Seter irlandzki — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Jeśli szukasz psa pełnego energii, o pięknej, rudej sierści i wesołym usposobieniu, seter irlandzki prawdopodobnie już przykuł Twoją uwagę. To rasa, która potrafi zauroczyć od pierwszego spojrzenia — smukła sylwetka, jedwabista, falująca sierść w kolorze mahoniu i żywiołowy temperament sprawiają, że seter irlandzki bywa nazywany jednym z najbardziej efektownych psów myśliwskich świata. W tym przewodniku znajdziesz komplet informacji: o charakterze, pielęgnacji, żywieniu, aktywności i zdrowiu tej rasy, a także wskazówki, jak przygotować dom na przyjęcie tak energicznego czworonoga.

Seter irlandzki — dane rasy w pigułce

Cecha	Seter irlandzki
Waga	27–32 kg (wzorzec FCI nie podaje wagi — to zakres orientacyjny, bez oficjalnego podziału na płeć, w odróżnieniu od wzrostu)
Wzrost w kłębie	ok. 58–67 cm (psy), 55–62 cm (suki)
Długość życia	12–15 lat
Grupa FCI	Grupa VII (wyżły), Sekcja 2 — wyżły angielskie i szkockie (setery), z próbą pracy
Kraj pochodzenia	Irlandia
Typ sierści	Długa, jedwabista, falista, z charakterystycznymi „piórami” na uszach, klatce piersiowej, brzuchu, tylnych łapach i ogonie
Umaszczenie	wyłącznie jednolicie rude, dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na piersi, gardle, palcach, czole; czerwono-biały to osobna rasa FCI
Poziom energii	Bardzo wysoki
Dla kogo	osoby aktywne z czasem na codzienny, intensywny ruch; rodziny z dziećmi rozumiejącymi zasady zabawy z dużym, żywiołowym psem; sam ogród nie zastąpi codziennej aktywności

Powyższe wartości to zakresy typowe dla rasy — konkretny pies może się od nich nieznacznie różnić w zależności od linii hodowlanej, płci i kondycji. W niektórych opisach hodowlanych seter irlandzki bywa klasyfikowany jako pies średniej do dużej wielkości, choć w praktyce większość osobników — zwłaszcza psy — osiąga wagę i wzrost bliższe górnej granicy tego zakresu.

Usposobienie i charakter setera irlandzkiego

Osobowość

Seter irlandzki to pies o wyjątkowo pogodnym usposobieniu. Jest towarzyski, przyjacielski i szczerze uwielbia towarzystwo ludzi — także obcych, co czyni go raczej kiepskim stróżem, za to świetnym kompanem. Charakterystyczną cechą rasy jest to, że seter irlandzki bardzo długo zachowuje szczenięcą energię i beztroskę — mentalnie dojrzewa wolniej niż wiele innych ras, więc typowa „psia nadpobudliwość” może towarzyszyć mu nawet do 2.–3. roku życia. To pies inteligentny, ale bywa też uparty i łatwo się rozprasza, zwłaszcza gdy w powietrzu unosi się ciekawy zapach — instynkt myśliwski wciąż jest w nim silnie zakorzeniony.

Rasa ta bardzo źle znosi długotrwałą samotność; seter przyzwyczajony do bycia blisko domowników, zostawiony sam na wiele godzin, może się nudzić i szukać ujścia dla energii w niekoniecznie pożądany sposób, np. w niszczeniu przedmiotów czy nadmiernym szczekaniu.

Szczekliwość

Seter irlandzki nie jest rasą wyjątkowo szczekliwą w porównaniu z typowymi psami stróżującymi, ale bywa głośny, gdy nudzi się lub jest podekscytowany — na przykład na widok ptaków, innych psów albo osoby wracającej do domu. Szczekanie u tej rasy rzadko wynika z chęci ostrzegania — częściej jest wyrazem entuzjazmu albo frustracji nadmiarem niewykorzystanej energii. Zapewnienie psu wystarczającej dawki ruchu i zajęć węchowych wyraźnie ogranicza tendencję do szczekania z nudów.

