Labradoodle — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Zanim przejdziesz dalej, jedna ważna rzecz: labradoodle nie jest rasą uznaną przez FCI (Międzynarodową Federację Kynologiczną). To hybryda — mieszaniec labradora retrievera i pudla, a nie odrębna rasa psów z zamkniętą księgą rodowodową w rejestrze Rasy psów FCI. Jako mieszaniec ma futro o innej strukturze niż klasyczna, jednorodna sierść ras czystej krwi. Ten australijski pomysł skrzyżowania pudla i labradora zrealizowano po raz pierwszy w 1989 roku, z myślą o psie przewodniku i wsparciu i pomocy dla niewidomej właścicielki, który jednocześnie miałby sierść przyjazną alergikom i astmatykom — bez gwarancji zdrowotnej stuprocentowej bezpieczności, ale ze znacznie mniejszym ryzykiem reakcji alergicznej niż u psów przyjacielskich o podwójnej sierści. To ciekawostka historyczna, którą warto znać, ale nie powód, by traktować labradoodle inaczej niż „prawdziwego” psa rodzinnego. W sklepie Piesław równie chętnie kompletujemy akcesoria i karmę dla labradoodli, co dla ras w pełni uznanych, szczenię labradoodla czy dorosłego psa.

Labradoodle — dane rasy w pigułce

Cecha	Labradoodle
Waga	Suczki ok. 20–25 kg, psy ok. 25–30 kg (standard); odmiany mini 12–20 kg i toy 7–12 kg są znacznie lżejsze
Wzrost w kłębie	ok. 53–63 cm (standard, wg wielkości rodziców)
Długość życia	12–15 lat
Grupa FCI	brak — hybryda nieuznana przez FCI (Australia, 1989)
Kraj pochodzenia	Australia (1989 rok)
Typ sierści	Falista („fleece”) lub kręcona („wool”), gęsty podszerstek, często uznawana za hipoalergiczną (bez gwarancji)
Umaszczenie	kremowe, morelowe, czekoladowe, czarne, białe, parti (dwukolorowe łaty); brak wzorca (hybryda nieuznana przez FCI)
Poziom energii	Wysoki — potrzebuje dużo ruchu i zajęcia dla głowy
Dla kogo	aktywni opiekunowie gotowi na codzienny ruch i regularną pielęgnację sierści; przyjazny, rodzinny aporter; sporo ruchu, nie dla szukających spokojnego, mało wymagającego ruchowo towarzysza ani stróża
Klasyfikacja	Hybryda (mieszaniec labrador retriever × pudel) — nieuznana przez FCI

Usposobienie i charakter

Labradoodle łączy w sobie to, co najlepsze u obu ras rodzicielskich: pogodę ducha i chęć do zabawy po labradorze oraz inteligencję i czujność po pudlu. Poniżej charakter rasy w rozbiciu na najważniejsze dla przyszłego opiekuna aspekty, wraz z tym, jak wpływa na zdrowie i codzienne życie ze zwierzętami domowymi.

Osobowość

To pies towarzyski, przywiązany do całej rodziny, pełen entuzjazmu i chętny do zabawy przez większość dnia. Labradoodle rzadko bywa flegmatyczny — nawet starsze osobniki zachowują sporą dawkę psiej ciekawości świata. Samotność znosi przeciętnie — to hybryda stworzona do bycia blisko ludzi, więc długie, codzienne godziny bez towarzystwa mogą prowadzić do nudy, a w konsekwencji do niszczenia przedmiotów czy nadmiernego szczekania. Jeśli większość dnia spędzasz poza domem, warto pomyśleć o wyprowadzaniu psa w ciągu dnia, spacerowiczu lub żłobku dla psów.

