Whippet — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Jeśli szukasz psa, który potrafi w ciągu kilku sekund osiągnąć imponującą prędkość, a chwilę później zwinąć się w kłębek pod kocem i przespać większość dnia — whippet może być odpowiedzią. To angielski chart średniej wielkości, który łączy sportową sylwetkę wyścigowego psa z charakterem spokojnego towarzysza domowego. W tym przewodniku opisujemy wzorzec rasy, charakter, pielęgnację, żywienie i realia utrzymania whippeta — a w sklepie Piesław znajdziesz akcesoria RAGI oraz karmy i przysmaki Syta Micha dopasowane do tej specyficznej, delikatnej rasy.

Whippet — dane rasy w pigułce

Cecha	Whippet
Waga	11–19 kg
Wzrost w kłębie	samce ok. 47–51 cm, suki ok. 44–47 cm
Długość życia	12–15 lat
Grupa FCI	Grupa 10 – Charty, Sekcja 3 – Charty krótkowłose (bez próby pracy)
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania (Anglia)
Typ sierści	krótka, gładka, przylegająca, bez podszerstka
Umaszczenie	bardzo szeroki wachlarz: jednolita czerń, płowe, niebieskie, łaciate, pręgowane (brindle); praktycznie każdy kolor akceptowany wg FCI
Poziom energii	bardzo wysoki w krótkich zrywach (sprint), niski w spoczynku
Dla kogo	opiekunowie zapewniający codzienną porcję ruchu i bezpieczne miejsce do sprintu; rodziny ze starszymi dziećmi; mieszkanie lub dom bez dużego ogrodu, w domu spokojny kanapowiec

Charakter whippeta — pies dwóch prędkości

Osobowość

Whippet ma opinię jednego z najbardziej zrównoważonych charakterów wśród chartów. W domu bywa niemal leniwy — chętnie spędza wiele godzin dziennie w cieple, na kanapie albo w miękkim legowisku, i rzadko przejawia nadmierną ruchliwość między spacerami. To właśnie ten kontrast — eksplozywna szybkość na zewnątrz i spokój w czterech ścianach — sprawia, że whippet dobrze odnajduje się nawet w niewielkim mieszkaniu, o ile codziennie dostaje porcję satysfakcjonującego ruchu. Whippet jest wrażliwy emocjonalnie i przywiązany do opiekuna — źle znosi chaos, hałas i szorstkie traktowanie, a dobrze reaguje na spokój i przewidywalną rutynę dnia.

Szczekliwość

Whippet szczeka rzadko i zwykle z konkretnego powodu — gdy jest podekscytowany zabawą, zaskoczony nietypowym dźwiękiem albo wita się z domownikiem po dłuższej nieobecności. Nie jest to rasa „alarmowa”, która ostrzega przed każdym przechodniem pod oknem. Skłonność do wokalizacji bywa większa u psów niedostatecznie wybieganych albo pozostawianych samym na długie godziny — nuda i nadmiar nieodreagowanej energii częściej wychodzą u whippeta przez niepokój i wycie niż przez uporczywe szczekanie.

Podejście do dzieci

Whippet dogaduje się z dziećmi, które szanują jego granice i nie traktują go jak zabawkę do przytulania na siłę. Delikatna budowa ciała i cienka skóra sprawiają, że szarpanie za uszy czy ogon albo nadmiernie energiczna zabawa może go zabolać lub wystraszyć — dlatego kontakt małych dzieci z whippetem warto zawsze nadzorować i uczyć dzieci spokojnego podejścia. Ze starszymi dziećmi, które rozumieją te zasady, whippet bywa ciepłym i lojalnym towarzyszem.

Podejście do innych psów i zwierząt

Wobec innych psów whippet zwykle jest bezkonfliktowy, zwłaszcza gdy dorastał w towarzystwie rodzeństwa z miotu lub innych psów w domu — chętnie bawi się i odpoczywa w grupie. Inaczej wygląda to wobec drobnych zwierząt w ruchu: koty, gryzonie domowe czy ptaki w ogrodzie mogą uruchomić u whippeta silny instynkt pogoni odziedziczony po przodkach wykorzystywanych do polowania na króliki i wyścigach (coursingu). Z kotem, z którym wychowywał się od szczenięcia, whippet może żyć w zgodzie, ale nowego, nieznanego kota czy gryzonia traktuje instynktownie jako potencjalną zdobycz, nie towarzysza.

Stosunek do obcych

Wobec nieznanych osób whippet bywa nieśmiały lub zdystansowany — nie jest to rasa, która rzuca się do każdego przechodnia z entuzjazmem. Wczesna, pozytywna socjalizacja szczenięcia z różnymi ludźmi w spokojnych, kontrolowanych warunkach pomaga zbudować pewność siebie i ograniczyć nadmierną płochliwość w dorosłości. Agresja wobec ludzi jest u tej rasy rzadka — typowa reakcja na obcego to raczej wycofanie się niż konfrontacja.

Charakter i szkolenie w praktyce

Whippet to rasa, która najlepiej reaguje na łagodne, pozytywne metody szkolenia — nagrody za pożądane zachowanie, konsekwencję i krótkie, ciekawe sesje. Ostre metody, podniesiony głos czy kary fizyczne działają na tego psa odwrotnie do zamierzonego efektu: whippet szybko się wycofuje, traci pewność siebie i może zacząć unikać kontaktu z opiekunem, zamiast uczyć się szybciej. Kluczowa cecha rasy to silny instynkt pogoni — widok biegnącego zająca, kota, a nawet jadącego roweru może uruchomić u whippeta odruch pościgu silniejszy niż wołanie opiekuna. Dlatego w miejscach nieogrodzonych — parkach bez wybiegu, terenach otwartych, w pobliżu dróg — bezpieczniej trzymać psa na smyczy, a pracę nad przywołaniem budować systematycznie, od najmniej rozpraszających warunków.

Praca nad przywołaniem i budowanie skojarzenia „wracam do właściciela = coś dobrego” ma tu ogromne znaczenie; w tym pomaga konsekwentny trening na przysmakach treningowych, które łatwo nosić w kieszeni i dawkować podczas ćwiczeń na dworze.

Socjalizacja szczenięcia whippeta warto zacząć jak najwcześniej — krótkie, spokojne spotkania z różnymi ludźmi, powierzchniami i dźwiękami w pierwszych miesiącach życia realnie zmniejszają późniejszą nieśmiałość, o której wspominaliśmy wyżej. Z instynktem pogoni w codziennych sytuacjach najlepiej pracować proaktywnie, zamiast reagować po fakcie: jeśli na trasie spaceru zdarzają się biegające koty czy rowerzyści, warto z wyprzedzeniem przełączyć psa na krótszą smycz i przećwiczyć komendę „zostań” lub „uwaga”, zanim pojawi się faktyczny bodziec do pogoni. Taka zapobiegawcza rutyna działa u whippeta lepiej niż korygowanie już rozpędzonego psa.

Whippet to dobry wybór dla opiekuna, który szuka spokojnego psa domowego, zadowoli się krótkimi, intensywnymi porcjami ruchu i nie potrzebuje towarzysza do wielogodzinnych wędrówek. Sprawdza się w rodzinach ze starszymi dziećmi, w mieszkaniach i domach bez dużego ogrodu, o ile zapewni się mu bezpieczne miejsce do sprintu. Gorzej odnajdzie się u kogoś, kto liczy na psa „stróżującego”, chce trzymać go głównie na zewnątrz w chłodne miesiące bez ubranka, albo ma w domu małe zwierzęta swobodnie biegające po pokoju — bez wcześniejszej, bardzo uważnej socjalizacji ryzyko uruchomienia instynktu pogoni jest realne. Jeśli planujesz uczyć psa spacerów bez ciągnięcia lub pracujesz nad tym, by luźno chodził przy nodze mimo pokusy pogoni, przyda się poradnik jak nauczyć psa chodzenia na luźnej smyczy.

Historia rasy

Whippet powstał w XIX wieku w północnej Anglii i południowej Szkocji, gdzie górnicy i robotnicy fabryczni potrzebowali szybkiego, ale taniego w utrzymaniu psa do polowania na króliki oraz nieformalnych wyścigów. Rasę stworzono, krzyżując greyhoundy z terierami (a według części źródeł także z charcikami włoskimi), łącząc szybkość charta z mniejszymi rozmiarami i niższymi kosztami utrzymania. Pod koniec XIX wieku rasa została uznana przez brytyjski Kennel Club, a z czasem także przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), która klasyfikuje whippeta w Grupie 10 (charty), Sekcji 3 (charty krótkowłose, bez próby pracy).

Dodatkowy plus dla osób wrażliwych na zapachy — whippet dzięki krótkiej sierści i niewielkiej ilości gruczołów łojowych praktycznie nie wydziela typowego „psiego zapachu”, a przy okazji uwielbia wygrzewać się na słońcu w oknie czy na tarasie.

Ile żyje whippet?

Whippet żyje zwykle 12–15 lat, co w porównaniu z innymi rasami średniej wielkości jest wynikiem bardzo dobrym. Rasa nie ma przesadnie zdeformowanej budowy ciała (jak np. rasy o skróconym pysku), a szeroka baza genetyczna wywodząca się z psów pracujących — wyścigowych i myśliwskich — sprzyja ogólnej odporności i długowieczności.

Na realną długość życia whippeta wpływają przede wszystkim utrzymanie prawidłowej masy ciała (nadwaga mocno obciąża smukły szkielet i stawy), zbilansowana dieta oraz regularne kontrole u weterynarza, zwłaszcza w wieku seniora. Sam fakt bycia chartem nie gwarantuje długiego życia — jak u każdej rasy, decydują codzienne nawyki i profilaktyka zdrowotna.

Jak wygląda whippet? Sylwetka charta i umaszczenie

Whippet to uosobienie elegancji i aerodynamiki. Ma smukłą, umięśnioną sylwetkę z głęboką klatką piersiową, wyraźnym wcięciem w talii i długimi, cienkimi łapami zbudowanymi do szybkiego biegu. Głowa jest wąska i klinowata, oczy owalne, żywe i czujne, a uszy — cienkie, w kształcie tzw. płatka róży — opadają swobodnie i unoszą się lekko przy zaciekawieniu.

W przeciwieństwie do niektórych ras (np. jamnika czy owczarka belgijskiego) whippet nie ma formalnie wyodrębnionych odmian rasowych — wzorzec FCI dopuszcza za to bardzo szeroki wachlarz umaszczeń: od jednolitej czerni, przez płowy, niebieski, po umaszczenia łaciate i pręgowane (brindle). Praktycznie każdy kolor sierści jest akceptowany, o ile budowa ciała odpowiada wzorcowi rasy.

Ogon whippeta jest długi, cienki, zwężający się ku końcowi i noszony nisko — nigdy zawinięty nad grzbietem. W spoczynku pies często chowa go między tylne łapy, co bywa mylnie odczytywane jako oznaka lęku, choć u whippeta to naturalna postawa.

Pielęgnacja whippeta — minimalna, ale ważna dla wrażliwej skóry

Pod względem czasochłonności pielęgnacja whippeta należy do najłatwiejszych wśród wszystkich ras psów. Krótka, gładka sierść bez podszerstka nie kołtuni się i nie wymaga strzyżenia ani trymowania — wystarczy przeczesywanie raz na tydzień rękawicą lub miękką szczotką, które usuwa martwy włos i lekko masuje skórę, poprawiając jej ukrwienie.

Prawdziwym wyzwaniem u tej rasy nie jest sierść, lecz sama skóra — cienka, delikatna i praktycznie pozbawiona warstwy tłuszczowej. Whippety łatwo się ranią o gałęzie, druty czy ostre krawędzie podczas biegu, dlatego po każdym intensywnym spacerze w terenie warto obejrzeć łapy, boki i klatkę piersiową pod kątem otarć czy skaleczeń. Kąpiel wystarczy sporadyczna — częste mycie tylko wysusza i tak już cienką skórę.

Więcej sposobów na regularne czesanie krótkiej sierści znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści, a produkty do pielęgnacji skóry i higieny codziennej — w kategorii higiena i czystość psa.

Czym karmić whippeta? Żywienie szczupłego sprintera

Whippet to pies o smukłej, wysportowanej sylwetce, więc łatwo o pomyłkę w bilansie kalorycznym w obie strony. Z jednej strony intensywne sprinty wymagają dobrej jakości białka wspierającego masę mięśniową, z drugiej — większość dnia pies spędza w spoczynku, więc zapotrzebowanie energetyczne poza czasem zabawy jest umiarkowane. Nadmiar kalorii przy niskiej aktywności bazowej prowadzi do nadwagi, która u smukłego charta jest widoczna niemal od razu i mocniej obciąża stawy niż u ras krępniejszych.

Dobrą praktyką jest karmienie dwoma stałymi posiłkami dziennie, dobranymi do wagi i poziomu aktywności psa — konkretną dawkę najlepiej ustalić na podstawie tabeli żywieniowej producenta karmy lub w rozmowie z weterynarzem. U szczeniąt whippeta, które intensywnie rosną, dobór karmy jest szczególnie istotny — więcej wskazówek znajdziesz w poradniku jak wybrać karmę dla szczeniaka.

Pełen wybór karm suchych dopasowanych do potrzeb wysportowanych ras znajdziesz w kategorii sucha karma dla psa.

Aktywność i zabawa — sprint, nie maraton

Whippet nie potrzebuje wielogodzinnych, monotonnych spacerów — potrzebuje za to regularnych okazji do pełnego sprintu. Kilka minut biegania z maksymalną prędkością na bezpiecznym, ogrodzonym terenie potrafi zaspokoić potrzeby ruchowe tej rasy skuteczniej niż godzina spokojnego marszu. Coursing i sporty psie oparte na pogoni za przynętą (lure coursing) to naturalne środowisko dla whippeta i świetny sposób na legalne „wypuszczenie” instynktu pogoni w kontrolowanych warunkach.

Poza sprintami whippet doceni też spokojniejsze formy zabawy w domu, zwłaszcza w gorsze dni, gdy dłuższy spacer nie wchodzi w grę. Zabawki angażujące węch pozwalają zmęczyć psa umysłowo bez obciążania stawów, a klasyczna piłka czy szarpak sprawdzają się jako krótka forma zabawy z opiekunem.

Więcej propozycji znajdziesz w kategoriach piłki i frisbee dla psa, szarpaki i sznury dla psa oraz zabawki edukacyjne i węchowe dla psa.

Whippet w podróży — pasy bezpieczeństwa i transport

Smukła budowa i brak amortyzującej warstwy tłuszczu sprawiają, że whippet potrzebuje w samochodzie stabilnego, dobrze zabezpieczonego miejsca — zarówno ze względów bezpieczeństwa przy hamowaniu, jak i komfortu termicznego (przeciągi z okna czy klimatyzacji ten pies odczuwa mocniej niż rasy z gęstszym okryciem). Pas bezpieczeństwa spięty z szelkami rozkłada siłę uderzenia równomiernie na klatkę piersiową, zamiast obciążać samą szyję.

Na dłuższe trasy warto dodatkowo zabezpieczyć tylną kanapę matą chroniącą przed pazurami i sierścią — sprawdź pasy bezpieczeństwa i szelki do auta oraz maty do samochodu dla psa.

Dom whippeta — ciepłe legowisko i ubranko na chłodne dni

To jeden z najważniejszych tematów przy tej rasie. Whippet nie ma podszerstka ani znaczącej warstwy tłuszczu, więc marznie znacznie szybciej niż większość psów podobnej wielkości — także w domu, jeśli w mieszkaniu jest chłodno albo pies leży na zimnej podłodze. W praktyce oznacza to dwie rzeczy: ciepłe, miękkie legowisko, w którym pies może się zakopać i zwinąć w kłębek, oraz ubranko lub kombinezon na jesienno-zimowe spacery.

Warto podkreślić — ubieranie whippeta na spacer to nie fanaberia właściciela, tylko realna potrzeba fizjologiczna tej rasy. Widok charta w ubranku na chłodny dzień to nie kaprys mody, a ochrona przed wyziębieniem, szczególnie przy wietrze, deszczu czy mrozie. Przy wyborze ubranka czy kombinezonu kieruj się nie samą wagą psa, a smukłą sylwetką charta — miarą powinien być obwód klatki piersiowej i długość grzbietu, bo standardowe rozmiary dobrane „na wagę” u whippeta zwykle są za obszerne w tułowiu.

Pełny wybór legowisk i posłań znajdziesz w kategorii legowiska i posłania dla psa. Legowisko warto ustawić z dala od przeciągów i okien — whippet doceni miejsce blisko źródła ciepła, np. kaloryfera czy nasłonecznionego kąta pokoju.

Zdrowie whippeta — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Whippet uznawany jest za rasę ogólnie zdrową, z długą listą korzyści wynikających z szerokiej bazy genetycznej psów pracujących. Specyfika rasy — bardzo niska zawartość tkanki tłuszczowej, cienka skóra i brak podszerstka — sprawia jednak, że kilka tematów zdrowotnych powtarza się w literaturze i statystykach badań hodowlanych częściej niż u ras o odmiennej budowie. Poniższa lista nie oznacza, że dany pies zachoruje — to zestawienie tematów, na które warto zwracać uwagę i o które warto pytać przy zakupie szczeniaka oraz podczas rutynowych wizyt kontrolnych.

Choroby opisywane u rasy

• Choroba von Willebranda typu I: dziedziczne zaburzenie krzepliwości krwi opisywane w literaturze genetycznej u wielu ras psów (podobny mechanizm dotyczy np. wyżła weimarskiego) — u whippetów wymieniane w materiałach klubów rasy jako jeden z tematów do rozważenia przy badaniach przedhodowlanych, choć nie jest to choroba szczególnie częsta w tej rasie. ⚠ Dostępne testy DNA na wybrane mutacje vWD nie zawsze obejmują whippety z nazwy — przed badaniem warto zapytać hodowcę lub weterynarza, który test faktycznie odpowiada tej rasie.
• Zwyrodnienie rogówki (corneal dystrophy): zmiany w obrębie rogówki oka opisywane w literaturze okulistyki weterynaryjnej u whippetów i innych ras chartów; regularne badania wzroku pomagają wyłapać zmiany wcześnie.
• Wrażliwość na niektóre środki znieczulające: ze względu na bardzo niski poziom tkanki tłuszczowej i odmienny metabolizm wątrobowy, charty (w tym whippety) mogą inaczej reagować na wybrane leki anestezjologiczne niż rasy o typowej budowie — temat opisywany w publikacjach weterynaryjnych dotyczących anestezji u sighthoundów.
• Miopatia whippetów (mutacja genu miostatyny): opisywana w literaturze genetycznej mutacja wpływająca na masę mięśniową, w formie heterozygotycznej dająca sylwetkę „bully whippet” o wyraźnie większej muskulaturze; test genetyczny pozwala zidentyfikować nosicielstwo przed krzyżowaniem.
• Kardiomiopatie i szmery serca: zmiany w obrębie serca opisywane w badaniach kardiologicznych psów rasowych, w tym u chartów; osłuchanie serca to standardowy element rutynowego badania weterynaryjnego.
• Dysplazja stawu biodrowego: rzadsza niż u ras dużych i ciężkich, ale opisywana w rejestrach badań hodowlanych ras chartów jako element rutynowej kwalifikacji rodziców do rozrodu.
• Postępujący zanik siatkówki (PRA): dziedziczna choroba oczu opisywana u wielu ras psów, w tym w badaniach okulistycznych chartów; test genetyczny i coroczne badanie okulistyczne pomagają w profilaktyce hodowlanej.
• Niedoczynność tarczycy: zaburzenie hormonalne opisywane u psów w średnim i starszym wieku, wykrywane badaniem krwi; objawy (spadek energii, przyrost masy ciała, zmiany w kondycji sierści) bywają niespecyficzne.
• Otarcia i urazy skóry: cienka, praktycznie bezochronna skóra whippeta sprawia, że rany, przecięcia i otarcia podczas biegu przez zarośla czy po kontakcie z ostrymi przedmiotami są u tej rasy częstsze niż u psów o grubszej skórze i gęstszej sierści.
• Nowotwory (w tym mastocytoma): jak u wielu ras średniej wielkości, w starszym wieku opisywane są przypadki zmian nowotworowych skóry i tkanek — regularne badanie ciała psa w domu i wizyty kontrolne pomagają wykryć zmiany wcześnie.

Powyższa lista ma charakter poglądowy i porządkujący wiedzę o rasie — nie jest listą chorób konkretnego psa i nie zastępuje badania weterynaryjnego.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

W odpowiedzialnych hodowlach whippetów działających w ramach ZKwP/FCI oraz zagranicznych klubów rasy praktykowane są badania rodziców przed kwalifikacją do rozrodu: test na mutację genu miostatyny (miopatia), badanie okulistyczne (w tym w kierunku PRA i zwyrodnienia rogówki), ocena kliniczna stawów, a niekiedy także test genetyczny w kierunku choroby von Willebranda — o ten ostatni warto zapytać hodowcę, bo nie każdy dostępny test obejmuje whippety z nazwy. Warto poprosić hodowcę o wyniki tych badań przed decyzją o zakupie szczeniaka.

W profilaktyce domowej lekarze często zalecają: coroczne badanie kontrolne z osłuchaniem serca i badaniem krwi (zwłaszcza po 6.–7. roku życia), regularną kontrolę wzroku, obserwację skóry po każdym intensywnym spacerze w terenie oraz pilnowanie prawidłowej masy ciała — u smukłej sylwetki charta nadwaga jest widoczna i obciążająca szybciej niż u ras krępniejszych.

Cena whippeta i skąd wziąć szczeniaka

Cena szczeniaka whippeta z potwierdzonym rodowodem ZKwP/FCI, pochodzącego od sprawdzonej hodowli, zależy od kilku czynników: linii hodowlanej i renomy hodowli, umaszczenia, wyników rodziców na wystawach czy w sportach kynologicznych, regionu Polski oraz sezonowej dostępności miotów. Odpowiedzialna hodowla przeprowadza badania zdrowotne rodziców, socjalizuje szczenięta od pierwszych tygodni życia i udziela wsparcia po sprzedaży psa.

Warto zachować ostrożność wobec dużo tańszych ogłoszeń bez rodowodu, bez możliwości zobaczenia matki szczeniąt i bez dokumentacji zdrowotnej — mogą pochodzić z nieodpowiedzialnego rozmnażania nastawionego wyłącznie na zysk, a nie dobrostan zwierząt. Alternatywą wartą rozważenia jest adopcja — do fundacji zajmujących się chartami czasem trafiają whippety odebrane z niewłaściwych warunków lub oddawane przez właścicieli, którzy nie udźwignęli codziennych potrzeb rasy.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
minimalna pielęgnacja sierści — krótki włos bez podszerstka nie kołtuni się i nie wymaga strzyżenia.	silny instynkt pogoni — spuszczanie ze smyczy w otwartym, nieogrodzonym terenie jest ryzykowne.
spokojny w domu — mimo sportowej sylwetki większość dnia spędza odpoczywając, dobrze znosi życie w mieszkaniu.	bardzo wrażliwy na zimno — bez ubranka na spacer w chłodne miesiące szybko traci ciepło.
łagodny i przywiązany do opiekuna, zwykle bezkonfliktowy wobec innych psów w domu.	delikatna skóra podatna na otarcia i skaleczenia podczas biegu w zaroślach czy nierównym terenie.
generalnie zdrowa rasa o długości życia 12–15 lat, bez skrajnie przesadzonej budowy ciała.	bywa niepokojony dłuższym samotnym pozostawaniem w domu — potrzebuje towarzystwa.

Ciekawostki o rasie

• Nazwa „whippet” wywodzi się prawdopodobnie od dawnego angielskiego słowa oznaczającego szybki, energiczny ruch — dobrze opisuje sposób poruszania się tej rasy.
• Whippety bywają nazywane „55 mph couch potato” (kanapowiec pędzący 55 mil na godzinę) — żartobliwe określenie oddające kontrast między sprintem na zewnątrz a spokojem w domu.
• Mutacja genu miostatyny, znana z „miopatii whippetów”, w formie podwójnej (homozygotycznej) daje wyjątkowo umięśnioną odmianę nazywaną „bully whippet” — cechę tę bada się dziś także w kontekście genetyki wydajności mięśniowej u innych ras sportowych.
• Whippet od dawna towarzyszy sportom kynologicznym opartym na pogoni za przynętą (lure coursing) i wyścigom na krótkich dystansach — w tych dyscyplinach jego naturalna prędkość znajduje bezpieczne, kontrolowane ujście.
• Dzięki krótkiej sierści i minimalnej ilości gruczołów łojowych whippet praktycznie nie wydziela typowego „psiego zapachu”, co bywa dużym plusem dla osób wrażliwych węchowo.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny. Informacje o zdrowiu i predyspozycjach rasowych nie stanowią diagnozy ani zaleceń medycznych i nie zastępują konsultacji z lekarzem weterynarii. W kwestiach zdrowia, diety i dobrostanu konkretnego psa zawsze kieruj się zaleceniami weterynarza znającego Twojego pupila. Rasa whippet nie figuruje w krajowym wykazie ras psów uznawanych za agresywne.