed czynnikami zewnętrznymi, dlatego to właśnie skóra przejmuje tu rolę, jaką u innych ras pełni okrywa włosowa czy podszerstek. W praktyce oznacza to regularne, delikatne mycie (zbyt częste kąpiele wysuszają skórę, dlatego lepiej trzymać się umiarkowanej częstotliwości – więcej w artykule jak często kąpać psa) oraz nawilżanie skóry odpowiednim balsamem dla psów. Latem warto dodatkowo smarować odsłoniętą skórę psa balsamem z filtrem UV przeznaczonym dla zwierząt (nigdy kremem do opalania dla ludzi), bo bez ochrony skóra łatwo ulega poparzeniom słonecznym. Jesienią i zimą rolę bariery przed zimnem przejmuje z kolei ciepłe ubranko na spacer. Skóra odmiany nagiej bywa też skłonna do przesuszania, zaskórników czy drobnych wyprysków, a u niektórych psów mogą pojawiać się też podrażnienia o podłożu alergicznym – warto ją obserwować i przy nasilonych albo niepokojących zmianach skonsultować się z weterynarzem, zamiast leczyć problem samodzielnie. Kosmetyki i akcesoria do pielęgnacji ciała psa znajdziesz w kategorii higiena i czystość psa.

Odmiana owłosiona (powder puff) ma jedwabistą, podwójną sierść, którą warto szczotkować kilka razy w tygodniu, żeby zapobiec filcowaniu się włosa, zwłaszcza za uszami i pod pachami. Do tego dobrze sprawdzają się miękkie szczotki i grzebienie z kategorii szczotki i zgrzebła do sierści.

U obu odmian regularnej uwagi wymaga też przycinanie pazurów, czyszczenie uszu oraz delikatne przycinanie włosa wokół łap i uszu – do tego typu drobnych korekt dobrze sprawdza się mały zestaw nożyczek i grzebień do pielęgnacji psa. Ze względu na delikatne, często niekompletne uzębienie tej rasy, warto też zadbać o higienę jamy ustnej – jak to robić krok po kroku, opisujemy w artykule jak myć zęby psu.

Żywienie grzywacza chińskiego

Grzywacz chiński nie ma szczególnie wybrednego apetytu, ale przy doborze karmy warto pamiętać o dwóch cechach rasy. Po pierwsze, to jeden z przedstawicieli ras małych, więc każda porcja liczy się podwójnie – łatwo o niedowagę przy zbyt małych porcjach, ale też o nadwagę przy przekarmianiu, bo nadmiar kilogramów u tak drobnego psa mocniej obciąża stawy. Jak żywić grzywacza chińskiego w praktyce? Ile razy dziennie i w jakich porcjach karmić psa tej wielkości, opisujemy szerzej w artykule ile razy dziennie karmić psa.

Po drugie – i to specyfika tej konkretnej rasy – grzywacz chiński, zwłaszcza w odmianie nagiej, bywa podatny na braki w uzębieniu i delikatne dziąsła. Dla psów, którym gryzienie twardych kęsów sprawia trudność, dobrze sprawdza się karma i przysmaki o miękkiej konsystencji: mokra karma zamiast (lub obok) suchej oraz miękkie smaczki treningowe czy pasty zamiast twardych gryzaków. W ofercie sklepu znajdziesz miękką mokrą karmę dla psa marki Syta Micha w niewielkich, wygodnych opakowaniach 400 g, a także miękkie przysmaki treningowe, idealne do szkolenia małego, inteligentnego psa.

Aktywność i zabawa

Mimo niewielkich rozmiarów grzywacz chiński to pies żywy, ciekawy świata i zwinny – zdecydowanie nie jest to rasa kanapowa w każdej minucie dnia. Codzienne krótkie spacery połączone z zabawą w domu w zupełności zaspokajają jego potrzeby ruchowe – ze względu na drobną budowę i delikatną skórę (u odmiany nagiej) lepiej unikać długich, forsownych wysiłków, zwłaszcza w upalne dni czy mróz.

Ponieważ rasa jest inteligentna i lubi być blisko opiekuna, świetnie sprawdzają się zabawy angażujące węch i umysł – np. chowanie smaczków w macie węchowej dla psa, która wydłuża czas zabawy i jednocześnie uczy psa spokojnej koncentracji. To dobra alternatywa dla intensywnego biegania, zwłaszcza dla psów, które nie znoszą samotności i wolą aktywność „razem z człowiekiem” niż samodzielną eksplorację ogrodu.

