Bulmastif — wszystko, co musisz wiedzieć o tej rasie

Bulmastif — dane rasy w pigułce

Bulmastif, zapisywany też jako bullmastiff (oryginalna angielska nazwa rasy), to jeden z największych rodzimych brytyjskich psów stróżujących. W tym przewodniku znajdziesz konkretne informacje o charakterze, wyglądzie, pielęgnacji krótkiej sierści, żywieniu, aktywności i cenie bulmastifa, a także podpowiedzi, jakie akcesoria sprawdzą się u tak dużego psa. W sklepie Piesław kompletujemy akcesoria marki RAGI oraz karmy i przysmaki marki Syta Micha, więc temat wyposażenia olbrzymiego psa stróżującego traktujemy poważnie — od solidnego legowiska po pas bezpieczeństwa do samochodu.

Cecha	Bulmastif
Waga	50–59 kg (psy), 41–50 kg (suki)
Wzrost w kłębie	64–69 cm (psy), 61–66 cm (suki)
Długość życia	ok. 8–10 lat
Grupa FCI	Grupa 2 — pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 — molosy typu mastyfa (wzorzec nr 157, bez prób pracy)
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania
Typ sierści	krótka, twarda, przylegająca (gładka)
Umaszczenie	wszelkie odcienie pręgowane, płowe i czerwone, zawsze z czarną maską; dopuszczalne niewielkie białe znaczenie na piersi, inne białe plamy niepożądane
Poziom energii	umiarkowany
Dla kogo	doświadczeni w prowadzeniu dużych ras, gotowi na wczesną socjalizację; spokojny w domu, powściągliwy wobec obcych; przestronny dom, nie małe mieszkanie bez ruchu, umiarkowana aktywność

Usposobienie i charakter bulmastifa

Osobowość

Oficjalny wzorzec FCI opisuje temperament bulmastifa jako żywy, wytrzymały, godny zaufania i twardy, a przy tym pogodny, bystry i oddany. To pies, który w domu bywa zaskakująco spokojny i zrównoważony — olbrzymia budowa nie idzie w parze z nadmierną ruchliwością, a bulmastif chętnie spędza czas u boku swojego opiekuna. Sam wygląd bulmastifa budzi respekt, a jego rolę bywa łatwo pomylić z rasami stricte obronnymi — w praktyce to przede wszystkim czujny stróż domu i posiadłości, a nie pies szkolony do ataku na komendę.

Szczekliwość

Rasa nie należy do specjalnie szczekliwych — historycznie jej zadaniem było ciche tropienie, a nie głośne ostrzeganie, więc bulmastif głos podnosi raczej wtedy, gdy naprawdę coś go zaniepokoi, a nie na każdy dźwięk za oknem. To odróżnia go od typowych ras stróżujących wybranych właśnie za donośne szczekanie.

Podejście do dzieci

Przy odpowiedniej socjalizacji bulmastif bywa lojalnym i opiekuńczym psem rodzinnym, cierpliwym wobec dzieci — choć ze względu na samą masę ciała warto nadzorować zabawę z małymi dziećmi, żeby entuzjastyczne, ale niezdarne potrącenie nie skończyło się upadkiem malucha. Nawet życzliwe oparcie się o dziecko czy energiczne powitanie tak dużego psa może zakończyć się przypadkowym potrąceniem, dlatego wspólną zabawę najlepiej nadzorować, zwłaszcza w pierwszych miesiącach wspólnego życia.

Podejście do innych psów i zwierząt

Wobec innych psów bulmastif bywa dominujący, zwłaszcza w kontaktach z psami tej samej płci, dlatego towarzyskie spacery i kontakt z innymi zwierzętami najlepiej budować stopniowo, już od szczenięcia. Odpowiednio wcześnie socjalizowany pies potrafi jednak spokojnie funkcjonować w wieloosobniczym gospodarstwie domowym, także z kotami, z którymi dorastał.

Stosunek do obcych

Wobec obcych bulmastif bywa powściągliwy i podejrzliwy, co w połączeniu z silnym instynktem stróżowania i naturalną czujnością sprawia, że traktuje nieznajomego jak potencjalnego intruza, dopóki opiekun nie da mu jasno do zrozumienia, że wszystko jest w porządku. Wzorzec FCI wprost wymienia agresję i wyraźną lękliwość jako wady dyskwalifikujące u tej rasy, więc prawidłowo wychowany bulmastif ma być pewny siebie i opanowany, a nie nieobliczalny wobec obcych.

