Bulterier — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Bulterier to jedna z najbardziej rozpoznawalnych ras psów na świecie. Muskularny, zwarty pies o jajowatej głowie, której nie da się pomylić z żadną inną, na ulicy budzi respekt — a w domu okazuje się przymilnym pieszczochem, który najchętniej spałby na kolanach opiekuna. W tej karcie rasy zebraliśmy wszystko, co warto wiedzieć przed decyzją: charakter, cenę, długość życia, pielęgnację, żywienie oraz akcesoria, które naprawdę wytrzymają spotkanie z bulterierowymi szczękami. W sklepie Piesław na co dzień dobieramy akcesoria RAGI i przysmaki Syta Micha dla czworonogów różnych ras — także tych, które testują wytrzymałość każdej zabawki.

Bulterier — dane rasy w pigułce

Cecha	Bulterier
Waga	zwykle 20–35 kg (wzorzec rasy FCI nie ustala limitu wagi)
Wzrost w kłębie	ok. 45–55 cm w kłębie (odmiana miniaturowa: do 35,5 cm)
Długość życia	10–14 lat
Grupa FCI	grupa 3 (teriery), sekcja 3 — teriery w typie bull
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania (Anglia)
Typ sierści	krótka i twarda, błyszcząca, ściśle przylegająca
Umaszczenie	białe (dopuszczalne kolorowe znaczenia na głowie) kolorowe: pręgowane (preferowane), czarne pręgowane, czerwone, płowe, tricolor; jednolicie czarne nie występuje we wzorcu
Poziom energii	wysoki
Dla kogo	nie dla początkujących: osoby aktywne, konsekwentne, z doświadczeniem z psem o silnej osobowości; rodzinny klaun, uparty terier; nie dla samotnych, długo nieobecnych bez zaplecza

Usposobienie i charakter bulteriera

Charakter bulterierów to największe zaskoczenie dla osób, które oceniają tę rasę po groźnie wyglądającej sylwetce. Prawidłowo prowadzone bulteriery są przyjazne, czułe i pełne humoru — a przy tym uparte i pewne siebie jak przystało na teriera.

Osobowość

Prawidłowo prowadzony bulterier jest przyjazny i czuły — wręcz przesadnie towarzyski. Ten pies chce być wszędzie tam, gdzie jego ludzie: uwielbia pieszczoty, kontakt fizyczny i wspólne wygłupy, a jego komiczne usposobienie sprawiło, że opiekunowie mówią o nim „rodzinny klaun”. To typowy pies do towarzystwa, nie stróż. Druga strona medalu: bulterier to terier pełną gębą — jest uparty, samodzielny w myśleniu i przy niekonsekwentnym opiekunie szybko zaczyna ustalać własne zasady, co bywa opisywane jako skłonność do dominacji. Do tego dochodzi żywiołowy temperament i spora siła, więc rasa najlepiej sprawdzi się u aktywnych osób, które mają czas na ruch, zabawę i szkolenie, a psa traktują jak członka rodziny.

Szczekliwość

Bulterier nie należy do ras nadmiernie szczekliwych — na co dzień odzywa się rzadko, głównie żeby zwrócić na siebie uwagę albo zasygnalizować kogoś obcego pod drzwiami. Znudzony lub zostawiony bez zajęcia na długie godziny potrafi jednak zacząć wyć albo szczekać z frustracji, więc nadmierne „gadulstwo” u tej rasy to zwykle objaw braku ruchu, a nie cecha charakteru.

Podejście do dzieci

Z dziećmi bulterier zwykle tworzy zgrany duet i chętnie uczestniczy w zabawie. Ze względu na wagę i żywiołowość psa zabawy z małymi dziećmi zawsze powinny odbywać się pod okiem dorosłego — rozpędzony bulterier może przewrócić malucha zupełnie niechcący, nie z agresji, a z nadmiaru entuzjazmu.

Podejście do innych psów i zwierząt

W stosunku do innych psów bulterier bywa wybredny — szczególnie wobec osobników tej samej płci — dlatego wczesna i konsekwentna socjalizacja jest przy tej rasie obowiązkowa, a nie opcjonalna. Wobec małych zwierząt (gryzoni, kotów spoza domu) silny instynkt łowiecki wymaga stałego nadzoru; ze zwierzętami, z którymi dorastał od szczenięcia, potrafi się jednak dogadać bez problemu.