Transport i podróże z grzywaczem chińskim

Jako mały pies grzywacz chiński dobrze znosi podróże samochodem, o ile ma zapewnione bezpieczne miejsce na siedzeniu – najlepiej w uprzęży z pasem bezpieczeństwa, dopasowanej do jego drobnej sylwetki, a nie w uprzęży projektowanej z myślą o dużych rasach. Sprawdzi się tu na przykład pas bezpieczeństwa i szelki do auta dla psa, które ograniczają ruch psa w trakcie jazdy i chronią go przy nagłym hamowaniu.

W podróży warto też pamiętać o ochronie skóry odmiany nagiej przed słońcem wpadającym przez szybę – krótka przerwa w cieniu i unikanie pozostawiania psa w nagrzanym aucie to podstawa, zwłaszcza latem. Na dłuższe wyjazdy przyda się też składana miska podróżna, dzięki której łatwo napoisz i nakarmisz psa na postoju.

Dom: legowisko, miski i akcesoria

Grzywacz chiński, jako pies marznący łatwiej niż rasy z gęstym podszerstkiem, chętnie szuka ciepłych, przytulnych miejsc do odpoczynku – z dala od przeciągów i zimnej podłogi. Dobrze sprawdza się niewielkie, miękkie legowisko z wyraźnym brzegiem, w którym pies może się wtulić, a także koc lub kocyk do przykrycia w chłodniejsze dni. W ofercie sklepu znajdziesz legowiska i posłania dla psa w rozmiarach odpowiednich dla małych ras.

Do jedzenia i picia warto wybrać niewielkie, stabilne miski, dopasowane do rozmiaru pyszczka – zbyt duża i głęboka miska bywa niewygodna dla tak małego psa. Sprawdź ofertę misek dla psa w rozmiarach dla ras miniaturowych.

Zdrowie grzywacz chiński — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Jak każda rasa, grzywacz chiński ma pewne predyspozycje zdrowotne, o których warto wiedzieć – choć to nie znaczy, że każdy pies tej rasy koniecznie na nie zachoruje. Najbardziej charakterystyczna jest predyspozycja związana z odmianą nagą: skóra pozbawiona ochronnej warstwy sierści przejmuje funkcję, jaką u innych ras pełni okrywa włosowa, dlatego jest bardziej podatna na podrażnienia, przesuszenie i uszkodzenia mechaniczne. Drugą, genetycznie powiązaną z bezwłosowością predyspozycją są braki w uzębieniu – ten sam gen, który odpowiada za brak sierści, wpływa też na rozwój zębów. Trzecia predyspozycja, wspólna dla obu odmian, to skłonność do zwichnięcia rzepki (patella luxation), typowa dla wielu małych ras o drobnej budowie kostnej.

Choroby opisywane u rasy

• Trądzik skórny (acne) u odmiany nagiej – zaskórniki i drobne wypryski na odsłoniętej skórze, zwłaszcza w okresie dojrzewania psa.
• Poparzenia słoneczne u odmiany nagiej – odsłoniona skóra bez ochrony UV łatwo ulega oparzeniom, które goją się wolniej niż u ras z gęstą sierścią; wymaga to regularnej ochrony przeciwsłonecznej.
• Braki w uzębieniu (hipodontia) u odmiany nagiej – genetycznie związane z bezwłosowością; u wielu osobników brakuje części zębów lub mają nietypowy układ.
• Przesuszenie i podrażnienia skóry u odmiany nagiej – skóra bez ochronnej warstwy sierści łatwiej traci wilgoć i jest bardziej narażona na drobne uszkodzenia.
• Zaskórniki i stany zapalne mieszków włosowych u odmiany nagiej – wymagają odpowiedniej, delikatnej pielęgnacji skóry.
• Wrażliwość na alergie kontaktowe u odmiany nagiej – opisywana u części psów, choć nie jest to reguła dla całej rasy.
• Zwichnięcie rzepki (patella luxation) u obu odmian – typowa dla wielu małych ras dysfunkcja stawu kolanowego, o różnym stopniu nasilenia.
• Wrażliwość na niskie temperatury u obu odmian – brak lub niewielka ilość podszerstka utrudnia termoregulację, zwłaszcza jesienią i zimą.
• Filcowanie się i podrażnienia skóry pod sierścią u odmiany owłosionej – przy zaniedbanym szczotkowaniu kołtuny mogą uciskać i podrażniać skórę.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Odpowiedzialni hodowcy badają psy rodzicielskie przede wszystkim w kierunku stanu stawów kolanowych (ocena rzepki) oraz kondycji skóry i uzębienia u przedstawicieli odmiany nagiej. Regularne kontrole u weterynarza – w tym ocena skóry, jamy ustnej i stawów – pomagają wcześnie wychwycić ewentualne problemy i dopasować profilaktykę do konkretnego psa.