Szczekliwość

Labradoodle zwykle nie jest psem nadmiernie szczekliwym — ani labrador, ani pudel nie są rasami znanymi z „alarmowania” bez powodu. Szczeka głównie wtedy, gdy jest znudzony, sfrustrowany brakiem ruchu albo faktycznie próbuje zwrócić uwagę na coś nietypowego. Odpowiednia dawka aktywności i wczesna nauka komendy „cicho” zwykle wystarczają, by szczekanie utrzymać na rozsądnym poziomie.

Podejście do dzieci

Po labradorze labradoodle dziedziczy cierpliwość i łagodność wobec najmłodszych, co przy prawidłowej socjalizacji zwykle daje psa świetnie dogadującego się z dziećmi. Ze względu na dużą energię i skłonność do skakania warto jednak uczyć szczeniaka spokojnego witania się z ludźmi już od pierwszych tygodni w domu, żeby entuzjazm nie kończył się przypadkowym przewróceniem malucha.

Podejście do innych psów i zwierząt

Przy wczesnej i konsekwentnej socjalizacji labradoodle zwykle dobrze znosi towarzystwo innych psów, a silny instynkt aportowania po labradorze rzadko przekłada się na agresję — częściej na chęć zabawy. Z kotami i mniejszymi zwierzętami bywa różnie: część osobników traktuje je jako towarzyszy do zabawy, inne — z uwagi na temperament gonicza — mogą wykazywać nadmierne zainteresowanie ruchem małego zwierzaka. Bezpieczne wprowadzenie do domu z kotem wymaga zwykle stopniowego przyzwyczajania obu stron.

Stosunek do obcych

To rasa (a właściwie hybryda) raczej przyjazna wobec nieznanych osób niż podejrzliwa — labradoodle częściej podbiega się przywitać, niż trzyma dystans. To zaleta w kontaktach towarzyskich, ale wada, jeśli oczekujesz od psa czujności stróżującej — labradoodle sprawdza się jako pies rodzinny i towarzyski, nie jako pies obronny czy stróżujący.

Charakter i szkolenie w praktyce

Labradoodle bywa polecany jako jedna z łatwiejszych w szkoleniu hybryd — po pudlu odziedzicza bystrość i chęć do współpracy, po labradorze zaś motywację jedzeniem i zabawą, co ułatwia trening metodami pozytywnymi. Podstawowe komendy, chodzenie na luźnej lince czy przywołanie zwykle idą sprawnie nawet u mniej doświadczonych opiekunów, pod warunkiem regularnych, krótkich sesji zamiast rzadkich, długich treningów.

Największym wyzwaniem szkoleniowym bywa nie inteligencja, a energia — labradoodle uczy się szybko, ale potrzebuje też fizycznego wyładowania, zanim usiądzie spokojnie do nauki. Szczeniak, który nie wybiegał się przed sesją treningową, będzie się bardziej rozpraszał i trudniej mu się skoncentrować. Dobrym rozwiązaniem jest łączenie krótkiego spaceru lub zabawy z piłką przed treningiem posłuszeństwa.

Socjalizacja w pierwszych miesiącach życia ma kluczowe znaczenie — labradoodle, który od szczeniaka spotyka różne osoby, psy, dźwięki i sytuacje, rośnie na psa pewnego siebie i zrównoważonego. Zaniedbana socjalizacja może skutkować nadmierną nerwowością lub przesadną ekscytacją na spotkanie innych psów, co utrudnia potem spokojne spacery.

Rasa dobrze sprawdza się w rodzinach z dziećmi, pod warunkiem że dzieci uczestniczą w socjalizacji psa i uczą się z nim spokojnie obchodzić — energiczny, duży szczeniak może nieumyślnie przewrócić małe dziecko podczas zabawy. Dla kogo labradoodle NIE jest dobrym wyborem? Dla osób szukających spokojnego, mało wymagającego ruchowo towarzysza albo psa stróżującego — to rasa dla aktywnych opiekunów, gotowych na codzienny ruch i regularną pielęgnację sierści. Jeśli u psa pojawiają się niepokojące zachowania, takie jak nadmierny lęk separacyjny czy trudna do opanowania nadpobudliwość, warto skonsultować się z behawiorystą psim — to temat wykraczający poza ogólne porady szkoleniowe.