Charakter i szkolenie w praktyce

Ta sama determinacja i pewność siebie, które pomagały bulmastifom samodzielnie oceniać sytuację podczas pilnowania posiadłości, sprawiają, że rasa potrzebuje konsekwentnego, spokojnego wychowania i szkolenia od pierwszych tygodni życia. Wczesna, szeroka socjalizacja — z ludźmi, innymi psami i różnymi bodźcami z otoczenia — jest tu kluczowa, bo dorosły bulmastif to pies na tyle silny i ciężki, że jego reakcji nie da się skorygować samą siłą fizyczną. Dobrze wyszkolony bulmastif reaguje na podstawowe komendy bez wahania i potrafi zachować spokój nawet w sytuacjach, które wzbudziłyby niepokój u innych ras.

Ze względu na wagę i wzrost dorosłego psa, oduczenie go skakania na ludzi na powitanie to jedna z pierwszych umiejętności, które warto przećwiczyć już u szczenięcia — konkretne wskazówki znajdziesz w poradniku jak oduczyć psa skakania na ludzi. Drugim filarem jest niezawodne przywołanie oraz spokojne chodzenie na smyczy — przy sile bulmastifa ciągnięcie w stronę innego psa czy przechodnia to nie kaprys, tylko realne ryzyko dla obu stron. Trzeci filar to praca nad tolerancją na obecność gości: konsekwentne, spokojne wprowadzanie nowych osób do domu, bez karania psa za czujność, tylko z jasną informacją, że sytuacja jest bezpieczna.

Dla kogo TAK: dla opiekunów gotowych na konsekwentne, spokojne wychowanie i wczesną socjalizację, z doświadczeniem w prowadzeniu dużych, silnych ras i odpowiednio przestronnym domem. Dla kogo NIE: dla osób szukających psa do małego mieszkania bez możliwości swobodnego ruchu, niegotowych na regularne, cierpliwe szkolenie, albo oczekujących psa nadającego się do zadań obronnych na komendę. Jeśli mimo konsekwentnej pracy pojawia się nadmierna lękliwość, agresja wobec domowników lub trudna do opanowania reaktywność na obcych — skonsultuj się z behawiorystą.

Historia rasy bulmastif

Rasa powstała w XIX wieku w Anglii z krzyżówki staroangielskiego mastifa i buldoga — stąd wzięła się jej nazwa: „bull” (buldog) i „mastiff” (mastif). Historia rasy jest ściśle związana z ochroną wielkich posiadłości ziemskich przed kłusownikami — zwyczajowo przyjmuje się, że proces krzyżowania rozpoczęto około 1860 roku. Bulmastif bywał nazywany „Gamekeeper’s Night Dog”, czyli nocnym psem gajowego — pomagał angielskim gajowym i strażnikom leśnym patrolować teren po zmroku. Proporcja krzyżówki, na którą powołują się źródła kynologiczne, to zwykle około 60% mastifa i 40% buldoga: od mastifa rasa odziedziczyła masę i siłę, od buldoga — zwartą budowę i odwagę.

Gajowi potrzebowali psa, który bezszelestnie wytropi intruza, powali go na ziemię i przytrzyma bez gryzienia, dopóki na miejsce nie dotrze odpowiedni strażnik — stąd zresztą jego oficjalna użytkowość we wzorcu FCI: pies stróżujący. Sam mastif okazał się zbyt wolny i zbyt duży do skutecznego pościgu, a buldog — zbyt mały i zbyt zawzięty, więc krzyżówka miała łączyć siłę i determinację jednej rasy z szybkością i zwartą budową drugiej, zachowując przy tym opanowanie i możliwość kontroli, czego oczekiwano od psa pracującego blisko ludzi. Kennel Club uznał rasę oficjalnie w 1924 roku, a American Kennel Club — w 1934. Ta historia tłumaczy też, dlaczego rasa bywa kojarzona głównie z ochroną majątku, choć współcześnie bulmastif jest przede wszystkim spokojnym psem rodzinnym.

Ile żyje bulmastif?

