Wilczarz irlandzki — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Ten opis rasy wilczarza irlandzkiego przyda się, jeśli szukasz psa, który onieśmiela rozmiarem, a rozczula spokojnym usposobieniem — wilczarz irlandzki jest psem, który może być rasą idealną dla właściwych opiekunów. To pies o rodowodzie sięgającym starożytności — w Irlandii towarzyszył myśliwym w polowaniach na wilki i jelenie, a jego imię wprost odnosi się do tej roli. Dziś, mimo że łowieckie zadania dawno przeszły do historii, wilczarz zachował instynkt gonitwy, ale w domu bywa zaskakująco spokojny i flegmatyczny. W sklepie Piesław kompletujemy akcesoria RAGI i karmę Syta Micha także z myślą o właścicielach ras olbrzymich — a przy tak dużym psie dobór odpowiedniego wyposażenia naprawdę robi różnicę.

Wilczarz irlandzki — dane rasy w pigułce

Cecha	Wilczarz irlandzki
Waga	40–69 kg
Wzrost w kłębie	psy min. 79 cm (często 81–90 cm), suki min. 71 cm
Długość życia	orientacyjnie 6–8 lat
Grupa FCI	Grupa 10 — Charty, Sekcja 2 — Charty szorstkowłose (psów szorstkowłosych)
Kraj pochodzenia	Irlandia
Typ sierści	szorstka, druciasta (podobna do sznaucerów)
Umaszczenie	szare, pręgowane, czerwone (rude), czarne, białe, płowe (fawn) oraz maść charta jeleniowatego wg standardu FCI
Poziom energii	umiarkowany — sprinter, nie długodystansowiec; w domu spokojny
Dla kogo	opiekunowie z czasem na spokojną więź, akceptujący krótsze życie olbrzyma; łagodny, przywiązany do domowników; duży dom lub mieszkanie z częstymi spacerami, nie mały lokal

Usposobienie i charakter wilczarza irlandzkiego

Osobowość

Charakter wilczarza irlandzkiego zaskakuje wszystkich, którzy spodziewają się po tak dużym psie temperamentu obrońcy. To rasa opisywana w standardzie FCI jako łagodna i przyjazna — wilczarz rzadko szczeka bez powodu, nie jest przesadnie czujny ani terytorialny, a wobec obcych bywa raczej powściągliwy niż agresywny. Ten olbrzym jest zwykle bardzo przywiązany do swoich ludzi i źle znosi długie samotne godziny w domu — to pies, który chce być częścią rodzinnego życia, nie strażnikiem posesji.

Dla kogo sprawdzi się ta rasa? Wilczarz irlandzki najlepiej czuje się u opiekunów, którzy mają dużo przestrzeni w domu (kanapa i podłoga to jego naturalne terytorium), czas na budowanie więzi i akceptację tego, że pies szybko rośnie, a jeszcze szybciej się starzeje. To zdecydowanie nie jest rasa dla osób szukających psa do małego mieszkania bez możliwości częstych spacerów ani dla kogoś, kto oczekuje energicznego towarzysza do biegania na długich dystansach — wilczarz to sprinter, nie maratończyk.

Szczekliwość

Wilczarz irlandzki należy do ras wyjątkowo mało szczekliwych — standard rasy wprost opisuje go jako psa spokojnego, niehałaśliwego i pozbawionego nadmiernej czujności. Szczeka rzadko i zwykle z konkretnego powodu, nie z nudów czy dla samego dźwięku. To jedna z cech, którą chwalą sobie opiekunowie mieszkający blisko sąsiadów — duży rozmiar nie idzie tu w parze z głośnym temperamentem.

Podejście do dzieci

Wilczarz irlandzki jest zwykle łagodny i cierpliwy wobec dzieci, co czyni go dobrym psem rodzinnym — o ile te są nauczone ostrożnego obchodzenia się z dużym psem. Sam wilczarz jest cierpliwy, ale przez swoje gabaryty potrafi niechcący przewrócić malucha jednym machnięciem ogona lub nieuważnym ruchem. Kontakt małych dzieci z tak dużym psem najlepiej zawsze odbywa się pod nadzorem dorosłego, a dzieci warto nauczyć, że nie wskakuje się psu na plecy ani nie ciągnie za ogon.