Podejście do dzieci

Z dziećmi seter irlandzki zwykle dogaduje się bardzo dobrze — jest cierpliwy i lubi wspólną zabawę, choć przy małych dzieciach warto pilnować, żeby żywiołowy, duży pies przypadkiem nie przewrócił malucha w trakcie entuzjastycznego powitania. Jego żywiołowość i duży rozmiar mogą być kłopotliwe przy bardzo małych dzieciach, ale wspólne zabawy na świeżym powietrzu i konsekwentne wychowanie od szczenięcia pomagają wypracować spokojniejsze zachowanie w domu.

Podejście do innych psów i zwierząt

Podobnie jest z innymi psami — dobrze socjalizowany seter chętnie bawi się w grupie i rzadko szuka konfliktów. Silny instynkt myśliwski (chęć tropienia i podrywania ptactwa) może jednak dawać się odczuć w kontakcie z mniejszymi zwierzętami domowymi, np. kotami czy gryzoniami — reakcja jest zazwyczaj łagodniejsza, jeśli seter dorasta z innymi zwierzętami od szczenięcia.

Stosunek do obcych

Seter irlandzki jest wobec obcych zwykle wylewny i przyjacielski, a nie podejrzliwy czy rezerwowy — typowa reakcja na nieznajomego to entuzjastyczne powitanie, a nie czujna obserwacja z dystansu. To jedna z cech, dla których rasa fatalnie sprawdza się jako pies stróżujący, a bardzo dobrze jako towarzyski pies rodzinny, otwarty na nowe znajomości podczas spacerów i wizyt gości.

Charakter i szkolenie w praktyce

Praca z seterem irlandzkim wymaga dużej cierpliwości, bo ta rasa łączy wysoką inteligencję z niską samodzielnością myślenia typową dla psów myśliwskich pracujących „na komendę” — seter chętnie się uczy, ale równie chętnie się rozprasza, kiedy w pobliżu pojawi się interesujący zapach. Typowym wyzwaniem szkoleniowym jest właśnie utrzymanie uwagi psa w terenie, gdzie instynkt tropienia konkuruje z wolą współpracy z opiekunem. Krótkie, częste, pozytywne sesje działają tu znacznie lepiej niż długie, wymagające treningi — seter szybko się nudzi powtarzalnością, ale entuzjastycznie reaguje na nowości i zabawę.

Socjalizacja szczenięcia powinna obejmować kontakt z różnymi ludźmi, dźwiękami i sytuacjami — wylewny charakter rasy ułatwia ten proces, ale nie zwalnia z konsekwencji. Kluczowe umiejętności do wypracowania od pierwszych tygodni to przywołanie (silny instynkt tropienia bywa silniejszy niż wcześniejsze nawyki) oraz chodzenie na luźnej smyczy, bez ciągnięcia za każdym ciekawym zapachem czy ptakiem. Konkretne ćwiczenia do tego drugiego celu znajdziesz w poradniku jak nauczyć psa chodzenia na luźnej smyczy. Dopóki przywołanie nie działa niezawodnie w każdych warunkach, w terenie z dziką zwierzyną lub w pobliżu dróg pies powinien zostać na smyczy lub lince treningowej.

Niższa samodzielność myślenia setera irlandzkiego na tle innych wyżłów nie oznacza mniejszej inteligencji — to raczej efekt silnej motywacji węchowej, która potrafi wygrać z każdą wyuczoną komendą. W praktyce najlepiej sprawdza się konsekwentna, mocna nagroda za dobre wybory i unikanie metod siłowych, które u tak pogodnego, wrażliwego psa łatwiej gaszą entuzjazm do nauki, niż budują posłuszeństwo. Miękkie przysmaki treningowe z oferty Syta Micha dobrze sprawdzają się właśnie w krótkich sesjach na spacerze, gdzie uwaga psa konkuruje z mnóstwem zapachów w terenie, a warto też rotować zabawki z kategorii zabawki edukacyjne i węchowe, żeby ćwiczenia nie znudziły się bystremu psu.

Dla kogo TAK: dla osób aktywnych, które lubią długie spacery, bieganie lub pracę węchową i mają czas na codzienne wyładowanie energii psa; dla rodzin z dziećmi w wieku, w którym rozumieją zasady bezpiecznej zabawy z dużym, żywiołowym psem. Dla kogo NIE: dla osób szukających spokojnego psa domowego, spędzających większość dnia poza domem, albo liczących na to, że sam ogród „wybiegnie” psa bez codziennej aktywności. Jeśli mimo konsekwentnej pracy pojawiają się poważne trudności — silny lęk, natręctwa czy narastające problemy z separacją — warto skonsultować się z behawiorystą.

Historia i pochodzenie setera irlandzkiego

Historia rasy seter irlandzki sięga XVIII-wiecznej Irlandii, gdzie wyhodowano ją z myślą o polowaniu na ptactwo łowne. Zadaniem psa było przeczesywanie pola i wskazywanie zwierzyny charakterystyczną stójką — nieruchomym „ustawieniem się” w stronę tropu, zanim myśliwy zdążył podejść bliżej. Ten styl pracy rasy, typowy dla wyżłów brytyjskich i irlandzkich, do dziś opisuje wzorzec rasy FCI. Z czasem, obok linii roboczych używanych przez myśliwych, wykształciła się też linia wystawowa, ceniona za elegancką sylwetkę i lśniącą, mahoniową sierść — to głównie ona trafia dziś do domów jako pies rodzinny i wierny towarzysz, a nie tylko pies myśliwego. W Polsce hodowlą i promocją rasy zajmuje się Klub Wyżłów, działający jako organ doradczo-opiniodawczy przy Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP) i zrzeszający hodowców wyżłów brytyjskich — obok setera irlandzkiego także m.in. setera angielskiego i szkockiego (gordona). W języku angielskim rasa nosi nazwę Irish Setter (spotyka się też uproszczony zapis „setter”), a jej bliski kuzyn, o którym piszemy niżej, to Irish Red and White Setter.

Ile żyje seter irlandzki?

Dorosły seter irlandzki żyje przeciętnie 12–15 lat — to średnia długość życia setera irlandzkiego typowa dla dużych ras psów, choć wśród innych ras psów zdarzają się i dłużej, i krócej żyjące rasy. Na długość i jakość życia wpływa wiele czynników: geny i linia hodowlana, dieta dopasowana do wieku i aktywności, utrzymanie prawidłowej masy ciała oraz regularne kontrole u weterynarza, które pozwalają wcześnie wychwycić ewentualne predyspozycje zdrowotne charakterystyczne dla rasy (piszemy o nich w dalszej części artykułu).

Wygląd i odmiany setera irlandzkiego

Seter irlandzki to pies o smukłej, eleganckiej sylwetce, głębokiej klatce piersiowej i długich, zgrabnych nogach — sylwetka od razu zdradza w nim urodzonego biegacza. Charakterystyczna, jednolicie mahoniowa lub kasztanowa sierść to znak rozpoznawczy rasy — stąd popularna nazwa „seter irlandzki mahoniowy”. Sierść (czyli futro okrywowe psa) jest długa, jedwabista i lekko falista, z bogatymi „piórami” (dłuższymi kosmykami) na uszach, spodniej stronie ogona, tylnej części łap oraz na brzuchu i klatce piersiowej. Takie czworonogi rozpoznaje się na spacerze z daleka — rudy kolor i falująca podczas biegu sierść to wizytówka rasy.

Warto wiedzieć, że blisko spokrewniona odmiana czerwono-biała (Irish Red and White Setter) jest dziś uznawana przez FCI za odrębną rasę, a nie odmianę kolorystyczną setera irlandzkiego — jeśli natrafisz na psa w tym umaszczeniu, formalnie to inna rasa o wspólnych korzeniach. Klasyczny seter irlandzki, o którym piszemy w tym artykule, występuje wyłącznie w jednolitym, rudym kolorze, dopuszczającym niewielkie białe znaczenia na piersi, gardle, palcach czy czole.

Pielęgnacja sierści setera irlandzkiego

Długa, jedwabista sierść setera irlandzkiego jest piękna, ale wymaga regularnej pracy. Podstawa to szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu — najlepiej odpowiednią szczotką lub zgrzebłem, które sięgnie do podszerstka i usunie obumarłe włosy, zanim zdążą się zbić w kołtuny. Szczególną uwagę warto poświęcić miejscom, gdzie kołtuny lubią powstawać najszybciej: sierść na uszach, pachy, brzuch i „pióra” na tylnych łapach oraz ogonie.

Do pielęgnacji długiej i falistej sierści dobrze sprawdza się odpowiednio dobrana szczotka do sierści, która rozczesuje włos bez ciągnięcia skóry. Warto też co jakiś czas przycinać nożyczkami sierść wokół łap, uszu i pod ogonem, żeby nie zbierała się w niej ściółka i nie ciągnęła po mokrym podłożu — to nie jest strzyżenie maszynką, a raczej delikatne „porządkowanie” długości.

Kąpiel setera irlandzkiego nie musi być częsta — psy o tym typie sierści zwykle myje się raz na kilka tygodni lub w razie realnej potrzeby (np. po turlaniu się w błocie podczas długiego spaceru). Więcej o częstotliwości kąpieli i doborze kosmetyków znajdziesz w naszym poradniku, jak jak często kąpać psa. Warto też regularnie sprawdzać uszy — długie, opadające małżowiny słabiej się wietrzą, co przy tej rasie bywa wskazaniem do częstszej kontroli higieny uszu.

Do samego rozczesywania i wyszukiwania początków kołtunów przydaje się też kategoria szczotki i zgrzebła do sierści w naszym sklepie — znajdziesz tam narzędzia dopasowane do różnych etapów pielęgnacji długiego włosa.

Żywienie setera irlandzkiego

Seter irlandzki to duży, bardzo aktywny pies, więc jego dieta powinna dawać dużo energii, ale w rozsądnie zbilansowanej formie — wysokoenergetyczna karma dla aktywnych, dużych ras to naturalny wybór dla tej rasy. Mimo intensywnego trybu życia część seterów bywa łakoma i skłonna do podjadania, dlatego warto trzymać się tabeli żywieniowej z opakowania i kontrolować kondycję psa, zamiast dokładać „na oko”.

Ze względu na głęboką, wąską klatkę piersiową typową dla rasy, seterów irlandzkich — podobnie jak innych dużych psów o takiej budowie — zwykle karmi się 2–3 razy dziennie, zamiast jednym dużym posiłkiem, co pomaga zmniejszyć obciążenie żołądka. Więcej o rozkładzie posiłków w ciągu dnia znajdziesz w poradniku ile razy dziennie karmić psa. Warto też unikać intensywnego wysiłku bezpośrednio przed i po posiłku — krótki odpoczynek po jedzeniu to dobra rutyna dla każdego dużego psa.

W sklepie Piesław znajdziesz suchą karmę dla psa marki Syta Micha w dużych opakowaniach, wygodnych przy karmieniu psa dużej rasy, a do treningu i nagradzania — naturalne przysmaki i trenerki, które sprawdzą się świetnie przy pracy nad posłuszeństwem energicznego setera.

Aktywność i zabawa — jak zmęczyć setera irlandzkiego

To jeden z najważniejszych tematów przy tej rasie: seter irlandzki ma bardzo wysoki poziom energii i potrzebuje go codziennie z siebie wyładować. Wywodzi się z psów myśliwskich (wyżłów) pracujących w polu przez wiele godzin, więc krótki spacer wokół bloku zdecydowanie mu nie wystarczy. Dobrze sprawdzają się długie spacery, bieganie, aportowanie oraz zabawy angażujące nos — węch to jeden z najsilniejszych zmysłów tej rasy.