Bulmastif żyje zwykle około 8–10 lat, co jest wynikiem typowym dla ras olbrzymich i dużych molosów — im większy i cięższy pies, tym z reguły krótsza jego oczekiwana długość życia w porównaniu do ras małych i średnich. Na to, ile ostatecznie przeżyje konkretny pies, wpływa splot wielu czynników: genetyka i linia hodowlana, kontrolowane tempo wzrostu w okresie szczenięcym, dieta dopasowana do wielkości i aktywności, utrzymanie prawidłowej masy ciała przez całe życie oraz regularne kontrole u weterynarza. Odpowiedzialni hodowcy bulmastifów zwracają uwagę na badania zdrowotne rodziców miotu, co realnie zwiększa szansę na to, że szczeniak wyrośnie na zdrowego psa.

Wygląd i odmiany bulmastifa

Bulmastif to pies mocno zbudowany i harmonijny, bardzo silny, ale — zgodnie ze wzorcem FCI — nie ciężki ani przysadzisty, tylko krzepki i aktywny. Głowa jest duża, graniasta, oglądana z każdej strony, z wyraźnym stopem i szeroką, krótką kufą, która stanowi około jednej trzeciej długości całej głowy. Uszy są małe, w kształcie litery V, złożone do przodu i ciemniejsze niż reszta okrywy — nadają psu charakterystyczny, kanciasty wyraz pyska. Oczy są ciemne lub orzechowe, średniej wielkości, a szeroka i głęboka klatka piersiowa razem z mocnym kośćcem podkreślają wrażenie siły. To wygląd typowy dla ras z Grupy II FCI (pinczery, sznaucery, molosy), do której bulmastif należy.

Sierść bulmastifa to krótka, twarda i przylegająca szata, odporna na niepogodę — zgodnie ze wzorcem sierść długa, jedwabista czy wełnista jest u tej rasy wadą, nie odmianą. Umaszczenie obejmuje wszelkie odcienie pręgowanej, płowej i czerwonej barwy, zawsze równej i czystej, z charakterystyczną czarną maską na pysku, rozjaśniającą się w kierunku oczu. Dopuszczalne jest niewielkie białe znaczenie na piersi, natomiast wszelkie inne białe plamy są niepożądane. Rasa formalnie nie ma wyróżnionych odmian wielkości ani odrębnych podras — to jedna, spójna sylwetka opisana w pojedynczym wzorcu FCI nr 157.

Warto też wiedzieć, że bulmastif, podobnie jak wiele dużych ras o krótkiej sierści i luźnej skórze wokół pyska, potrafi się ślinić — zwłaszcza po piciu wody, jedzeniu czy w cieplejsze dni. To normalna cecha budowy, a nie sygnał problemu zdrowotnego, ale warto się na nią przygotować, planując wyposażenie domu i samochodu.

Pielęgnacja bulmastifa

Krótka, twarda i przylegająca sierść sprawia, że bulmastif to rasa psa łatwa w pielęgnacji na co dzień — nie wymaga regularnego strzyżenia całej sierści ani rozczesywania kołtunów, a szczotkowanie raz na tydzień w zupełności wystarcza, by usunąć obumarły włos i utrzymać sierść w dobrej kondycji. W okresie linienia, umiarkowanego w porównaniu do ras o podwójnej, gęstej sierści, warto sięgać po szczotkę czy rękawicę nieco częściej.

Do codziennego czesania krótkiej sierści dobrze sprawdza się rękawica do pielęgnacji, której gumowe wypustki delikatnie masują skórę i zbierają obumarły włos, nie podrażniając gładkiej okrywy. Pełny wybór narzędzi do krótkiej i gładkiej sierści znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści.

Poza samym szczotkowaniem warto regularnie sprawdzać pazury — u tak dużego, ciężkiego psa zbyt długie pazury mogą wpływać na sposób chodzenia i dodatkowo obciążać stawy, dlatego przycinanie ich raz na kilka tygodni to ważny element pielęgnacji. Przyda się też uniwersalna maszynka — nie do strzyżenia całej sierści, lecz do drobnych zabiegów porządkowych, np. przy przycinaniu włosa w okolicach łap czy uszu — sprawdzi się tu zestaw pielęgnacyjny RAGI.

Żywienie bulmastifa

Bulmastif to rasa olbrzymia o solidnej, masywnej budowie, dlatego żywienie warto traktować poważnie już od pierwszych tygodni życia szczenięcia. Zbyt szybkie tempo wzrostu i nadmiar kalorii u rosnącego szczenięcia dużej rasy mogą niekorzystnie wpływać na rozwój układu kostno-stawowego, dlatego dobrze dobrana karma dla szczeniąt ras dużych i olbrzymich, o kontrolowanej zawartości energii, jest tu ważniejsza niż przy rasach małych — zasady doboru takiej karmy opisujemy szerzej w poradniku jak wybrać karmę dla szczeniaka.