Stosunek do obcych

Dobrze zsocjalizowany bulterier jest wobec obcych raczej otwarty i towarzyski niż podejrzliwy — to nie pies stróżujący z natury, choć głośno zaanonsuje wizytę gościa. Bez odpowiedniej socjalizacji w szczenięctwie może reagować nerwowo na nieznane osoby lub sytuacje, dlatego kontakt z różnymi ludźmi od pierwszych tygodni życia jest kluczowy.

Czy bulterier jest agresywny?

Bulterier bywa niesprawiedliwie wrzucany do jednego worka z „agresywnymi psami” — głównie przez wygląd i dawną historię rasy. Rzeczywistość wygląda inaczej: dobrze zsocjalizowany bulterier ma stabilne usposobienie i jest hodowany od ponad stu lat jako pies do towarzystwa. Warto przy tym jasno powiedzieć: bulterier nie figuruje w polskim wykazie ras psów uznawanych za agresywne — w odróżnieniu od np. amerykańskiego pit bull teriera czy owczarka kaukaskiego, które w tym wykazie widnieją. Bulterier bywa mylony właśnie z pit bull terrierem czy amstaffem, choć to zupełnie inne rasy o innym rodowodzie. Aktualne przepisy lokalne (np. regulaminy niektórych wspólnot czy krajów przy wjeździe) warto mimo to potwierdzić indywidualnie.

O zachowaniu konkretnego psa decyduje przede wszystkim socjalizacja, szkolenie i odpowiedzialny opiekun. Bulterier prowadzony bez konsekwencji lub trzymany w izolacji może sprawiać problemy — jak każdy silny, energiczny pies. Dlatego tak ważny jest mądry start: kontakt z ludźmi, dziećmi, innymi psami i miejskim zgiełkiem już od szczenięcych tygodni.

Charakter i szkolenie w praktyce

Dla kogo bulterier sprawdzi się dobrze: dla osób aktywnych, konsekwentnych i cierpliwych, które już wcześniej miały do czynienia z psem o silnej osobowości i nie traktują nauki posłuszeństwa jako jednorazowego kursu, tylko codziennej rutyny. To rasa dla kogoś, kto lubi humor tego psa i jest gotów zaakceptować, że „siad” czasem oznacza dla bulteriera negocjacje.

Dla kogo raczej nie: dla osób szukających pierwszego psa, który ma być cichy, uległy i łatwy w prowadzeniu bez wysiłku, dla mieszkających samotnie i długo poza domem bez zaplecza (opiekun, żłobek dla psów) oraz dla tych, którzy nie planują regularnego, długiego ruchu.

Typowe wyzwania szkoleniowe to upór terierowaty (pies doskonale słyszy komendę, ale najpierw kalkuluje, czy mu się to opłaca), silny instynkt łowiecki utrudniający przywołanie w terenie z drobną zwierzyną oraz skłonność do „wymyślania sobie zajęcia” przy nudzie — od kopania w ogrodzie po żucie mebli. Recepta jest stała: krótkie, atrakcyjne sesje szkoleniowe kilka razy dziennie zamiast jednej długiej, konsekwentne zasady obowiązujące całą rodzinę (jeśli pies raz dostanie ze stołu, będzie próbował zawsze) oraz pozytywne wzmacnianie zamiast siłowania się — krzyk i szarpanie u tej rasy zwykle pogłębiają upór zamiast go łamać.

W rodzinie z dziećmi bulterier zwykle sprawdza się dobrze pod warunkiem nadzoru małych zabaw i nauczenia dzieci podstawowych zasad (nie zabieramy psu miski w trakcie jedzenia, nie budzimy gwałtownie śpiącego psa). Socjalizację ze zwierzętami i obcymi warto traktować priorytetowo już od pierwszych tygodni — to najskuteczniejsza inwestycja w spokojnego, zrównoważonego dorosłego psa.

W praktyce dobrze sprawdzają się konkretne ćwiczenia dopasowane do terierowatej natury tej rasy. Przywołanie warto trenować etapami: najpierw na krótkiej lince w cichym ogrodzie, potem w coraz bardziej rozpraszającym otoczeniu, zawsze z wysokiej wartości nagrodą — bulterier gotów jest „zapomnieć” komendy na widok wiewiórki, więc konkurencja musi być atrakcyjniejsza niż pokusa. Podobnie z impulsywnością przy drzwiach: ćwiczenie „siad i poczekaj” zanim gość wejdzie do środka uczy psa, że entuzjazm trzeba okiełznać, zanim dostanie się nagrodę w postaci przywitania. Żucie i szarpanie warto kierować na konkretne przedmioty od pierwszego dnia — konsekwentne przekierowywanie uwagi z buta na gryzak działa dużo lepiej niż samo karcenie.