Cena grzywacza chińskiego i skąd wziąć psa

Cena szczeniaka grzywacza chińskiego z udokumentowanym rodowodem (ZKwP/FCI), pochodzącego od zarejestrowanego hodowcy, zależy przede wszystkim od linii hodowlanej, odmiany (naga czy powder puff), renomy hodowli oraz przeprowadzonych u rodziców badań zdrowotnych. Rodowód to nie tylko formalność – to gwarancja, że szczenię pochodzi od rodziców zdrowych, zbadanych i celowo dobranych, a hodowca odpowiada za jakość odchowu.

Ze względu na niszową popularność rasy w Polsce, w ogłoszeniach (także tych publikowanych na portalach ogłoszeniowych) można trafić na oferty znacznie tańsze niż u odpowiedzialnych hodowców – warto do nich podchodzić z dużą ostrożnością. Pies bez rodowodu, sprzedawany „od ręki” i bez możliwości zobaczenia matki miotu, może pochodzić z nieodpowiedzialnego rozmnażania, co zwiększa ryzyko problemów zdrowotnych i behawioralnych w przyszłości. Zanim zdecydujesz się na zakup, warto odwiedzić hodowlę osobiście, zapytać o badania rodziców i porozmawiać z hodowcą o odmianie, jaką preferujesz – odpowiedzialni hodowcy chętnie odpowiadają na takie pytania i pokazują warunki, w jakich rosną szczeniaki. Dla wielu miłośników psów tej rasy to właśnie rozmowa z hodowcą daje pewność, że wybierają psiaka z odpowiedzialnego chowu.

Alternatywą dla zakupu szczeniaka jest adopcja psa dorosłego – od czasu do czasu grzywacze chińskie trafiają do fundacji i schronisk (często w wyniku oddania psa przez poprzedniego opiekuna), a adopcja dorosłego, ułożonego już psa bywa świetnym rozwiązaniem dla osób, które nie chcą przechodzić przez etap szczenięcy.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Bardzo silne przywiązanie do opiekuna, czuły towarzysz	Słabo znosi samotność, skłonność do lęku separacyjnego
Niewielkie rozmiary – wygodny w małym mieszkaniu	Odmiana naga wymaga codziennej pielęgnacji skóry i ochrony przed słońcem
Inteligentny, chętny do współpracy i szkolenia	Wrażliwość na chłód, potrzebuje ubranka jesienią i zimą
Niewielkie porcje karmy, niższe koszty żywienia niż u dużych ras	Delikatne, czasem niekompletne uzębienie
Dwie odmiany sierści do wyboru – naga i owłosiona	Niszowa rasa w Polsce – trudniej znaleźć odpowiedzialnego hodowcę
Zwykle przyjazny wobec innych psów i zwierząt domowych	Może szczekać na nowe bodźce bez odpowiedniej socjalizacji

Ciekawostki o rasie

• W tym samym miocie mogą się urodzić szczeniaki obu odmian – nagiej i powder puff – bo o typie okrywy włosowej decyduje jeden gen.
• Grzywacz chiński bywał uczestnikiem konkursów pokroju Ugliest Dog Contest, co przysporzyło mu żartobliwej sławy „najbrzydszego psa świata” – wbrew charakterowi rasy, który jest ciepły i towarzyski.
• Charakterystyczna „grzywa” włosa na głowie, od której rasa wzięła swoją polską nazwę, to u odmiany nagiej jedyne większe skupisko sierści na całym ciele.
• Mimo chińskiej nazwy rasa najpewniej nie powstała w Chinach – według wielu specjalistów jej przodkami były nagie psy afrykańskie, rozpowszechnione po świecie przez chińskich kupców na statkach handlowych.
• Skóra odmiany nagiej bywa różnokolorowa, z plamami od jasnoróżowych do ciemnych odcieni – dzięki temu żaden przedstawiciel tej odmiany nie wygląda identycznie.
• Odmiana powder puff, mimo pełnej sierści, jest genetycznie tą samą rasą co odmiana naga i podlega temu samemu wzorcowi FCI.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Nie stanowią diagnozy ani zaleceń medycznych dotyczących konkretnego psa. W kwestiach zdrowia, pielęgnacji skóry i żywienia – zwłaszcza przy niepokojących objawach – skonsultuj się z lekarzem weterynarii znającym Twojego pupila.