U dorosłego bulmastifa najważniejsza jest kontrola porcji i utrzymanie prawidłowej masy ciała — pies o umiarkowanym poziomie energii i skłonności do spokojnego trybu życia w domu łatwo może przybrać na wadze, jeśli dawka karmy nie jest dopasowana do jego rzeczywistej aktywności. Ze względu na głęboką, szeroką klatkę piersiową bulmastifa, podobnie jak u innych dużych ras, warto rozkładać dzienną dawkę na dwa mniejsze posiłki zamiast jednego dużego, a po jedzeniu dać psu odpocząć, zamiast od razu prowadzić go na intensywny spacer czy zabawę.

Aktywność i zabawa z bulmastifem

Wbrew swoim gabarytom, dorosły bulmastif nie jest rasą wymagającą wielogodzinnego, intensywnego wysiłku — to pies o umiarkowanym poziomie energii, który potrafi być zaskakująco spokojny w domu. Mimo to codzienny, dobrze zaplanowany ruch jest ważny dla utrzymania prawidłowej masy ciała i kondycji stawów: spacery średniej długości, swobodny czas w ogrodzie i krótkie sesje zabawy w zupełności wystarczą większości dorosłych psów tej rasy. U szczeniąt i młodych, rosnących psów warto natomiast unikać forsownych, długich spacerów czy skakania po twardych nawierzchniach — rosnące stawy olbrzymiej rasy potrzebują czasu, a nadmierny wysiłek w tym okresie bywa bardziej ryzykowny niż u ras małych.

Silny instynkt stróżowania i naturalna czujność bulmastifa dobrze wykorzystasz w zabawach angażujących węch i umysł psa, a nie tylko mięśnie — proste zabawy węchowe czy tropienie smakołyków męczą psa psychicznie równie skutecznie, jak dłuższy spacer. Ze względu na mocną budowę szczęk sprawdzą się też wytrzymałe szarpaki do wspólnej zabawy przeciąganej, choć warto pamiętać o łagodnym prowadzeniu psa na smyczy — jego siła oznacza, że wcześnie warto nauczyć go chodzenia bez ciągnięcia, o czym piszemy w poradniku luźna smycz — jak nauczyć psa.

Transport i podróże z bulmastifem

Olbrzymie rozmiary bulmastifa to pierwsza rzecz, o której warto pomyśleć, planując podróż samochodem — standardowy transporter czy fotelik dla małego psa po prostu się nie sprawdzi. Zamiast tego dużego psa najlepiej zabezpieczyć pasem bezpieczeństwa lub uprzężą przypiętą do pasa w aucie, tak by przy gwałtownym hamowaniu czy zakręcie nie przemieszczał się swobodnie po kanapie. Warto też zadbać o bezpieczeństwo przy wsiadaniu i wysiadaniu — ciężki pies skaczący z wysokiego bagażnika bez przygotowania może niepotrzebnie obciążyć stawy, więc dobrym nawykiem jest nauczenie go spokojnego wchodzenia i schodzenia na komendę.

Druga sprawa to sama sierść i ewentualne ślinienie w trakcie jazdy — solidna mata do bagażnika lub na tylną kanapę znacząco ułatwia utrzymanie porządku w aucie po dłuższej trasie, zwłaszcza w kombi czy SUV-ie, gdzie zwykle podróżuje pies tej wielkości.

Dom: legowisko, miski i akcesoria dla bulmastifa

Bulmastif, mimo swojej stróżującej natury, to w gruncie rzeczy domator, który dobrze czuje się przy swoich ludziach i potrzebuje solidnego, przestronnego miejsca do odpoczynku — jego waga i wielkość sprawiają, że małe, ciasne legowisko szybko okaże się niewygodne dla stawów. Warto postawić na duży, stabilny materac, który zapewni odpowiednie podparcie ciężkiemu ciału podczas długiego odpoczynku, a przy tym da się łatwo utrzymać w czystości.