Najczęstsze błędy opiekunów bulteriera to: rezygnacja z zasady po kilku dniach oporu psa (terier szybko uczy się, że upór popłaca), trenowanie wyłącznie w domu bez generalizacji komend na spacerze czy w sklepie, oraz mylenie żywiołowości ze złym zachowaniem i sięganie po metody siłowe zamiast spokojnej konsekwencji. Częstym błędem jest też zbyt późne rozpoczęcie pracy nad przywołaniem — u psa z silnym instynktem łowieckim to umiejętność, której nie da się nadrobić w kilka tygodni, dlatego warto zacząć ją ćwiczyć od pierwszych dni w domu, a nie dopiero gdy pojawi się problem na spacerze.

Historia rasy — skąd wziął się bulterier?

Teriery w typie bull powstały w Anglii z krzyżowania buldogów z terierami — nazwa dosłownie łączy słowa „bull” (byk) i „terrier”. Ich przodkowie byli niestety wykorzystywani do walk: najpierw z bykami, a po wprowadzeniu w 1835 roku zakazu tych krwawych widowisk — do nielegalnych walk psów. Przełom przyszedł około 1850 roku, gdy James Hinks, hodowca z Birmingham w Anglii, zaczął krzyżować buldoga z białym terierem angielskim (i prawdopodobnie dalmatyńczykiem), tworząc eleganckiego, śnieżnobiałego psa wystawowego zwanego „White Cavalier”. Tak z psa bojowego bulterier stał się psem do towarzystwa. Odmiany kolorowe uznano na początku XX wieku, po dolaniu krwi rasy staffordshire bull terrier — dziś to właśnie psy pręgowane są na wystawach szczególnie cenione.

Ile żyje bulterier?

Bulterier żyje zwykle 10–14 lat. To dobry wynik jak na psa o tak masywnej budowie — i spora część tego wyniku zależy od opiekuna. Na długość życia bulteriera wpływają przede wszystkim: genetyka (dlatego tak ważny jest wybór hodowli, która bada rodziców), utrzymanie prawidłowej masy ciała (rasa ma skłonność do nadwagi), codzienna dawka ruchu oraz regularna profilaktyka weterynaryjna. Bulterier miniaturowy żyje podobnie długo, często 11–14 lat.

Jak wygląda bulterier? Wzorzec, umaszczenie i odmiany

Sylwetka bulteriera jest mocna i masywna: zwarty grzbiet, szeroka klatka piersiowa, wyraźnie zaznaczone mięśnie. Znakiem rozpoznawczym rasy jest jednak jajowaty kształt głowy — profil bez wyraźnego stopu, opadający łagodnym łukiem od czubka czaszki do nosa. Dopełniają go małe, trójkątne, głęboko osadzone oczy i sztywno stojące uszy. Ciekawostka: wzorzec rasy FCI nie ustala limitów wzrostu ani wagi — pies ma po prostu sprawiać wrażenie maksimum substancji przy zachowaniu proporcji, dlatego bulterier duży i wyraźnie mniejszy mogą być tak samo poprawne. W praktyce większość psów waży 20–35 kg.

Sierść bulteriera jest krótka i twarda, błyszcząca, ściśle przylegająca do ciała. Umaszczenie występuje w dwóch grupach:

• białe — klasyczny bulterier biały, dopuszczalne kolorowe znaczenia na głowie;
• kolorowe — pręgowany (preferowany we wzorcu), czarny pręgowany, czerwony, płowy oraz tricolor (czarno-rudo-biały). Popularny „bulterier czarny” to najczęściej właśnie odmiana czarna pręgowana lub tricolor, bo maść jednolicie czarna nie występuje we wzorcu.

Bulterier miniaturowy a zwykły — czym się różnią?

Bulterier miniaturowy to osobna rasa FCI o identycznym wzorcu wyglądu i charakteru — różni się wyłącznie rozmiarem. Miniaturowy bulterier nie przekracza 35,5 cm wzrostu i waży zwykle 9–16 kg, podczas gdy standardowy mierzy około 45–55 cm. Temperament, upór i potrzeba ruchu pozostają te same, więc „mini” nie jest psem kanapowym — to pełnoprawny terier w mniejszym opakowaniu, wygodniejszy w mieszkaniu w bloku i lżejszy na smyczy.