Podejście do innych psów i zwierząt

Z innymi psami wilczarz irlandzki zwykle dogaduje się dobrze, zwłaszcza gdy dorastał w ich towarzystwie. Instynkt łowiecki, odziedziczony po pokoleniach hodowanych do polowań na wilki i grubego zwierza, może się jednak odezwać na widok małych, szybko poruszających się zwierząt — kotów, gryzoni czy królików napotkanych na spacerze. Warto o tym pamiętać zwłaszcza przy pierwszych spotkaniach z domowymi zwierzętami innego gatunku i wprowadzać je stopniowo, pod kontrolą.

Stosunek do obcych

Wilczarz irlandzki nie figuruje w polskim wykazie ras uznawanych za agresywne — to pies rodzinny, a nie stróżujący, i jego reakcja na obcych to zwykle spokojna obserwacja, a nie szczekanie czy okazywanie nieufności. Standard FCI opisuje go jako niewykazującego agresji ani nadmiernej nieśmiałości. To jedna z cech, która odróżnia go od wielu innych ras olbrzymich hodowanych pierwotnie do ochrony — wilczarz nigdy nie był psem stróżującym, tylko myśliwskim, i to widać w jego podejściu do nieznajomych osób.

Charakter i szkolenie w praktyce

Praca z wilczarzem irlandzkim wygląda inaczej niż z większością dużych ras — problemem nie jest tu opanowanie psa, tylko odpowiednie zaplanowanie jego rozwoju fizycznego. Rasa jest inteligentna i chętna do współpracy, ale nie jest to pies „sportowy” w sensie długiego, intensywnego treningu posłuszeństwa — lepiej sprawdzają się krótkie, spokojne sesje budujące podstawowe komendy: przywołanie, chodzenie przy nodze, zostawanie na miejscu.

Najważniejsze wyzwanie szkoleniowe to socjalizacja z małymi zwierzętami i nauka spokojnego reagowania na bodźce ruchowe — instynkt gonitwy odziedziczony po przodkach-myśliwych może się uaktywnić na widok biegnącego roweru, kota czy dziecka. Warto pracować nad przywołaniem od pierwszych tygodni, zawsze na wysokiej nagrodzie, i nie polegać wyłącznie na posłuszeństwie w sytuacjach, w których pies może nie zdążyć zareagować na komendę. Drugim filarem jest umiar w intensywności ruchu u rosnącego szczeniaka — układ kostno-stawowy olbrzymiej rasy dojrzewa wolniej niż u psów mniejszych, więc forsowne skoki, długie bieganie po twardej nawierzchni czy wchodzenie po schodach w pierwszym roku życia mogą obciążać jeszcze niedojrzały szkielet.

Dla kogo TAK: dla opiekunów z dużym domem lub mieszkaniem, którzy akceptują krótszy czas życia rasy olbrzymiej, mają czas na budowanie spokojnej więzi i szukają raczej flegmatycznego towarzysza niż energicznego partnera do sportu. Dla kogo NIE: dla osób mieszkających w małym lokalu bez możliwości transportu tak dużego psa, oczekujących psa stróżującego lub szukających rasy do intensywnego treningu i długodystansowego biegania. Jeśli mimo konsekwentnej socjalizacji pies wykazuje silny lęk, nadmierną reaktywność na inne zwierzęta lub problemy z separacją, warto skonsultować się z behawiorystą.

Historia rasy — od polowań na wilki po współczesny salon

Historia wilczarza irlandzkiego sięga czasów starożytnych Celtów, którzy cenili tak duże, silne psy myśliwskie do polowań na wilki, jelenie i inną grubą zwierzynę. Przez wieki populacja rasy w Irlandii malała wraz z zanikiem wilków na wyspie, aż w XIX wieku wilczarz niemal wyginął. Odrodzenie zawdzięczamy przede wszystkim kapitanowi George’owi Augustusowi Grahamowi, który krzyżując pozostałe osobniki z innymi dużymi rasami (m.in. dogiem niemieckim i chartem szkockim), odbudował typ rasy i doprowadził do jego uznania przez brytyjski Kennel Club, a później FCI. Dziś to już nie pies myśliwski, lecz spokojny towarzysz domowy — choć usposobienie łowieckie wciąż jest częścią jego natury.

Ile żyje wilczarz irlandzki?

Wilczarz irlandzki żyje krócej niż większość psów — to niestety cecha wspólna wielu ras olbrzymich, u których organizm pracuje pod większym obciążeniem, a serce i stawy szybciej się zużywają. Orientacyjna długość życia tej rasy to 6–8 lat, choć pojedyncze osobniki przy dobrej opiece i szczęściu genetycznym dożywają nieco dłużej. Warto przyjąć ten fakt ze spokojem, jako biologiczną cechę rasy olbrzymiej, a nie powód do obaw — odpowiednia dieta, kontrola wagi i regularne wizyty kontrolne u weterynarza realnie wspierają komfort i jakość życia psa przez cały jego czas z Tobą.

