Labrador retriever — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Jeśli szukasz psa rasy, który sprawdzi się w niemal każdym domu — z dziećmi, z innymi zwierzętami, w mieszkaniu i pod domem z ogrodem — labrador retriever od lat zajmuje czołowe miejsca w rankingach popularności na świecie i w Polsce. To pies rodzinny w najczystszej postaci: przyjacielski, chętny do współpracy z człowiekiem i pełen entuzjazmu do zabawy. W tym przewodniku znajdziesz komplet informacji o rasie — charakter, wygląd, pielęgnację sierści, żywienie, aktywność, zdrowie i cenę szczeniaka — a przy okazji podpowiemy, jakie akcesoria i karmę warto mieć w domu, gdy zamieszkasz z labradorem. W sklepie Piesław znajdziesz do tego akcesoria marki RAGI oraz karmę i przysmaki Syta Micha.

Labrador retriever — dane rasy w pigułce

Poniższa tabela zbiera najważniejsze parametry rasy w jednym miejscu — przyda się, zanim przejdziesz do szczegółów.

Cecha	Labrador retriever
Waga	25–36 kg (suki zwykle 25–32 kg, psy 29–36 kg)
Wzrost w kłębie	wg FCI 54–56 cm (suki), 56–57 cm (psy) — w praktyce zdarzają się osobniki wyższe
Długość życia	10–14 lat
Grupa FCI	Grupa 8 — psy aportujące, płochacze i psy wodne, sekcja 1: psy aportujące
Kraj pochodzenia	Kanada (Nowa Fundlandia) / Wielka Brytania — tam ukształtowano współczesny wzorzec rasy
Typ sierści	krótka, gęsta, dwuwarstwowa (gruby podszerstek + twardy włos okrywowy), wodoodporna
Umaszczenie	czarne, płowe (żółte, biszkoptowe), czekoladowe; kolor nie wpływa na charakter
Poziom energii	wysoki — rasa użytkowa, potrzebuje codziennego ruchu
Dla kogo	aktywni opiekunowie gotowi na codzienny ruch i kontrolę porcji; rodziny z dziećmi, dom z częstymi gośćmi; dużo ruchu i pływania, nie dla nieobecnych większość dnia

Usposobienie i charakter labradora

Labrador retriever to pies o wyjątkowo łagodnym i przyjacielskim usposobieniu. Rasa powstawała jako pies pracujący — do współpracy z rybakami i myśliwymi przy aportowaniu zwierzyny i sieci z wody — dlatego dziś jest niezwykle chętny do współpracy z człowiekiem, szybko się uczy i dobrze reaguje na szkolenie oparte na nagrodach. To jedna z przyczyn, dla której labrador tak często pracuje jako pies przewodnik, pies dla służb czy pies terapeutyczny.

Osobowość

Podstawą osobowości labradora jest chęć współpracy z człowiekiem i wysoka odporność psychiczna — to pies, który rzadko bywa nerwowy czy podejrzliwy, a nowe sytuacje traktuje raczej jako okazję do zabawy niż powód do stresu. Jest przy tym bardzo pojętny: uczy się szybko, dobrze reaguje na motywację jedzeniem i pochwałą, choć ta sama żarłoczność bywa też wyzwaniem podczas szkolenia (patrz sekcja o żywieniu). Wadą, o której mówi się rzadziej, jest silny instynkt zdobywania jedzenia — labrador potrafi lizać ręce i twarze, węszyć za jedzeniem na spacerze i podbierać ze stołu, jeśli tylko ma okazję. To nie oznacza złego charakteru, a raczej typową cechę rasy aportującej, wyszkolonej pierwotnie do noszenia w pysku bez gryzienia.

Szczekliwość

Labrador nie jest rasą szczekliwą w typowym rozumieniu — nie ostrzega głosem przy każdym hałasie za oknem jak niektóre rasy stróżujące. Szczeka raczej sytuacyjnie: z podniecenia podczas zabawy, na powitanie domowników albo z nudy i nadmiaru niewykorzystanej energii, jeśli spędza za dużo czasu sam bez ruchu. Dobrze wysocjalizowany i regularnie wyprowadzany labrador rzadko bywa uciążliwym „szczekaczem” dla sąsiadów.