Pielęgnacja bulteriera

Pod względem pielęgnacji bulterier należy do najmniej wymagających ras. Krótka sierść nie filcuje się i nie wymaga strzyżenia — wystarczy raz w tygodniu przeczesać psa gumową rękawicą lub miękką szczotką z kategorii szczotek i zgrzebeł do sierści, a w okresach linienia (wiosna, jesień) robić to 2–3 razy w tygodniu. Krótkie, twarde włosy potrafią wbijać się w tkaniny, więc regularne czesanie realnie zmniejsza ilość sierści na kanapie.

Kąpiele organizuj rzadko, tylko gdy pies naprawdę się ubrudzi — jak często i jakim szamponem, podpowiadamy w poradniku jak często kąpać psa. Skóra bulteriera bywa wrażliwa i skłonna do podrażnień, dlatego warto wybierać łagodne kosmetyki i obserwować, czy po kąpieli nie pojawia się zaczerwienienie lub drapanie — takie sygnały skonsultuj z weterynarzem. Do stałego kalendarza dopisz jeszcze kontrolę pazurów, uszu i zębów.

Żywienie bulteriera

Podstawą jest pełnoporcjowa, zbilansowana dieta dla psów średnich ras o wysokiej aktywności — dobrą karmę suchą i mokrą znajdziesz w naszej kategorii karma i przysmaki dla psa, w tym karmy marki Syta Micha o prostych, mięsnych składach. Bulterier je z entuzjazmem godnym swojej sylwetki i ma skłonność do nadwagi, więc odmierzaj porcje zgodnie z tabelą na opakowaniu i kontroluj sylwetkę: żebra powinny być wyczuwalne pod cienką warstwą tłuszczu. Jeśli pupil zdążył już nabrać zapasów, pomoże Ci poradnik jak odchudzić psa.

Każdy przysmak wliczaj do dziennego bilansu — zwłaszcza przy intensywnym szkoleniu. Świetnie sprawdzają się też przysmaki treningowe dla psa, które zaspokajają ogromną u tej rasy potrzebę żucia i zajmują psa na dłużej. U części bulterierów obserwuje się skłonność do alergii, także pokarmowych — jeśli zauważysz nawracające drapanie, problemy skórne lub biegunki po zmianie karmy, omów dietę z lekarzem weterynarii zamiast eksperymentować na własną rękę.

Aktywność i zabawa — co lubi bulterier?

Poziom energii bulteriera jest wysoki: ta rasa potrzebuje minimum 1–2 godzin ruchu dziennie, podzielonych na spacery i zabawę. Sama „obowiązkowa runda wokół bloku” to za mało — niewybiegany bulterier znajdzie sobie zajęcie sam, zwykle kosztem butów lub kanapy. Świetnie sprawdzają się węszenie, aportowanie, wspólne bieganie, a u psów z dobrą kondycją także psie sporty w rodzaju agility (dla odmiany miniaturowej) czy dog trekkingu.

Przy zabawkach obowiązuje jedna zasada: tylko mocne konstrukcje. Szczęki bulteriera rozprawiają się z delikatnymi pluszakami w kilka minut, dlatego wybieraj wytrzymałe szarpaki i sznury — na przykład szarpak-ósemkę z grubej taśmy, którą wygodnie trzyma się podczas przeciągania — oraz pełne gryzaki gumowe, które pies może żuć do woli. Do aportu przyda się solidna, gumowa piłka z kategorii piłki i frisbee dla psa. Uszkodzoną zabawkę od razu wymieniaj, żeby pies nie połknął oderwanego fragmentu.

Druga sprawa to smycz. Bulterier ma silny instynkt łowiecki — widok kota lub wiewiórki potrafi wyłączyć mu słuch — dlatego w terenie miejskim i przy drogach prowadź go na smyczy, a przywołanie trenuj latami, zanim zaufasz mu bez niej. Naukę spokojnego chodzenia bez ciągnięcia warto zacząć od poradnika jak nauczyć psa chodzenia na luźnej smyczy — przy 30-kilogramowym, umięśnionym psie ta umiejętność to czysty komfort codziennego życia.