Równie ważna jest stabilna miska na wodę i karmę — najlepiej ciężka lub antypoślizgowa, żeby duży pies nie przewracał jej podczas jedzenia. Skłonność bulmastifa i innych ras o głębokiej klatce piersiowej do rozdęcia i skrętu żołądka to dobry powód, by zainteresować się miską spowalniającą tempo jedzenia — ogranicza ona łapczywe połykanie porcji, a tym samym połykanie nadmiaru powietrza podczas posiłku.

Zdrowie bulmastifa — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Jak większość ras olbrzymich, bulmastif ma swoje predyspozycje zdrowotne, o których warto wiedzieć przed decyzją o zakupie szczeniaka czy adopcji — żadna z nich nie przekreśla rasy, ale świadomość ryzyka ułatwia wczesne reagowanie. Poniższa lista to mapa obszarów do rozmowy z hodowcą i weterynarzem, a nie diagnoza konkretnego psa.

Choroby opisywane u rasy

Poniższe schorzenia pojawiają się w materiałach klubów rasy, poradnikach weterynaryjnych i publikacjach poświęconych zdrowiu dużych ras. Nie jest to lista chorób Twojego psa — większość bulmastifów nigdy nie zachoruje na żadną z nich:

• dysplazja stawu biodrowego — nieprawidłowy rozwój stawu biodrowego, prowadzący z czasem do zmian zwyrodnieniowych (choroby zwyrodnieniowej stawów); jedna z najczęściej wymienianych predyspozycji ortopedycznych u dużych ras, w tym bulmastifa, związana z genetyką, szybkim wzrostem szczenięcia i obciążeniem stawów;
• dysplazja stawu łokciowego — zaburzenie rozwojowe stawu łokciowego, wymieniane obok dysplazji bioder wśród typowych schorzeń ortopedycznych dużych, szybko rosnących psów;
• rozdęcie i skręt żołądka (GDV, tzw. bloat) — stan nagły, w którym żołądek wypełnia się gazem i ulega skrętowi; typowy dla ras dużych i głębokoklatych, wymaga natychmiastowej pomocy weterynaryjnej;
• choroba zwyrodnieniowa stawów (osteoartroza) — przewlekłe schorzenie stawów, opisywane jako częsta konsekwencja dysplazji u starszych psów dużych ras, objawiające się usztywnieniem i bólem;
• uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego — kontuzja stawu kolanowego, na którą narażone są duże, ciężkie psy, zwłaszcza przy nagłych, dynamicznych ruchach;
• nowotwory (w tym chłoniak i mastocytoma) — choroby nowotworowe wymieniane w materiałach poświęconych zdrowiu rasy jako jedna z najpoważniejszych przyczyn utraty psów w starszym wieku; regularne kontrole i szybka reakcja na nietypowe zmiany skórne czy guzki mają tu duże znaczenie;
• choroby oczu — u ras o luźniejszej skórze wokół pyska i oczu, do których zalicza się bulmastif, opisywane są m.in. schorzenia powiek (np. entropium/ektropium); wymagają oceny okulistycznej u psów hodowlanych;
• kamica pęcherza moczowego i nerek — schorzenia układu moczowego wymieniane wśród predyspozycji genetycznych rasy w materiałach poradnikowych;
• alergie skórne — reakcje alergiczne (pokarmowe lub środowiskowe) opisywane jako częstsze u ras molosowatych, w tym bulmastifa, niż średnia dla wszystkich psów.

Predyspozycja to nie wyrok, tylko wskazówka, co obserwować. Kupując szczenię z hodowli traktującej badania poważnie, znacząco zmniejszasz ryzyko. O zdrowiu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Odpowiedzialne hodowle bulmastifów badają psy hodowlane przed kryciem przede wszystkim pod kątem stawów biodrowych i łokciowych (ocena rentgenowska), a coraz częściej także wykonują badanie okulistyczne rodziców miotu. Warto zapytać hodowcę o konkretne wyniki tych badań, a nie tylko o zapewnienie, że rodzice są „zdrowi”. U rosnącego szczenięcia lekarze często zalecają umiar w skokach i długich, forsownych spacerach, żeby nie przeciążać rozwijających się stawów, a u psa dorosłego — utrzymanie prawidłowej masy ciała, regularne kontrole oraz karmienie mniejszymi porcjami rozłożonymi na dwa posiłki, co bywa wymieniane jako element profilaktyki rozdęcia żołądka u ras głębokoklatych.