Zabawy węchowe to świetny sposób na zmęczenie psa „od środka”, bez konieczności wielogodzinnego biegania — a przy tym uczą cierpliwości i skupienia, co przydaje się energicznemu seterowi. Sprawdź, jak działa mata węchowa dla psa i dlaczego warto ją wprowadzić do codziennej rutyny.

Transport i podróże z seterem irlandzkim

Duży rozmiar setera irlandzkiego oznacza, że do podróży samochodem warto zaplanować odpowiednio dużo miejsca — najlepiej w bagażniku lub na tylnej kanapie, zabezpieczonej matą chroniącą tapicerkę przed sierścią, błotem i pazurami po aktywnym spacerze czy treningu w terenie.

Sprawdzonym rozwiązaniem dla dużego, aktywnego psa jest mata do bagażnika dla psa — chroni wnętrze auta i ułatwia szybkie sprzątanie po każdej wyprawie w teren.

Dom: legowisko, miski i akcesoria dla setera irlandzkiego

Jako duży pies, seter irlandzki potrzebuje przestronnego legowiska, w którym wygodnie rozłoży swoją smukłą sylwetkę do wypoczynku — a po intensywnym dniu pełnym ruchu odpoczynek jest mu bardzo potrzebny, mimo pozornie niewyczerpanej energii. Dobrze sprawdzają się duże materace i posłania, umieszczone w spokojnym miejscu domu, z dala od przeciągów.

Zobacz nasz poradnik, jak wybrać legowisko dla psa dopasowane do rozmiaru i temperamentu czworonoga, a w kategorii legowiska i posłania dla psa znajdziesz modele w rozmiarach odpowiednich dla dużej rasy. Do tego przyda się stabilna, pojemna miska na wodę — aktywny pies, zwłaszcza latem, potrzebuje stałego dostępu do świeżej wody po każdym wysiłku. Dla psów jedzących zbyt szybko dobrze sprawdza się też miska spowalniająca jedzenie — zmniejsza ryzyko przejadania się powietrzem, co przy głębokiej klatce piersiowej setera ma znaczenie profilaktyczne.

Ponieważ seter irlandzki chętnie spędza czas na dworze także w cieplejsze dni, warto pomyśleć o ochronie przed przegrzaniem podczas długich letnich spacerów i treningów — sprawdź, jak schłodzić psa w upały, żeby aktywność nie skończyła się przegrzaniem.

Zdrowie setera irlandzkiego — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Jak każda rasa, seter irlandzki ma pewne predyspozycje zdrowotne wynikające z budowy i genetyki. Poniższy przegląd to nie lista chorób Twojego konkretnego psa i nie diagnoza — większość seterów nigdy nie zachoruje na żadne z wymienionych schorzeń. To mapa obszarów, o które warto zapytać hodowcę i na które warto zwracać uwagę razem z weterynarzem, zwłaszcza przy wyborze hodowli i planowaniu opieki profilaktycznej.

Choroby opisywane u rasy

Poniższe schorzenia pojawiają się w materiałach klubów rasy, bazach testów DNA (np. OFA — Orthopedic Foundation for Animals) i publikacjach weterynaryjnych poświęconych seterowi irlandzkiemu. Nie jest to lista chorób Twojego psa — traktuj ją jako punkt wyjścia do rozmowy z hodowcą i weterynarzem:

• Postępujący zanik siatkówki, typ rcd1 (PRA-rcd1) — dziedziczna, postępująca degeneracja siatkówki prowadząca do ślepoty; forma rcd1 (rod-cone dysplasia 1) została po raz pierwszy opisana właśnie u setera irlandzkiego i jest uznawana za rasowo specyficzną mutację, dostępny jest test DNA.
• Canine leukocyte adhesion deficiency (CLAD) — dziedziczne zaburzenie układu odpornościowego opisane specyficznie u seterów irlandzkich, w którym białe krwinki nie mogą prawidłowo przemieszczać się do miejsc infekcji, co prowadzi do ciężkich, nawracających zakażeń u szczeniąt; dziedziczenie autosomalne recesywne, dostępny test DNA nosicielstwa.
• Dysplazja stawu biodrowego (HD) — nieprawidłowy rozwój stawu biodrowego prowadzący do zmian zwyrodnieniowych; wskazywana w materiałach klubów rasy i bazach ortopedycznych (m.in. OFA) jako jedna z częściej badanych wad ortopedycznych u dużych ras wyżłów, w tym setera irlandzkiego, oceniana rentgenowsko u psów hodowlanych.
• Rozszerzenie i skręt żołądka (GDV, „wzdęcie”) — stan nagły, w którym żołądek wypełnia się gazem i może się przekręcić; głęboka, wąska klatka piersiowa setera irlandzkiego jest opisywana w piśmiennictwie weterynaryjnym jako czynnik zwiększający ryzyko GDV u dużych ras psów o tej budowie, co przemawia za kilkoma mniejszymi posiłkami dziennie.
• Niedoczynność tarczycy (hipotyreoza) — zaburzenie hormonalne objawiające się m.in. spowolnieniem, przybieraniem na wadze i zmianami w kondycji sierści; opisywana u seterów irlandzkich w bazach chorób dziedzicznych oraz w rejestrach badań tarczycy (m.in. OFA Thyroid Registry), rozpoznawana badaniem krwi.
• Padaczka idiopatyczna — napady drgawkowe bez uchwytnej przyczyny strukturalnej, rozpoznawane przez wykluczenie innych schorzeń; u setera irlandzkiego opisywana w literaturze weterynaryjnej i materiałach klubów rasy jako schorzenie o komponencie dziedzicznym.
• Wrodzone poszerzenie przełyku (megaesophagus) — zaburzenie motoryki przełyku prowadzące do trudności w przełykaniu i ryzyka zapalenia płuc z zachłyśnięcia; seter irlandzki wymieniany jest w publikacjach weterynaryjnych i materiałach klubów rasy jako jedna z ras z opisywaną predyspozycją do wrodzonej postaci tego schorzenia.
• Osteosarcoma (kostniakomięsak) — agresywny nowotwór kości typowy dla dużych i olbrzymich ras psów; w materiałach onkologicznych i klubowych seter irlandzki wymieniany jest wśród ras z podwyższonym ryzykiem tego nowotworu, najczęściej dotyczącego kości długich kończyn.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Co badają odpowiedzialne hodowle. Przy tej rasie panel badań rodziców obejmuje zwykle: badanie okulistyczne (pod kątem PRA i innych wad wzroku) oraz — coraz częściej — test DNA na PRA-rcd1 i CLAD, a także ocenę rentgenowską stawów biodrowych. Część hodowli bada też poziom hormonów tarczycy u rodziców przed dopuszczeniem do rozrodu.

O co pytać hodowcę. Poproś o wgląd w wyniki badań obojga rodziców — konkretne dokumenty: wynik testu DNA z nazwą laboratorium, opis badania okulistycznego z datą, ocenę stawów biodrowych. Zapytaj też, czy w linii hodowlanej zdarzały się przypadki napadów drgawkowych, problemów z tarczycą albo epizodów wzdęcia żołądka.

Profilaktyka u dorosłego psa. Lekarze często zalecają regularne kontrole wzroku i słuchu, coroczne badanie krwi (w tym profil tarczycowy po kilku latach życia) oraz utrzymanie prawidłowej masy ciała. Ze względu na predyspozycję do wzdęcia żołądka warto obserwować psa po posiłkach i ograniczać intensywny wysiłek bezpośrednio po jedzeniu. Kalendarz szczepień i odrobaczeń ustala lekarz prowadzący.

Cena setera irlandzkiego i skąd wziąć psa tej rasy

Cena szczeniaka setera irlandzkiego z rodowodem ZKwP/FCI, pochodzącego od odpowiedzialnego hodowcy, zależy przede wszystkim od linii hodowlanej i tytułów rodziców, wyników ich badań zdrowotnych, renomy hodowli oraz regionu Polski i sezonowej dostępności miotów. Odpowiedzialna hodowla powinna móc pokazać wyniki badań zdrowotnych rodziców (m.in. pod kątem wzroku i stawów biodrowych), warunki, w jakich wychowują się szczenięta, oraz udzielić rzetelnych informacji o linii i charakterze miotu.