Typowym błędem początkujących opiekunów jest zbyt wczesne przechodzenie do dłuższych, złożonych sekwencji komend, zanim szczeniak opanuje solidnie podstawy — skutkuje to frustracją psa i spadkiem motywacji do nauki. Podobnie mylące bywa nagradzanie samej obecności psa przy nodze bez wyraźnego sygnału końca ćwiczenia, co utrudnia potem naukę „zwolnienia” z komendy. W praktyce socjalizacja labradoodla dobrze rozkłada się na tygodnie: w pierwszych tygodniach po adopcji priorytetem są krótkie, pozytywne kontakty z nowymi ludźmi i miejscami bez przeciążania szczeniaka, w kolejnych — spotkania z innymi, zaszczepionymi psami i przyzwyczajanie do odgłosów miasta, a po zakończeniu podstawowego cyklu szczepień — pierwsze wyjścia do sklepów zoologicznych czy na zajęcia grupowe dla szczeniąt, gdzie uczy się kontrolować entuzjazm w towarzystwie innych psów i osób.

Historia rasy

Historia labradoodla jest wyjątkowo dobrze udokumentowana jak na hybrydę — w przeciwieństwie do wielu mieszańców, których początków nie da się precyzyjnie ustalić. Pierwszego celowo wyhodowanego labradoodla stworzył w 1989 roku Wally Conron, pracownik Royal Guide Dogs Association of Australia (Związku Psów Przewodników w Wiktorii, Australia). Zadanie było konkretne: para z Hawajów potrzebowała psa przewodnika dla niewidomej żony, ale mąż był uczulony na sierść psów. Conron skrzyżował labradora retrievera z pudlem standardowym, licząc na połączenie zdolności labradora do pracy przewodnickiej z mniej alergizującą sierścią pudla.

Pierwszy szczeniak z tego skrzyżowania otrzymał imię Sultan i faktycznie sprawdził się jako pies przewodnik, nie wywołując reakcji alergicznej u męża swojej właścicielki. Nazwa „labradoodle” szybko przyjęła się w mediach i wśród hodowców, a rasa (a właściwie hybryda) zyskała ogromną popularność na całym świecie w ciągu kolejnych dekad — także dzięki chętnie fotografowanym labradoodlom u znanych osób. Z czasem powstały też odmiany wielkości (standard, mini, toy) oraz linie „australian labradoodle”, które łączą kilka pokoleń krzyżówek w celu ustabilizowania typu sierści i charakteru — dziś mówi się o nich jako o wielopokoleniowych australijskich labradoodlach, cenionych przez hodowców za większą przewidywalność cech. Dziś tematem historii i standaryzacji rasy zajmują się kluby hodowców na całym świecie, dokumentując kolejne pokolenia krzyżówek pudla i labradora. Choć labradoodle nie ma jednego, międzynarodowego klubu rasy (breed club) na wzór ras uznanych przez FCI, funkcję taką pełnią zrzeszenia hodowców w poszczególnych krajach — publikują one standardy, prowadzą rejestry rodowodów i sprawdzają, czy dany osobnik faktycznie spełnia opisane cechami wymogi linii wielopokoleniowej.

Ile żyje labradoodle?

Labradoodle żyje zwykle 12–15 lat, a więc podobnie jak obie rasy rodzicielskie. Realna długość życia zależy od kilku czynników: genetyki konkretnych rodziców, utrzymania prawidłowej masy ciała (labrador w linii rodowodowej oznacza skłonność do przybierania na wadze) oraz regularnych wizyt kontrolnych u weterynarza, szczególnie pod kątem stawów i wzroku. Mieszańce bywają czasem zdrowsze dzięki tzw. hybrid vigor, czyli szerszej puli genowej niż u rasy w pełni jednorodnej — to jednak nie reguła bez wyjątków, a jedynie tendencja statystyczna, którą warto traktować z ostrożnością.

Wygląd i odmiany labradoodla

Labradoodle występuje w trzech głównych rozmiarach, w zależności od wielkości pudla użytego do krzyżówki:

• Standard — największy wariant, 25–30 kg, powstały ze skrzyżowania z pudlem dużym.
• Mini (miniaturowy) — pośredni rozmiar, zwykle 12–20 kg, z pudlem średnim.
• Toy — najmniejszy wariant, 7–12 kg, z pudlem miniaturowym; toy labradoodle jest znacznie rzadszy w Polsce niż standard i mini.

Kolory umaszczenia bywają bardzo różnorodne — od kremowego, przez morelowy, czekoladowy, czarny, aż po biały czy tzw. „parti” (dwukolorowe łaty). Osobniki nazywane australian labradoodle to zwykle psy z wielopokoleniowych linii hodowlanych, często zrzeszonych w organizacjach takich jak Australian Labradoodle Association Europe (ALAEU) — w odróżnieniu od pierwszego pokolenia krzyżówki (F1) mają w rodowodzie kilka pokoleń labradoodli, co w teorii daje bardziej przewidywalny typ sierści i charakteru. Poza Australią rasa zyskała szczególną popularność w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, gdzie amerykański rynek hodowlany i liczne zrzeszenia hodowców dokumentują linie australian labradoodle, traktując je już niemal jak psy rasowe o ustabilizowanych cechach.

Sam termin wielopokoleniowy australian labradoodle odnosi się do psów, w których rodowodzie od kilku pokoleń krzyżowano wyłącznie labradoodle z labradoodlami (lub z australijskim labradoodlem o potwierdzonej linii), a nie wracano do skrzyżowania z rasą czystą. Takie wielopokoleniowe skrzyżowanie ma dać bardziej przewidywalny efekt niż jednorazowe krzyżowanie pudla z labradorem — stąd rosnące wsparcie, jakie hodowli australijskich labradoodli udzielają organizacje branżowe w Europie i USA, prowadzące rejestry rodowodów i publikujące wytyczne dotyczące odpowiedzialnego rozrodu.

Pielęgnacja sierści labradoodla

Falista lub kręcona sierść labradoodla nie linieje tak, jak u psów z podwójnym włosem — obumarłe włoski zostają uwięzione w podszerstku zamiast opadać na podłogę. To wygodne dla domowników, ale wymaga regularnego szczotkowania: kilka razy w tygodniu, a przy dłuższej sierści najlepiej codziennie, żeby zapobiec kołtunieniu, zwłaszcza za uszami, pod pachami i wokół łap.

Do codziennej pielęgnacji dobrze sprawdza się zgrzebło do sierści dopasowane do falistego lub kręconego włosa — rozczesuje podszerstek i rozbija powstające kołtuny, zanim się zbiją w twardy filc. Profesjonalne strzyżenie warto planować co 6–8 tygodni, a między wizytami u groomera przydaje się rękawica do czesania, ułatwiająca codzienne rozczesywanie bez stresu dla psa. Część opiekunów decyduje się też na samodzielne strzyżenie w domu za pomocą cichej maszynki do strzyżenia psów RAGI — to sposób na oszczędność, choć przy bardzo skołtunionej sierści pierwsza wizyta u profesjonalnego groomera bywa bezpieczniejsza.

Żywienie labradoodla

Labradoodle nie ma jednej, sztywnej normy żywieniowej — dawkę karmy dobiera się indywidualnie do wagi, wieku i aktywności konkretnego psa, najlepiej według tabeli żywieniowej na opakowaniu karmy. Warto jednak pamiętać, że po stronie labradora ta hybryda ma predyspozycję do żarłoczności i łatwego przybierania na wadze — dokładnie odmierzaj porcje, a nie karm „na oko”, i ogranicz ilość przysmaków, zwłaszcza przy intensywnym treningu.

Jeśli Twój pies je zbyt szybko i łapczywie, dobrym rozwiązaniem jest miska spowalniająca jedzenie — wydłuża posiłek, ogranicza połykanie powietrza (a więc i ryzyko wzdęć) oraz angażuje psa umysłowo. Sprawdzoną karmą dla psów w typie średnim i dużym są suche karmy Syta Micha w większych opakowaniach, wygodne przy regularnym żywieniu energicznego psa.

Jeśli mimo kontroli porcji zauważasz u swojego labradoodla nadwagę, poradnik jak bezpiecznie odchudzić psa pomoże Ci ułożyć plan redukcji wagi bez szkody dla zdrowia. Pełny wybór karm i przysmaków znajdziesz w kategorii sucha karma dla psa.

Aktywność i zabawa

Po labradorze labradoodle dziedziczy wysoki poziom energii i silny instynkt aportowania — to pies, który potrzebuje przynajmniej godziny ruchu dziennie, najlepiej połączonej z zabawą angażującą umysł. Aportowanie piłki, zabawy w wodzie (wielu labradoodli uwielbia pływać, tak jak ich przodkowie labradory) czy trening posłuszeństwa i sztuczek to naturalne zajęcia dla tej hybrydy. Bez wystarczającej dawki ruchu i stymulacji labradoodle bywa niespokojny i szuka ujścia energii w niepożądany sposób, np. gryząc meble.

Więcej pomysłów na zabawę znajdziesz w artykule jak wybrać piłkę dla psa, a szerszy wybór zabawek do aportowania — w kategorii piłki i frisbee dla psa.

Transport i podróże z labradoodlem

Ze względu na średni do dużego rozmiar, labradoodle w aucie najwygodniej podróżuje na tylnej kanapie lub w bagażniku, zabezpieczony pasem albo szelkami samochodowymi. Warto pomyśleć o ochronie tapicerki — sierść labradoodla, nawet jeśli nie linieje intensywnie, i tak zostawia ślady błota po spacerach czy pływaniu.

Pełen wybór akcesoriów samochodowych dla psa znajdziesz w kategorii maty do bagażnika dla psa.

Dom: legowisko, miski i akcesoria dla labradoodla

Standardowy labradoodle potrzebuje legowiska w rozmiarze XL — pies o wadze 25–30 kg powinien mieć wystarczająco dużo miejsca, żeby wygodnie się wyciągnąć. Miski najlepiej dobrać stabilne, o odpowiedniej pojemności na wodę i karmę dla psa tej wielkości, a przy tendencji do żarłoczności — w wersji spowalniającej jedzenie (o czym więcej w sekcji o żywieniu).

Więcej opcji znajdziesz w kategorii legowiska i posłania dla psa oraz miski dla psa.

Zdrowie labradoodla — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Jako hybryda dwóch ras, labradoodle może odziedziczyć predyspozycje zdrowotne po jednym lub obu zwierzętach rodzicielskich. Po labradorze retrieverze najczęściej wymienia się skłonność do dysplazji stawów i otyłości, po pudlu — schorzenia neurologiczne i hormonalne. Poniższa lista to predyspozycje opisywane w literaturze i statystykach hodowlanych obu ras rodzicielskich, nie diagnoza konkretnego psa — u wielu labradoodli żadne z tych schorzeń nigdy się nie ujawni. Dobre zdrowie zaczyna się od odpowiedzialnej hodowli obu ras rodzicielskich.

Choroby opisywane u rasy

Wśród częściej opisywanych chorób oczu u obu ras rodzicielskich wymienia się zanik siatkówki i zaćmę dziedziczną — dlatego badanie okulistyczne rodziców to jeden z podstawowych elementów odpowiedzialnego rozrodu.

• Dysplazja stawu biodrowego — jedna z najczęściej opisywanych predyspozycji ortopedycznych labradora retrievera, potwierdzana w bazach badań hodowlanych (OFA) i licznych publikacjach weterynaryjnych dotyczących ras dużych.
• Dysplazja stawu łokciowego — podobnie jak biodrowa, dotyczy głównie psów dużych i szybko rosnących szczeniaków; badana rutynowo w programach zdrowotnych klubów labradora.
• Otyłość i skłonność do nadwagi — labrador retriever wielokrotnie opisywany w badaniach jako rasa o podwyższonym ryzyku przybierania na wadze, częściowo wiązanym z wariantem genu POMC.
• Postępujący zanik siatkówki (PRA) — schorzenie dziedziczne opisywane u pudli, wykrywane badaniami okulistycznymi i testami genetycznymi.
• Padaczka idiopatyczna — jedna z częściej opisywanych predyspozycji neurologicznych u pudli, wymagająca odróżnienia od padaczki wtórnej (np. po urazie).
• Choroba Addisona (niedoczynność kory nadnerczy) — schorzenie hormonalne opisywane jako częstsze u pudli niż w populacji psów ogółem.
• Zaćma dziedziczna — wymieniana u obu ras rodzicielskich, wykrywana w badaniach okulistycznych prowadzonych w programach zdrowotnych ras.
• Skręt żołądka (rozszerzenie i skręt żołądka, GDV) — stan zagrażający życiu, opisywany częściej u psów dużych, głębokoklatkowych, w tym u labradora retrievera.
• Niedoczynność tarczycy — schorzenie hormonalne opisywane jako jedno z częstszych u labradora retrievera w wieku średnim i starszym.
• Alergie skórne i atopowe zapalenie skóry (predyspozycja ogólna, nie unikalna dla tej hybrydy) — opisywane u obu ras rodzicielskich, mogą się nakładać na skłonność do podrażnień przy zaniedbanej, skołtunionej sierści.
• Zapalenie przewodu słuchowego (predyspozycja ogólna, nie unikalna dla tej hybrydy) — częściej opisywane u psów z owłosionymi, słabo wentylowanymi uszami, do których należy zarówno labrador, jak i pudel.
• Choroba von Willebranda — dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi, opisywane u pudli; badanie genetyczne rodziców pomaga wykluczyć nosicielstwo.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Ponieważ labradoodle nie jest rasą uznaną przez FCI, nie obowiązują go formalne badania wymagane przez ZKwP — odpowiedzialni hodowcy stosują jednak zwykle te same badania, które praktykują kluby labradora i pudla: ocenę stawów biodrowych i łokciowych (RTG w kierunku dysplazji), badanie okulistyczne wykluczające PRA i zaćmę dziedziczną oraz — coraz częściej — test genetyczny DNA na nosicielstwo choroby von Willebranda i PRA. Pytając hodowcę o dokumentację zdrowotną rodziców, warto poprosić o wyniki tych sprawdzonych, właśnie tych badań i sprawdzić, czy dobry hodowca faktycznie je przeprowadził.

Profilaktycznie lekarze weterynarii często zalecają u szczeniaka pierwsze badanie ogólne i szczepienia zgodnie z kalendarzem, u psa dorosłego — coroczny przegląd stanu stawów i wagi, a po 6.–7. roku życia — częstsze kontrole krwi i hormonów, szczególnie pod kątem tarczycy i nadnerczy. To ogólne wskazania, nie substytut indywidualnej opieki weterynaryjnej.

Aktywny, spędzający dużo czasu na dworze labradoodle jest też narażony na kleszcze — warto sprawdzić poradnik jak chronić psa przed kleszczami, zwłaszcza w sezonie wiosenno-letnim.

Cena i skąd wziąć psa rasy labradoodle

Ponieważ labradoodle nie jest rasą uznaną przez FCI, nie znajdziesz go w księgach rodowodowych ZKwP — hodowle działają zwykle w oparciu o własne standardy lub zrzeszenia międzynarodowe (jak wspomniana Australian Labradoodle Association Europe). Cenę szczeniaka labradoodle kształtuje kilka czynników: renoma i doświadczenie hodowli, zakres wykonanych badań genetycznych i zdrowotnych rodziców, region oraz to, czy pies pochodzi z wielopokoleniowej linii hodowlanej — takie linie bywają wyceniane wyżej niż pierwsze pokolenie krzyżówki. Odpowiedzialny rozród, oparty na sprawdzonych badaniach obu ras rodzicielskich, przekłada się na większą przewidywalność cech i lepsze gwarancje zdrowotne potomstwa niż przypadkowe kojarzenia.

Ze względu na popularność rasy, w ogłoszeniach (w tym na portalach ogłoszeniowych) trafiają się też szczeniaki po znacznie niższych cenach, często z przypadkowych, niekontrolowanych kojarzeń — bez badań zdrowotnych rodziców i bez socjalizacji w pierwszych tygodniach życia. Zanim zdecydujesz się na zakup, poproś o zobaczenie matki szczeniąt, warunków hodowli i dokumentacji zdrowotnej. Jeśli zależy Ci bardziej na towarzyszu niż na konkretnym umaszczeniu czy linii hodowlanej, warto też rozejrzeć się w schroniskach i fundacjach — mieszańce o cechach zbliżonych do labradoodla (kręcona sierść, budowa po labradorze) trafiają tam regularnie i czekają na dom.

Wady i zalety rasy

Labradoodle ma zarówno mocne strony, jak i cechy, które nie każdemu opiekunowi będą wygodne. Poniżej zestawienie najważniejszych z nich.

Zalety	Wady
Przyjazny, towarzyski charakter, dobrze dogadujący się z dziećmi	Wysokie wymagania ruchowe — nie dla osób szukających spokojnego psa domowego
Sierść nie linieje intensywnie, wygodna dla wielu domowników	Sierść wymaga częstego szczotkowania i regularnych strzyżeń co 6–8 tygodni
Łatwość szkolenia, dobra motywacja do współpracy	Skłonność do żarłoczności i przybierania na wadze
Chętny do zabawy i aportowania, dobry towarzysz aktywności	Słabo znosi długie godziny samotności
Jako hybryda bywa obdarzony szerszą pulą genową (hybrid vigor)	Nie jest rasą uznaną przez FCI — brak rodowodu ZKwP, zróżnicowana jakość hodowli
Wiele wariantów wielkości (standard, mini, toy) do wyboru	Nie jest psem stróżującym — zbyt przyjazny wobec obcych

Ciekawostki o rasie

• Pierwszego celowo wyhodowanego labradoodla, o imieniu Sultan, stworzył w 1989 roku Wally Conron z Royal Guide Dogs Association of Australia — jako psa przewodnika dla niewidomej kobiety, której mąż był uczulony na sierść psów.
• Wally Conron w późniejszych latach publicznie wyrażał żal z powodu popularności, jaką zyskała jego hybryda, obawiając się masowego, niekontrolowanego krzyżowania w celach komercyjnych.
• Nie każdy labradoodle jest hipoalergiczny — sierść typu „wool” (kręcona, po pudlu) zwykle wywołuje mniej reakcji alergicznych niż sierść typu „hair” (bardziej podobna do labradora), która czasem pojawia się u pokolenia F1.
• Skróty pokoleniowe F1, F1b, F2 opisują, jak daleko dany labradoodle jest od pierwszego skrzyżowania — F1b (labradoodle × pudel) ma zwykle najbardziej przewidywalną, kręconą sierść.
• Labradoodle bywa szkolony do pracy jako pies terapeutyczny lub asystujący — łączy inteligencję pudla z łagodnym temperamentem labradora, co doceniają organizacje zajmujące się psami wspierającymi.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej ani porady doświadczonego hodowcy. Nie stanowią diagnozy ani zaleceń dotyczących leczenia. W kwestiach zdrowia, żywienia i pielęgnacji konkretnego psa — zwłaszcza przy niepokojących objawach — skonsultuj się z lekarzem weterynarii znającym Twojego pupila.