Cena i skąd wziąć psa rasy bulmastif

Bulmastif to rasa stosunkowo rozpoznawalna w Polsce, choć wciąż rzadsza niż popularne rasy dużych psów rodzinnych. Cena szczeniaka z rodowodem, pochodzącego z hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP) i uznawanej przez FCI, zależy przede wszystkim od linii hodowlanej i renomy hodowli, dostępności badań zdrowotnych rodziców, regionu oraz sezonowej dostępności miotu. Cena zawsze powinna iść w parze z dostępem do badań zdrowotnych rodziców — przy rasie z predyspozycją do dysplazji stawów to element szczególnie istotny, a nie tylko formalność.

W Polsce kilka hodowli zrzeszonych w ZKwP regularnie oferuje szczeniaki bulmastifa z pełną dokumentacją zdrowotną rodziców, choć na konkretny miot czasem trzeba poczekać. Zakup szczeniaka poza zarejestrowaną hodowlą, np. z przypadkowego ogłoszenia bez rodowodu, bywa tańszy, ale niesie większe ryzyko trafienia na psa bez wiedzy o pochodzeniu i ewentualnych obciążeniach zdrowotnych rodziców — przy tak dużej i silnej rasie warto to ryzyko dobrze rozważyć. Alternatywą jest adopcja dorosłego bulmastifa lub mieszańca o podobnym typie budowy ze schroniska czy fundacji zajmującej się dużymi rasami — warto sprawdzić taką możliwość, zanim zdecydujesz się na zakup szczeniaka, zwłaszcza jeśli masz już doświadczenie z dużymi psami.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Spokojny, zrównoważony charakter w domu, mimo imponujących gabarytów	Waga i siła oznaczają, że nauka posłuszeństwa i socjalizacja są koniecznością, nie opcją
Krótka, przylegająca sierść — łatwa w pielęgnacji, bez strzyżenia i rozczesywania kołtunów	Skłonność do ślinienia się, zwłaszcza po jedzeniu, piciu i w upały
Umiarkowany poziom energii — nie wymaga wielogodzinnego, intensywnego wysiłku	Predyspozycja do dysplazji stawów i rozdęcia żołądka wymaga świadomej profilaktyki
Nie należy do ras nadmiernie szczekliwych — odzywa się raczej wybiórczo	Krótsza kufa oznacza gorszą tolerancję upałów niż u ras o dłuższym pysku
Naturalny instynkt stróżowania — czujny wobec obcych bez potrzeby szkolenia obronnego	Duże rozmiary wymagają przestronnego domu i odpowiednio dużych akcesoriów
Przy dobrej socjalizacji bywa cierpliwym, opiekuńczym psem rodzinnym	Krótsza oczekiwana długość życia (ok. 8–10 lat), typowa dla ras olbrzymich

Ciekawostki o rasie

• „Nocny pies gajowego”. W Wielkiej Brytanii bulmastif bywał określany mianem „Gamekeeper’s Night Dog” — gajowi używali go do nocnych patroli posiadłości, wykorzystując jego zdolność do cichego, skutecznego tropienia intruzów.
• Formuła 60/40. Źródła kynologiczne opisujące genezę rasy podają proporcję krzyżówki wyjściowej jako około 60% mastifa i 40% buldoga — stąd nazwa „bull” + „mastiff”.
• Bez gryzienia, za to z przytrzymaniem. W odróżnieniu od typowych psów obronnych, bulmastif był selekcjonowany do tego, by powalić intruza i go przytrzymać, a nie atakować — cecha, którą podkreśla się w historycznych opisach rasy jako jej wyróżnik.
• Oficjalne uznanie w XX wieku. Brytyjski Kennel Club uznał rasę w 1924 roku, a American Kennel Club — dekadę później, w 1934 roku.
• Grupa molosów FCI. Bulmastif figuruje we wzorcu FCI nr 157, w Grupie 2 (sekcja 2.1 — molosy typu mastyfa), bez wymogu prób pracy przy ocenie na wystawach.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej, kynologicznej ani behawiorystycznej. Nie stanowią diagnozy, zaleceń dotyczących leczenia ani gwarancji zdrowotnych konkretnego psa. Informacje o statusie prawnym rasy mają charakter ogólny i nie stanowią porady prawnej — w razie wątpliwości skontaktuj się z właściwym urzędem gminy. W kwestiach zdrowia, żywienia, socjalizacji i zakupu szczeniaka — skonsultuj się z lekarzem weterynarii oraz sprawdzonym, odpowiedzialnym hodowcą.