Warto podchodzić z dużą ostrożnością do ofert znacznie tańszych, bez rodowodu i bez badań rodziców — to częsty sygnał pseudohodowli, gdzie priorytetem jest liczba miotów, a nie zdrowie i socjalizacja szczeniąt. Alternatywą wartą rozważenia jest adopcja dorosłego setera ze schroniska lub fundacji rasowej — trafiają tam czasem psy tej rasy oddane przez opiekunów, którzy nie docenili jej potrzeby ruchu.

Niezależnie od tego, skąd trafi do Ciebie seter, warto przed jego przyjściem skompletować podstawowy zestaw: przestronne legowisko, miski, smycz i szelki, akcesoria do pielęgnacji sierści oraz odpowiednią karmę — to inwestycja, która procentuje spokojniejszym startem w nowym domu.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Wesoły, przyjacielski charakter — świetnie dogaduje się z dziećmi, innymi psami i obcymi	Bardzo wysoka potrzeba ruchu — bez codziennej, intensywnej dawki wyładowania energii pies się nudzi i niszczy
Piękna, efektowna, jedwabista sierść w kolorze mahoniu	Pielęgnacja długiej sierści wymaga regularnego czesania i kontroli kołtunów
Długo zachowuje szczenięcą radość życia i entuzjazm	Długo trwająca szczenięca nadpobudliwość utrudnia szybkie „uspokojenie się” psa
Nie figuruje w wykazie ras uznawanych za agresywne	Silny instynkt tropienia rozprasza psa podczas spacerów i szkolenia
Dobry towarzysz aktywnego trybu życia — bieganie, długie spacery, praca węchowa	Kiepski pies stróżujący — wylewny wobec obcych
Zwykle łagodny wobec dzieci przy odpowiedniej socjalizacji	Predyspozycje zdrowotne wymagające badań hodowlanych (wzrok, stawy, tarczyca, żołądek)

Ciekawostki o rasie

• Kiedyś seter irlandzki bywał czerwono-biały. Historycznie oba umaszczenia — jednolicie rude i czerwono-białe — należały do tej samej linii roboczej; dziś FCI traktuje je jako dwie odrębne rasy (seter irlandzki i Irish Red and White Setter), choć ich wspólne korzenie sięgają tych samych irlandzkich hodowli myśliwskich.
• Nazwa „setter” pochodzi od stójki. Angielskie słowo „to set” oznaczało dawniej zastyganie psa w bezruchu po wywęszeniu ptactwa — stąd nazwa całej grupy ras seterów, wywodzącej się z angielskich i irlandzkich psów wskazujących.
• Rasa ma swój oficjalny wzorzec FCI numer 120. Seter irlandzki jest ujęty w klasyfikacji FCI w Grupie VII (wyżły), Sekcji 2, jako rasa pochodząca z Irlandii, z próbą pracy wymaganą do pełnego mistrzostwa.
• To jedna z ras z odrębną, „własną” mutacją PRA. Forma postępującego zaniku siatkówki oznaczana jako rcd1 (rod-cone dysplasia 1) została opisana naukowo właśnie u setera irlandzkiego i nosi w literaturze genetycznej nazwę powiązaną z tą rasą.
• Efektowna sierść to efekt selekcji wystawowej. Linie wystawowe setera irlandzkiego są celowo hodowane pod kątem długości, blasku i faktury „piór” na uszach i łapach — cecha, która w linii roboczej bywa znacznie skromniejsza, bo nie ma praktycznego znaczenia w polu.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Nie stanowią diagnozy ani zaleceń dotyczących leczenia czy dawkowania. W kwestiach zdrowia, diety i wyboru hodowli — zwłaszcza przy niepokojących objawach — skonsultuj się z lekarzem weterynarii lub doświadczonym hodowcą rasy.