Transport i podróże z bulterierem

Bulterier to pies średniej wielkości o sporej masie, więc w samochodzie najlepiej sprawdza się przewożenie na tylnej kanapie w szelkach zapiętych do pasa bezpieczeństwa dla psa — najlepiej z amortyzatorem, który łagodzi szarpnięcia przy hamowaniu. Pas zawsze wpinaj w szelki, nigdy w obrożę. Alternatywą dla większych aut jest przewożenie psa w bagażniku kombi lub SUV-a na macie ochronnej. Na dłuższą trasę zabierz wodę, miskę i przerwy na rozprostowanie łap co 2–3 godziny.

Dom dla bulteriera: legowisko, miski, akcesoria

Bulterier odnajdzie się i w domu z ogrodem, i w mieszkaniu — pod warunkiem odpowiedniej dawki ruchu. Ogród nie zastępuje spacerów, a ze względu na krótką sierść rasa absolutnie nie nadaje się do trzymania na zewnątrz. W domu przyda się solidne legowisko dla psa w rozmiarze L (ok. 100 cm) — bulteriery uwielbiają spać wygodnie i potrafią energicznie „przekopywać” posłanie przed drzemką, więc materiał musi być wytrzymały. Do tego stabilna miska na wodę i karmę; łapczywym zjadaczom warto podać posiłek w misce spowalniającej, która wydłuża jedzenie i chroni przed łykaniem powietrza.

Zdrowie bulterier — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Bulterier uchodzi za psa dość odpornego jak na swoją muskularną budowę, ale jak każda rasa ma zestaw predyspozycji zdrowotnych, o których warto wiedzieć zawczasu. Poniższa lista NIE oznacza, że Twój pies zachoruje — to wskazówka, na co zwracać uwagę i o co pytać hodowcę oraz lekarza weterynarii.

Choroby opisywane u rasy

• dziedziczna nefropatia bulterierów — postępująca choroba nerek opisywana w rasie od lat 80. XX wieku, analogiczna do dziedzicznych glomerulopatii opisywanych u dalmatyńczyka; część źródeł wspomina o towarzyszącej utracie białka, ale to wariant tej samej nefropatii, nie osobny zespół jelitowo-nerkowy typu PLE/PLN znany z sealyham teriera czy pszenicznego teriera miękkosierściastego; odpowiedzialne hodowle badają rodziców i unikają łączenia nosicieli;
• wrodzona głuchota — dotyczy częściej osobników białych (powiązanie z genem pigmentacji); testuje się ją słuchowym badaniem BAER u szczeniąt;
• zwichnięcie rzepki — problem ortopedyczny opisywany zwłaszcza u odmiany miniaturowej;
• choroby zastawek serca (dysplazja zastawki mitralnej, zwężenie zastawki aortalnej) — wady wrodzone spotykane w rasie, wykrywane badaniem kardiologicznym;
• problemy skórne i alergie — wrażliwa skóra może reagować na pokarmy, pyłki czy ukąszenia; sygnałem bywa drapanie i zaczerwienienia;
• kompulsywne kręcenie się w kółko (tail chasing) — opisywana u rasy predyspozycja behawioralna; u części psów podłoże bywa neurologiczne lub genetyczne, a nie wyłącznie „z nudy” — badania na dużych grupach bulterierów (m.in. zespół Tufts University pod kierunkiem N. Dodmana) wiążą nasilone epizody z podłożem zbliżonym do zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego; nasilające się lub coraz częstsze epizody wymagają pilnej konsultacji weterynaryjno-behawioralnej, nie tylko zwiększenia ilości ruchu;
• dziedziczna zaćma — u bulteriera standardowego opisywana rzadziej niż u staffordshire bull teriera czy bulteriera miniaturowego, u których zmętnienie soczewki jest lepiej udokumentowane w badaniach okulistycznych (m.in. rejestry ras typu CAER/OFA); u odmiany standardowej traktuj to jako możliwą, ale mniej powszechną predyspozycję w typie terierów bull, wartą wspomnienia hodowcy;
• skłonność do nadwagi — łakomstwo plus zbyt mało ruchu szybko odkłada się w pasie i obciąża stawy.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

W odpowiedzialnych hodowlach ZKwP/FCI oraz w klubach rasy praktykuje się badanie rodziców przed kryciem: test słuchu BAER (pod kątem głuchoty), badanie kardiologiczne (pod kątem wad zastawkowych), ocenę nerek oraz — w niektórych liniach — badanie okulistyczne. Lekarze często zalecają też właścicielom dorosłych bulterierów coroczne badanie krwi i moczu jako profilaktykę, a psom z odmiany miniaturowej — kontrolę stawów kolanowych. To ogólne wskazówki; konkretny plan badań dla Twojego psa najlepiej ustalić z lekarzem weterynarii prowadzącym.