Podejście do dzieci

Charakter labradora dobrze sprawdza się w rodzinach z dziećmi — pies jest cierpliwy, rzadko reaguje agresją i lubi towarzystwo, także najmłodszych domowników. Mocna, wytrzymała budowa ciała pozwala mu znosić intensywną, czasem nieco chaotyczną zabawę dziecięcą lepiej niż wiele mniejszych ras. Jak przy każdym psie, kontakt małych dzieci z labradorem — szczególnie w porze karmienia czy odpoczynku — warto jednak nadzorować.

Podejście do innych psów i zwierząt

Labrador zwykle dobrze układa się z innymi psami i zwierzętami domowymi, jeśli zostanie odpowiednio zsocjalizowany od szczenięcia. Rasa nie ma silnego instynktu terytorialnego czy łowczego wobec mniejszych zwierząt domowych, co ułatwia wspólne mieszkanie z kotem czy innym psem. Na spotkania z nieznanymi psami na spacerze reaguje z reguły ciekawością, a nie czujnością czy dominacją.

Stosunek do obcych

Labrador nie jest psem podejrzliwym wobec nieznajomych — wręcz przeciwnie, jego przyjacielskie usposobienie sprawia, że nowych ludzi traktuje najczęściej jako potencjalnych towarzyszy zabawy, nie zagrożenie. To jedna z przyczyn, dla której rasa słabo nadaje się do pilnowania domu w klasycznym, stróżującym sensie, a jednocześnie tak dobrze sprawdza się jako pies przewodnik, terapeutyczny czy rodzinny w domach z częstymi gośćmi.

Charakter i szkolenie w praktyce

Labrador jest jedną z ras najłatwiejszych do szkolenia — chęć współpracy, wysoka motywacja jedzeniem i chęć przypodobania się opiekunowi sprawiają, że podstawowe komendy (przywołanie, „zostań”, chodzenie przy nodze) można wypracować szybciej niż u wielu innych ras dużych. To jednak nie znaczy, że szkolenie można odpuścić — brak konsekwencji w pierwszych miesiącach łatwo przełoży się na psa, który ciągnie na spacerze albo skacze na gości z czystej radości, bo nikt go nie nauczył innego powitania.

Największym wyzwaniem szkoleniowym u labradora bywa nie nieposłuszeństwo, a nadmiar entuzjazmu — pies tak bardzo chce się bawić i tak bardzo interesuje go jedzenie, że łatwo się rozprasza. Trening najlepiej prowadzić w krótkich, częstych sesjach, z jasną nagrodą i bez karania za nadpobudliwość, która wynika z charakteru rasy, nie ze złej woli psa. Socjalizacja w pierwszych miesiącach życia — kontakt z różnymi ludźmi, psami, dźwiękami i sytuacjami — dodatkowo wzmacnia i tak już otwarte, przyjacielskie usposobienie labradora.

Okno socjalizacji u szczeniaka labradora trwa w praktyce do około 16.–18. tygodnia życia i to właśnie ten czas najbardziej wpływa na to, jak pies zareaguje na nowe sytuacje w dorosłości. Warto w tym okresie zapewnić mu — pod nadzorem i bez przeciążania — kontakt z różną powierzchnią pod łapami (asfalt, trawa, metal, śliska podłoga), różnymi dźwiękami (odkurzacz, klaksony, dzieci), obcymi ludźmi w różnym wieku oraz innymi, zaszczepionymi psami. Labrador z natury szybko akceptuje nowości, ale to nie znaczy, że socjalizację można pominąć — pies, który w pierwszych miesiącach nie miał kontaktu z określonym typem sytuacji (na przykład z małymi dzieci albo z hałaśliwym miastem), może w dorosłości reagować nerwowo właśnie w tych okolicznościach, mimo ogólnie łagodnego charakteru rasy.

Typowym błędem opiekunów labradora jest traktowanie łatwości szkolenia jako gwarancji, że pies „sam się wychowa”. W praktyce brak jasnych zasad od pierwszych tygodni — na przykład niekonsekwentne reagowanie na skakanie na gości albo wpuszczanie psa na kanapę raz tak, raz nie — prowadzi do zachowań, które trudno później odwrócić, bo labrador szybko uczy się też złych nawyków, jeśli są nagradzane uwagą czy jedzeniem. Częstym scenariuszem szkoleniowym jest też nauka chodzenia przy nodze: młody labrador, ciągnący do każdego zapachu i mijanego psa, potrzebuje systematycznych, krótkich sesji ze smyczą i nagrodą za powrót do pozycji przy nodze, zanim spacer przestanie przypominać przeciąganie liny. Podobnie z przywołaniem w terenie — labrador zwykle wraca ochoczo do opiekuna, jeśli powrót od początku kojarzy mu się z nagrodą, a nie z końcem zabawy, dlatego trening przywołania warto łączyć z czymś przyjemnym (zabawka, krótka gra), nie tylko z zapięciem smyczy i powrotem do domu.

Dla kogo ta rasa będzie dobrym wyborem? Przede wszystkim dla aktywnych opiekunów, gotowych na codzienny ruch, konsekwentną kontrolę porcji jedzenia i sporo czasu spędzanego z psem — także dla rodzin z dziećmi, bo cierpliwość i towarzyskość labradora dobrze się w takim domu sprawdzają. Rasa raczej nie jest dobrym wyborem dla osób szukających psa stróżującego albo spędzających większość dnia poza domem — labrador przywiązuje się do domowników i długie godziny samotności, bez wcześniejszego treningu, mogą u niego wywołać stres separacyjny i destrukcyjne zachowania z nudów.

Historia rasy labrador retriever

Korzenie labradora sięgają Nowej Fundlandii w Kanadzie, gdzie miejscowi rybacy wykorzystywali psy typu „St. John’s Water Dog” do pomocy przy pracy w wodzie — aportowania ryb, które wypadły z sieci, oraz samych sieci rybackich. Te psy cechowała gęsta, wodoodporna sierść i naturalna chęć pływania w zimnej wodzie, co dziś widać w każdym labradorze skaczącym do stawu na spacerze.

W XIX wieku psy tego typu trafiły do Wielkiej Brytanii, gdzie brytyjscy arystokraci i myśliwi zaczęli je krzyżować i selekcjonować pod kątem pracy przy aportowaniu zwierzyny łownej — tak ukształtował się współczesny wzorzec rasy. Nazwa „labrador” przyjęła się od sąsiadującego z Nową Fundlandią regionu Labrador, choć sama rasa rozwinęła swój ostateczny charakter właśnie na Wyspach Brytyjskich. The Kennel Club uznał labradora jako osobną rasę w 1903 roku, a FCI objęła ją swoim wzorcem w grupie 8 (psy aportujące, płochacze i psy wodne).

Ile żyje labrador retriever?

Średnia długość życia labradora to 10–14 lat, co jak na rasę dużą i średniej wielkości pies o mocnej budowie jest wynikiem dobrym — psy olbrzymie żyją zwykle krócej. Na długość i jakość życia labradora wpływają przede wszystkim utrzymanie prawidłowej masy ciała, regularna aktywność fizyczna oraz wczesne wykrywanie predyspozycji rasowych, np. problemów ze stawami. Psy z odpowiedzialnych hodowli, badane pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych u rodziców, statystycznie mają lepsze rokowania zdrowotne.

Wygląd i umaszczenie labradora

Labrador to średniej wielkości pies o zwartej, mocnej budowie ciała, głębokiej klatce piersiowej i szerokiej czaszce. Charakterystyczną cechą tej rasy jest tzw. ogon wydry — gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, pokryty gęstą sierścią bez ozdobnego włosa. Taki ogon pełni funkcję steru podczas pływania, co doskonale pokazuje, że labrador to psy wodne w każdym calu.

Wzorzec rasy uznaje trzy umaszczenia: czarne, płowe (żółty labrador, potocznie nazywany też biszkoptowym) oraz czekoladowe. Wbrew obiegowym opiniom kolor sierści nie wpływa na charakter psa — różnice w usposobieniu między czarnym, żółtym i czekoladowym labradorem wynikają raczej z linii hodowlanej (pracująca vs. wystawowa) niż z samego umaszczenia.

Pielęgnacja sierści labradora

Sierść labradora jest krótka, gęsta i dwuwarstwowa — to właśnie gruby, wodoodporny podszerstek w połączeniu z twardym włosem okrywowym pozwala rasie pracować w zimnej wodzie. Ta sama budowa sierści sprawia jednak, że labrador linieje właściwie przez cały rok, a wiosną i jesienią, w okresie zmiany okrywy włosowej, znacznie mocniej. Sierści na kanapie, dywanie i ubraniach będzie sporo — to jedna z rzeczy, na którą trzeba się przygotować, decydując się na tę rasę.

Dobra wiadomość jest taka, że pielęgnacja labradora jest prosta i nie wymaga wizyt u groomera. Kluczowa zasada: labradora się nie strzyże — krótka, gęsta sierść tej rasy pełni funkcję termoregulacyjną i ochronną, a jej ścinanie pozbawia psa naturalnej izolacji i ochrony przed wodą i zimnem. Zamiast strzyżenia stosuje się regularne wyczesywanie podszerstka — najlepiej kilka razy w tygodniu, a w szczycie linienia nawet codziennie. Sprawdza się w tym rękawica lub szczotka do wyczesywania obumarłego włosa z gęstego podszerstka.

Warto też pomyśleć o domu — sierść labradora ląduje na meblach, dywanach i ubraniach, dlatego wielu opiekunów tej rasy trzyma pod ręką rękawicę do zbierania sierści z tapicerki. Pełen wybór szczotek i zgrzebeł do sierści znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści w sklepie Piesław.

Żywienie labradora — jak nie dopuścić do otyłości

Jeśli chodzi o żywienie, labrador ma opinię psa, który zje wszystko i zawsze wygląda na głodnego — i ta opinia w dużej mierze jest prawdziwa. Rasa ta wykazuje wyjątkowo silny apetyt oraz — jak wskazują badania genetyczne cytowane przez hodowców — nietypowo słabo reaguje na sygnały sytości, przez co jest wyraźnie bardziej narażona na nadwagę i otyłość niż wiele innych ras psów. Nadwaga u labradora obciąża stawy, które i tak mają predyspozycje do dysplazji, dlatego kontrola masy ciała to jeden z najważniejszych elementów opieki nad tym psem.

Zamiast liczbowego dawkowania, o które najlepiej zapytać na opakowaniu karmy lub weterynarza, warto wprowadzić kilka nawyków: karm psa o stałych porach, odmierzaj porcje miarką (nie „na oko”), a przysmaki treningowe traktuj jako część dziennej dawki, nie dodatek do niej. Pomocna bywa też miska spowalniająca jedzenie — spowalnia tempo jedzenia u psów, które łykają karmę łapczywie, co u dużej rasy zmniejsza też ryzyko przejedzenia i wzdęć. Więcej o częstotliwości karmienia znajdziesz w poradniku ile razy dziennie karmić psa, a jeśli Twój labrador ma już nadwagę, sprawdź też artykuł jak odchudzić psa.

Ze względu na dużą masę ciała i wysoką aktywność, labradorowi dobrze służy pełnowartościowa karma dla dużych ras, dostosowana do zapotrzebowania energetycznego psa pracującego. Pełny wybór suchej karmy znajdziesz w kategorii sucha karma dla psa.

Aktywność i zabawa — labrador jako aporter i pływak

Labrador retriever to rasa użytkowa, wyhodowana do aportowania z wody — i ten instynkt widać u niego na każdym spacerze. Jeśli tylko jest okazja, labrador wskoczy do stawu, jeziora czy nawet kałuży, a rzucanie piłki czy zabawki to dla niego jedna z ulubionych form zabawy. To pies o wysokim poziomie energii, który potrzebuje realnej dawki ruchu każdego dnia — długiego spaceru, biegania, pływania albo intensywnej zabawy w aportowanie — inaczej nadmiar energii zamienia się w niszczenie mebli albo nadmierne szczekanie.

Oprócz klasycznego aportowania, labradory świetnie odnajdują się w zabawach węchowych i edukacyjnych — angażowanie nosa męczy psa równie mocno jak bieganie, a dodatkowo spowalnia tempo jedzenia, jeśli zabawę połączysz z porcją karmy. Pełen wybór piłek i frisbee do aportowania znajdziesz w kategorii piłki i frisbee dla psa, a więcej pomysłów na zabawę w domu i ogrodzie w naszym poradniku mata węchowa dla psa.

Transport i podróże z labradorem

Labrador to duży, ciężki pies, dlatego transport samochodowy warto zaplanować z myślą o jego bezpieczeństwie i komforcie — a także o czystości auta, biorąc pod uwagę, ile sierści potrafi zostawić po dłuższej trasie. Do bagażnika kombi lub SUV-a dobrze sprawdzi się solidna, wodoodporna mata ochronna, która zabezpieczy tapicerkę przed sierścią, błotem i mokrą sierścią po kąpieli w jeziorze.

Ze względów bezpieczeństwa duży pies powinien podróżować zapięty — pas bezpieczeństwa z amortyzatorem, zaczepiony o szelki (nie obrożę), ogranicza ryzyko urazu przy gwałtownym hamowaniu i nie pozwala psu rozpraszać kierowcy. Pełną ofertę znajdziesz w kategoriach maty do bagażnika dla psa oraz pasy bezpieczeństwa i szelki do auta.

Dom: legowisko, miski i akcesoria dla labradora

Duży, mocno zbudowany pies potrzebuje odpowiednio dużego legowiska — takiego, w którym może się swobodnie wyciągnąć na boku, co dla psa o wadze 25–36 kg oznacza materac w rozmiarze XL. Warto wybrać model z łatwą w czyszczeniu powłoką — przy tak intensywnym linieniu odporność na sierść i możliwość prania to nie luksus, a konieczność.

Do tego przydadzą się stabilne, pojemne miski — labrador je szybko i chętnie, więc miska powinna być na tyle ciężka lub antypoślizgowa, żeby nie przesuwała się po podłodze podczas posiłku. Więcej wskazówek o wyborze legowiska znajdziesz w poradniku legowisko dla psa, a gotowe modele w kategorii legowiska i posłania dla psa.

Zdrowie labrador retriever — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Labrador retriever to rasa generalnie zdrowa i długowieczna, ale jak większość dużych psów ma pewne predyspozycje rasowe, o których warto wiedzieć zawczasu. Poniższa lista nie jest diagnozą Twojego psa — to zestaw schorzeń, które w literaturze weterynaryjnej i statystykach hodowlanych opisuje się jako częstsze u tej rasy niż przeciętnie. Sama predyspozycja nie oznacza, że pies zachoruje — ale warto o niej wiedzieć przy wyborze hodowli i planowaniu opieki.

Choroby opisywane u rasy

1. Dysplazja stawu biodrowego — wadliwe uformowanie stawu biodrowego, jedna z najczęściej badanych u labradora predyspozycji ortopedycznych; wpływ mają geny, tempo wzrostu szczenięcia i masa ciała.
2. Dysplazja stawu łokciowego — analogiczna wada rozwojowa stawu łokciowego, częsta u dużych, szybko rosnących ras aportujących.
3. Postępujący zanik siatkówki (PRA) — dziedziczna choroba oczu prowadząca do postępującej utraty wzroku; u labradora opisywana jako jedna z rasowo-specyficznych chorób okulistycznych, badana testami DNA w hodowlach.
4. Miopatia szkieletowa wywołana wysiłkiem (exercise-induced collapse, EIC) — rasowo-specyficzne schorzenie neuromięśniowe: po intensywnym, podnieceniu połączonym wysiłku (aportowanie, bieganie) pies może na chwilę stracić kontrolę nad tylnymi łapami; dostępny jest test genetyczny.
5. Zaćma dziedziczna — zmętnienie soczewki oka o podłożu genetycznym, opisywane u labradora częściej niż u wielu innych ras, wykrywane w badaniach okulistycznych hodowlanych.
6. Dysplazja siatkówki — wrodzona nieprawidłowość rozwoju siatkówki, badana razem z PRA w ramach certyfikacji okulistycznej psów hodowlanych.
7. Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) — długie, opadające uszy w połączeniu z uwielbieniem do wody sprzyjają zatrzymywaniu wilgoci w przewodzie słuchowym, co u labradora opisywane jest jako częstszy problem niż u ras z uszami stojącymi.
8. Wzdęcie i skręt żołądka (GDV) — stan nagły, częściej opisywany u dużych, głębokoklatkowych ras, zwłaszcza po szybkim zjadaniu dużych porcji lub intensywnym ruchu tuż po posiłku.
9. Otyłość i nadwaga — udokumentowana w badaniach genetycznych silna predyspozycja pokarmowa (zmniejszona reakcja na sygnały sytości), która u labradora jest cechą rasową, nie jednostkowym problemem opiekuńczym.
10. Zwyrodnienie mięśnia sercowego (kardiomiopatia) — rzadziej, ale powtarzalnie opisywane u rasy schorzenie serca, dla którego niektóre kluby rasy rekomendują okresowe badania kardiologiczne psów hodowlanych.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

W odpowiedzialnych hodowlach ZKwP/FCI oraz w klubach rasy labradora praktykuje się badanie rodziców pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych (ocena radiologiczna) oraz badania okulistyczne wykluczające PRA, zaćmę i dysplazję siatkówki; coraz częściej wykonuje się też test genetyczny na miopatię szkieletową wywołaną wysiłkiem (EIC). Kupując szczenię, warto poprosić o wyniki tych badań rodziców — to najlepszy dostępny sposób, by zmniejszyć ryzyko odziedziczenia predyspozycji.

Jeśli chodzi o profilaktykę na etapie życia dorosłego psa, lekarze weterynarii często zalecają regularne kontrole stawów i wagi (szczególnie po 6.–7. roku życia), okresowe badanie okulistyczne oraz osłuchanie serca przy corocznym przeglądzie zdrowia. Kontrola uszu po każdym kąpieli lub pływaniu — osuszenie i sprawdzenie, czy nie ma nieprzyjemnego zapachu czy zaczerwienienia — pomaga ograniczyć ryzyko zapalenia ucha zewnętrznego.

Cena labradora i skąd wziąć szczenię

Cena labradora retrievera z rodowodem ZKwP/FCI zależy przede wszystkim od linii hodowlanej (pracująca vs. wystawowa), renomy hodowli, regionu oraz sezonowej dostępności miotów. Szczenię z pełną dokumentacją, badaniami rodziców pod kątem dysplazji stawów i opieką po sprzedaży kosztuje zwykle więcej niż z ogłoszenia bez rodowodu — ale to właśnie ta dokumentacja realnie zmniejsza ryzyko problemów zdrowotnych w przyszłości.

Zanim zdecydujesz się na zakup, sprawdź, czy hodowla jest zarejestrowana w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP) afiliowanym przy FCI — odpowiedzialny hodowca pokaże Ci rodowód, badania rodziców i pozwoli zobaczyć szczenięta w warunkach domowych. Uważaj na okazyjnie tanie ogłoszenia bez rodowodu i bez możliwości zobaczenia matki miotu — to częsty sygnał pseudohodowli, gdzie o zdrowie i socjalizację szczeniąt nikt nie dba. Warto też rozważyć adopcję dorosłego labradora ze schroniska lub fundacji rasowej — trafiają tam także psy czystorasowe, których poprzedni opiekunowie nie udźwignęli wysokiej energii tej rasy.

Wady i zalety rasy

Żadna rasa nie jest idealna dla każdego — zanim zdecydujesz się na labradora, warto uczciwie zestawić jego mocne strony z realnymi wyzwaniami życia z tym psem.

Zalety	Wady
Łagodny, przyjacielski charakter — dobrze układa się z dziećmi i innymi zwierzętami	Silna skłonność do nadwagi, wymaga stałej kontroli porcji
Wysoka inteligencja i łatwość szkolenia	Intensywne, całoroczne linienie
Uniwersalność — pies rodzinny, przewodnik, terapeutyczny, do pracy w polu i wodzie	Wysoka potrzeba ruchu — nie sprawdzi się bez codziennej, sporej dawki aktywności
Dobrze znosi towarzystwo dzieci, gości i innych psów	Słabo znosi długą samotność, ryzyko stresu separacyjnego
Rasa generalnie zdrowa i długowieczna jak na duży format	Predyspozycje do dysplazji stawów i chorób oczu — konieczne badania rodziców

Ciekawostki o rasie

• Przodkowie labradora, tzw. St. John’s Water Dog, pracowały u kanadyjskich rybaków na Nowej Fundlandii już w XVI–XVII wieku — aportowały ryby wypadające z sieci i same sieci.
• Charakterystyczny „ogon wydry” labradora działa pod wodą jak ster i pomaga psu skręcać podczas pływania — to jedna z cech, które wyraźnie odróżniają go od innych ras aportujących.
• Labrador od wielu lat jest jedną z najpopularniejszych ras psów rejestrowanych przez kluby kynologiczne na świecie — w dużej mierze dzięki uniwersalności: sprawdza się jako pies rodzinny, przewodnik osób niewidomych, pies dla służb i terapeutyczny.
• Trzy uznane umaszczenia — czarne, płowe i czekoladowe — mogą wystąpić w jednym miocie, bo wszystkie trzy kolory kontroluje ten sam zestaw genów u rodziców.
• Badania genetyczne nad genem POMC wykazały u części labradorów zmienioną reakcję na sygnały sytości — to jedno z rzadkich udokumentowanych naukowo wyjaśnień, czemu ta rasa jest aż tak żarłoczna.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej ani porady hodowlanej. Nie stanowią diagnozy, zaleceń dotyczących dawkowania ani gwarancji stanu zdrowia konkretnego psa. W kwestiach zdrowia, diety i zakupu szczenięcia skonsultuj się odpowiednio z lekarzem weterynarii i doświadczonym hodowcą.