Wygląd i umaszczenie wilczarza irlandzkiego

Wilczarz irlandzki to pies o budowie chartowatej — smukły, głęboki w klatce piersiowej, o długich nogach i wydłużonym pysku, ale znacznie masywniejszy od innych chartów ze względu na gabaryty. Sylwetka przywodzi na myśl powiększoną wersję szkockiego charta (deerhounda), z którym wilczarz bywa mylony — różnica leży głównie w rozmiarze i masywności kośćca, wilczarz jest zauważalnie większy i cięższy. W rankingach „najwyższy pies na świecie” wilczarz irlandzki bywa też zestawiany z dogiem niemieckim — obie rasy walczą o miano najwyższej na świecie, ale to smukła, chartowata sylwetka wilczarza (a nie masywna budowa doga) odróżnia je na pierwszy rzut oka.

Standard FCI dopuszcza wiele odcieni umaszczenia: szare, pręgowane, czerwone (rude), czarne, białe, płowe (fawn) oraz maści charta jeleniowatego. Sierść jest szorstka i druciasta na całym ciele, z charakterystycznymi, dłuższymi włosami nad oczami i pod pyskiem, przypominającymi brwi i brodę — to razem z posturą nadaje wilczarzowi surowy, „wilczy” wygląd, od którego rasa wzięła swoją nazwę.

Pielęgnacja szorstkiej sierści

Sierść wilczarza irlandzkiego jest szorstka i druciasta, podobna w strukturze do sierści sznaucerów czy niektórych terierów. Taki włos nie wymaga strzyżenia maszynką jak u ras o miękkiej, jedwabistej sierści, ale potrzebuje regularnego trymowania (usuwania obumarłych włosów) oraz częstego czesania, które usuwa martwy podszerstek i utrzymuje włos w dobrej kondycji.

W domowej pielęgnacji sprawdza się szczotkowanie 1–2 razy w tygodniu specjalnym zgrzebłem lub rękawicą do czesania dopasowaną do szorstkiej sierści — regularne czesanie zapobiega filcowaniu się włosa i pomaga kontrolować ilość sierści w domu. Profesjonalne trymowanie (najczęściej dłoniowe lub trymerem) warto robić kilka razy w roku u groomera, szczególnie jeśli zależy Ci na zachowaniu charakterystycznej, drucianej faktury okrywy — u psów nietrymowanych sierść z czasem robi się miękka i puszysta.

Poza samą sierścią pamiętaj o pozostałych elementach higieny — obcinaniu pazurów (u dużych psów pazury rosną szybko i mogą przeszkadzać w chodzie, jeśli nie są regularnie skracane) oraz czyszczeniu uszu. Więcej praktycznych wskazówek znajdziesz w poradniku obcinanie pazurów u psa. Pełen wybór akcesoriów groomerskich znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści.

Żywienie wilczarza irlandzkiego

Żywienie psa rasy olbrzymiej to temat, do którego warto podejść świadomie. Wilczarz irlandzki ma głęboką klatkę piersiową, co predysponuje rasy tego typu do skrętu żołądka — stanu nagłego, zagrażającego życiu. Dlatego zamiast jednego dużego posiłku dziennie, wielu opiekunów wilczarzy decyduje się na 2–3 mniejsze posiłki, unika intensywnego ruchu bezpośrednio po jedzeniu i pilnuje, by pies jadł w spokoju, bez pośpiechu.

Karma dla dorosłego wilczarza powinna być dobrana do rasy dużej lub olbrzymiej — z odpowiednim bilansem energii, białka i minerałów wspierających stawy. Niezależnie od tego, czy wybierzesz gotową karmę suchą, mokrą, czy dietę typu BARF, kluczowe jest zachowanie odpowiednich proporcji i konsultacja sposobu żywienia z weterynarzem — organizm psa tej wielkości źle znosi gwałtowne zmiany diety. W diecie szczenięcej kluczowe jest kontrolowane tempo wzrostu — zbyt szybki przyrost masy u szczeniaka olbrzymiej rasy może obciążać jeszcze niedojrzały układ kostno-stawowy, dlatego karmę dla szczeniaka warto wybierać świadomie i zgodnie z zaleceniami hodowcy lub weterynarza (więcej w poradniku jak wybrać karmę dla szczeniaka). Niezależnie od etapu życia, o częstotliwość karmienia i wielkość porcji najlepiej zapytać w poradniku ile razy dziennie karmić psa, gdzie znajdziesz szczegółowe wskazówki dla ras dużych i olbrzymich.

Cały asortyment znajdziesz w kategorii sucha karma dla psa. Jeśli w przyszłości pies zacznie tyć — co przy mniejszej aktywności seniora jest częste także u dużych ras — warto wcześnie zareagować, bo nadwaga u wilczarza dodatkowo obciąża i tak wrażliwe stawy (poradnik: jak odchudzić psa).

Aktywność i zabawa

Wilczarz irlandzki to chart — a to oznacza, że jego naturalny styl ruchu to krótkie zrywy prędkości, nie długodystansowy trucht. W praktyce większość dorosłych wilczarzy zadowala się codziennym, spokojnym spacerem uzupełnionym o kilka minut swobodnego biegu w bezpiecznym, ogrodzonym miejscu — reszta dnia mija im na leżeniu w ulubionym miejscu w domu. To duży plus dla opiekunów, którzy nie szukają psa wymagającego wielogodzinnego wysiłku fizycznego każdego dnia.

U szczeniąt i młodych psów olbrzymiej rasy ważne jest jednak umiarkowanie ruchu — intensywne skoki, długie bieganie po twardej nawierzchni czy wchodzenie po schodach mogą obciążać rosnący układ kostny. Zabawy węchowe i spokojne szkolenie posłuszeństwa to bezpieczna alternatywa dla forsownego wysiłku fizycznego w pierwszym roku życia.

Transport i podróże z wilczarzem

Ze względu na rozmiar wilczarz irlandzki praktycznie eliminuje klasyczne rozwiązania transportowe znane z mniejszych psów — fotelik samochodowy czy transporter po prostu fizycznie go nie pomieszczą. Najlepiej sprawdza się duża, uniwersalna mata do bagażnika, która chroni tapicerkę kombi lub SUV-a i daje psu bezpieczną, wygodną przestrzeń na czas jazdy.

Pełny wybór znajdziesz w kategorii maty do bagażnika dla psa. Warto też pomyśleć o zabezpieczeniu psa w czasie jazdy — nawet duży pies powinien być spięty pasem lub szelkami, a nie swobodnie poruszać się po aucie (kategoria: pasy bezpieczeństwa i szelki do auta). Rampa dla psa ułatwia bezpieczne wchodzenie i wychodzenie z wyższego bagażnika — szczególnie przydatna u seniora lub psa z problemami stawowymi.

Dom: legowisko, miski i akcesoria

Wilczarz irlandzki potrzebuje w domu przestrzeni odpowiedniej do swoich gabarytów. Standardowe legowisko będzie dla niego zdecydowanie za małe — sprawdza się największy dostępny rozmiar, na którym pies może się w pełni wyciągnąć, co jest ważne dla komfortu stawów i kręgosłupa tak dużego zwierzęcia.

Pełny wybór dużych legowisk znajdziesz w kategorii legowiska i posłania dla psa — więcej o doborze odpowiedniego rozmiaru i materiału przeczytasz w poradniku legowisko dla psa. Do miski warto dodać stabilną podstawkę zapobiegającą przesuwaniu się jej po podłodze — przy tak dużym pysku i sporym apetycie to spore ułatwienie. Cały wybór misek zobaczysz w kategorii miski dla psa.

Latem warto pomyśleć też o macie chłodzącej — psy dużych ras o gęstej, ciemnej sierści szybciej się przegrzewają, a wilczarz nie jest tu wyjątkiem. Sprawdź, jak schłodzić psa w upały, zanim nadejdą najgorętsze dni roku.

Zdrowie wilczarza irlandzkiego — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Jak każda rasa olbrzymia, wilczarz irlandzki ma pewne predyspozycje zdrowotne, o których warto wiedzieć — to nie diagnozy ani pewniki, lecz kierunki, na które warto zwracać uwagę razem z weterynarzem. Krótsza niż u psów mniejszych ras długość życia, szybkie tempo wzrostu w okresie szczenięcym i sama masa ciała sprawiają, że u tej rasy szczególną uwagę zwraca się na serce, stawy i układ pokarmowy.

Choroby opisywane u rasy

Poniższe schorzenia pojawiają się w materiałach klubów rasy (m.in. Irish Wolfhound Club of Ireland, Irish Wolfhound Club of America), w publikacjach weterynaryjnych poświęconych rasom olbrzymim oraz w opracowaniach opartych na wzorcu FCI. Nie jest to lista chorób Twojego psa — większość wilczarzy nigdy nie zachoruje na wszystkie z nich naraz. Traktuj ją jako punkt wyjścia do rozmowy z hodowcą i weterynarzem:

• Skręt i rozdęcie żołądka (GDV, „bloat”) — stan nagły, zagrażający życiu, do którego predysponuje głęboka klatka piersiowa charakterystyczna dla rasy; wielokrotnie opisywany w literaturze weterynaryjnej dotyczącej ras olbrzymich jako jedno z najpoważniejszych zagrożeń zdrowotnych wilczarza;
• Dylatacyjna kardiomiopatia (DCM) — choroba mięśnia sercowego prowadząca do jego osłabienia i niewydolności; opisywana u wilczarza irlandzkiego jako predyspozycja rasowa w publikacjach kardiologii weterynaryjnej oraz materiałach klubów rasy, które zalecają okresowe badania echokardiograficzne u psów hodowlanych;
• Mięsak kościopochodny (osteosarcoma) — nowotwór złośliwy kości, opisywany w piśmiennictwie onkologii weterynaryjnej jako występujący u ras olbrzymich częściej niż u psów mniejszych, w tym u wilczarza irlandzkiego; objawia się zwykle bolesnym obrzękiem kończyny u psa dorosłego lub starszego;
• Dysplazja stawu biodrowego i łokciowego — typowa predyspozycja ras dużych i olbrzymich, związana z obciążeniem szybko rosnącego szkieletu; wymieniana zarówno w materiałach klubów rasy, jak i w ogólnych opracowaniach ortopedii psów ras olbrzymich;
• Choroba von Willebranda — dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi opisywane u wilczarza irlandzkiego w publikacjach genetyki weterynaryjnej; objawia się skłonnością do przedłużonych krwawień, np. po zabiegach chirurgicznych;
• Zapalenie płuc u szczeniąt (młodzieńcze zapalenie płuc) — schorzenie opisywane przez kluby rasy jako szczególnie istotne u szczeniąt wilczarza w pierwszych miesiącach życia, częściowo wiązane z niedojrzałością układu odpornościowego rasy olbrzymiej;
• Krótsza długość życia — to biologiczna cecha ras olbrzymich, opisywana konsekwentnie w materiałach klubów rasy i literaturze poświęconej wpływowi masy ciała i tempa wzrostu na długość życia psów.

Predyspozycja to nie wyrok, tylko wskazówka, co obserwować. Kupując szczenię z hodowli traktującej badania poważnie, znacząco zmniejszasz ryzyko. O zdrowiu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Co badają odpowiedzialne hodowle. Przy tej rasie panel badań obejmuje zwykle ocenę rentgenowską stawów biodrowych i łokciowych rodziców, okresowe badanie echokardiograficzne serca (pod kątem kardiomiopatii) oraz — w części linii hodowlanych — testy w kierunku choroby von Willebranda. Coraz częściej hodowcy dokumentują też wyniki badań ogólnych przed dopuszczeniem psa do rozrodu.

O co pytać hodowcę. Poproś o wgląd w wyniki badań kardiologicznych i ortopedycznych obojga rodziców, zapytaj o historię przypadków skrętu żołądka w linii oraz o to, jak hodowla podchodzi do tempa wzrostu szczeniąt (dieta, ograniczenia ruchowe w pierwszym roku). Odpowiedzialny hodowca powinien rzeczowo odpowiadać na pytania o zdrowie linii, a nie zapewniać ogólnikowo, że „wszystko jest zdrowe”.

Profilaktyka u dorosłego psa. Kalendarz szczepień i odrobaczeń ustala lekarz prowadzący. U rosnącego szczeniaka olbrzymiej rasy lekarze często zalecają umiar w intensywności ruchu i kontrolowane tempo przyrostu masy ciała, żeby nie przeciążać rozwijającego się układu kostno-stawowego. U psa dorosłego podstawą jest coroczna wizyta kontrolna, obserwacja zachowania po posiłkach (pod kątem objawów skrętu żołądka) oraz regularna kontrola serca, zwłaszcza po ukończeniu kilku lat życia.

Cena wilczarza irlandzkiego i skąd wziąć psa

Cena szczenięcia — czyli szczeniaka wilczarza irlandzkiego z rodowodem ZKwP/FCI — zależy przede wszystkim od renomy i linii rodowodowej hodowli, wyników badań zdrowotnych rodziców (m.in. pod kątem predyspozycji kardiologicznych i onkologicznych typowych dla rasy), dostępności miotów w danym sezonie oraz regionu Polski — dokładną kwotę zawsze warto potwierdzić bezpośrednio u hodowcy. Ze względu na rozmiar dorosłego psa i związane z tym koszty utrzymania (spore ilości karmy, większe dawki leków przeciwpasożytniczych, kosztowniejsze zabiegi weterynaryjne) warto od początku realnie oszacować budżet na całe życie psa, nie tylko na jego zakup.

Przy wyborze hodowli zwróć uwagę na to, czy szczenięta są badane pod kątem podstawowych predyspozycji zdrowotnych rasy, czy rodzice mają rodowody i czy hodowca odpowiada rzeczowo na pytania o zdrowie linii. Ostrożnie podchodź do bardzo tanich ofert szczeniąt bez dokumentów, zwłaszcza w ogłoszeniach internetowych — mogą pochodzić z niekontrolowanego rozmnażania, co u rasy z tak specyficznymi predyspozycjami zdrowotnymi niesie dodatkowe ryzyko. Alternatywą dla zakupu szczeniaka jest adopcja dorosłego wilczarza przez fundacje specjalizujące się w chartach i rasach olbrzymich — warto ją rozważyć, zwłaszcza że dorosłe wilczarze bywają już ułożone i spokojne.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Łagodny, spokojny charakter — „gentle giant” niemal bez agresji	Krótka długość życia (6–8 lat), typowa dla ras olbrzymich
Bardzo mało szczekliwy, cichy w domu	Skłonność do skrętu żołądka — wymaga stałej ostrożności przy karmieniu
Umiarkowany poziom energii — nie wymaga długodystansowego wysiłku	Ogromne koszty utrzymania: karma, leki, akcesoria w rozmiarze XXL
Zwykle dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi psami	Rozmiar praktycznie wyklucza standardowy transport (fotelik, transporter)
Sierść nie wymaga strzyżenia — wystarczy czesanie i trymowanie	Predyspozycje kardiologiczne i onkologiczne wymagające regularnych badań
Efektowny, imponujący wygląd — najwyższa rasa psów na świecie	Potrzeba bardzo dużej przestrzeni w domu i aucie

Ciekawostki o rasie

• Najwyższa rasa psów świata. Wilczarz irlandzki regularnie zajmuje pierwsze miejsce w zestawieniach najwyższych ras psów — standard rasy dopuszcza wzrost w kłębie nawet powyżej 90 cm u psów, co czyni go wyższym od doga niemieckiego, z którym bywa mylony.
• Herb i legenda Irlandii. Wilczarz irlandzki od wieków jest symbolem kojarzonym z Irlandią — jego wizerunek pojawia się w irlandzkiej heraldyce i legendach, m.in. w opowieściach o legendarnym wojowniku Cú Chulainnie, którego imię tłumaczy się jako „pies Culanna”.
• Nazwa rasy jest dosłowna. „Irish wolfhound” to dosłownie „irlandzki pogromca wilków” — rasa była hodowana konkretnie do polowań na wilki, które w Irlandii wyginęły w XVIII wieku, częściowo właśnie za sprawą skuteczności tych psów.
• Rasa niemal wyginęła. W XIX wieku, wraz z zanikiem wilków na wyspie, populacja wilczarzy irlandzkich skurczyła się do tego stopnia, że rasa niemal przestała istnieć — odbudowano ją dzięki krzyżówkom z innymi dużymi rasami zainicjowanym przez kapitana George’a Augustusa Grahama.
• Sprinter, nie maratończyk. Mimo gabarytów wilczarz porusza się jak typowy chart — jego naturalny styl ruchu to krótkie, bardzo szybkie zrywy, a nie długi, monotonny trucht typowy dla ras pasterskich czy myśliwskich innego typu.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej ani porady doświadczonego hodowcy. Nie stanowią diagnozy ani zaleceń dotyczących dawkowania leków czy suplementów. W kwestiach zdrowia, diety i dobrostanu konkretnego psa — zwłaszcza rasy olbrzymiej — skonsultuj się z lekarzem weterynarii znającym Twojego pupila.