Ile kosztuje bulterier? Cena i skąd wziąć psa

Cena szczenięcia bulteriera z rodowodem ZKwP/FCI zależy od kilku czynników: renomy i linii hodowlanej, wyników badań genetycznych i zdrowotnych rodziców (słuch, nerki, serce), tytułów wystawowych rodziców oraz regionu Polski, w którym działa hodowla. Konkretną kwotę warto zawsze potwierdzić bezpośrednio u zarejestrowanej hodowli ZKwP/FCI, bo ceny zmieniają się w czasie i różnią się między miotami. W serwisach ogłoszeniowych trafiają się też psy „w typie rasy” bez rodowodu, zwykle tańsze — tu jednak zachowaj szczególną ostrożność: pseudohodowle nie badają rodziców, oddają szczenięta zbyt wcześnie i oszczędzają na socjalizacji, a pozorna oszczędność często wraca w rachunkach za leczenie. Dobra hodowla pokaże Ci matkę szczeniąt, wyniki badań i warunki odchowu — i sama zada Ci mnóstwo pytań.

Warta rozważenia jest też adopcja: w fundacjach i schroniskach czekają zarówno dorosłe bulteriery, jak i ich mieszańce. Dorosły pies to bardziej przewidywalny charakter i często podstawy wychowania w pakiecie. Do kosztów zakupu dolicz wyprawkę (legowisko, miski, smycz, szelki, zabawki) oraz stałe wydatki: karmę, profilaktykę weterynaryjną i ubezpieczenie — koszty warto oszacować indywidualnie, bo zależą od wybranych produktów i wariantu opieki weterynaryjnej.

Wady i zalety rasy

Zalety	ogromne przywiązanie do rodziny i poczucie humoru; krótka sierść wymagająca minimum pielęgnacji; odporność fizyczna i wytrzymałość; dobry kontakt z dziećmi przy nadzorze; niska szczekliwość na co dzień
Wady	silny upór terierowaty, trudny dla początkujących; wyraźny instynkt łowiecki utrudniający pracę bez smyczy; skłonność do nudy i destrukcji bez wystarczającego ruchu; wrażliwa skóra ze skłonnością do alergii; wybredność wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci; wysokie wymagania ruchowe (min. 1–2 godziny dziennie)

Ciekawostki o rasie

• Nazwa rasy dosłownie łączy słowa „bull” (byk) i „terrier” — odzwierciedla pochodzenie od krzyżówek buldogów z terierami w Anglii XIX wieku.
• Charakterystyczny, jajowaty profil głowy bulteriera to efekt świadomej pracy hodowlanej Jamesa Hinksa z Birmingham, który około 1850 roku stworzył elegancki, biały typ rasy zwany „White Cavalier”.
• Wzorzec FCI dla bulteriera wyjątkowo nie ustala żadnych limitów wzrostu ani wagi — liczy się wyłącznie proporcja i „maksimum substancji”, dlatego w typie mieści się zarówno pies 20-, jak i 35-kilogramowy.
• Bulterier miniaturowy to od dekad osobna rasa uznana przez FCI, a nie „szczeniak z niedoboru wzrostu” — ma identyczny wzorzec charakteru i wyglądu, różni się tylko rozmiarem.
• Biały bulterier z czarną plamą wokół oka był przez lata twarzą amerykańskiej marki Target (pies „Bullseye”) oraz reklam Bud Light jako „Spuds MacKenzie” — to jeden z powodów, dla których sylwetka rasy jest tak rozpoznawalna na całym świecie.
• Popularne w internecie liczby opisujące rzekomo rekordową siłę nacisku szczęk bulteriera nie mają potwierdzenia w rzetelnych pomiarach naukowych — to mit, nie zweryfikowany fakt, choć siła zgryzu psa tej budowy rzeczywiście jest duża.

Treści w tej karcie rasy mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Opisane predyspozycje zdrowotne to ogólne cechy rasy, a nie diagnoza — w kwestiach zdrowia, diety i leczenia konkretnego psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii.