Doberman — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Doberman łączy dwie natury, które rzadko idą w parze: nieustępliwego stróża i przylepnego psa rodzinnego. Prawda leży bliżej tej czulszej wersji, pod warunkiem że trafi do opiekuna, który rozumie jego potrzeby. W tej karcie zebraliśmy charakter, wygląd i umaszczenie, pielęgnację, żywienie, zdrowie, cenę oraz akcesoria dopasowane do dużego, energicznego psa.

Doberman — dane rasy w pigułce

Cecha	Doberman
Waga	samce 40–45 kg, suki 32–35 kg
Wzrost w kłębie	samce 68–72 cm, suki 63–68 cm
Długość życia	10–13 lat
Grupa FCI	grupa 2 (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie), sekcja 1 — pinczery i sznaucery; wzorzec FCI nr 143
Kraj pochodzenia	Niemcy
Typ sierści	krótka, gładka, przylegająca, bez podszerstka
Umaszczenie	czarne lub brązowe z kasztanowym podpalaniem; niebieskie i izabelowate nieuznawane przez FCI, białe (albinizm) nierozmnażane przez odpowiedzialne hodowle
Poziom energii	bardzo wysoki
Dla kogo	osoby aktywne, gotowe na lata konsekwentnej pracy, lubiące szkolenie i sporty kynologiczne; pies chce być częścią domu; nie do ogrodu ani dla nieobecnych większość dnia

Doberman — usposobienie i charakter

Osobowość

Usposobienie dobermana najlepiej opisuje określenie „pies dwóch twarzy”. Wobec obcych jest czujny, zdystansowany i uważny. Wobec swojej rodziny to zupełnie inny pies: przylepny, wrażliwy i tak oddany, że chodzi za opiekunem z pokoju do pokoju. Odizolowany w kojcu na końcu ogrodu będzie nieszczęśliwy — to pies, który chce być częścią domu, a nie jego dodatkiem.

Temperament ma żywy i intensywny. Jest bardzo inteligentny i szybko się uczy — zarówno dobrych nawyków, jak i złych, jeśli opiekun nie zachowa konsekwencji. Dlatego wychowanie dobermana opiera się na dwóch filarach: wczesnej, szerokiej socjalizacji oraz spokojnym prowadzeniu bez przemocy. Pies o tak silnym charakterze najlepiej odnajduje się u doświadczonego opiekuna, a samotność znosi słabo.

Szczekliwość

Doberman nie należy do psów, które szczekają bez powodu i „do wszystkiego” — głosu używa raczej oszczędnie, za to skutecznie, gdy uzna, że coś dzieje się na jego terenie. Problem pojawia się zwykle wtedy, gdy pies się nudzi albo jest zostawiany sam na długie godziny i szczekanie staje się formą rozładowania napięcia. Pomaga wystarczająca dawka ruchu, nauczenie od szczenięcia komendy przerywającej reakcję na dzwonek i nienagradzanie szczekania uwagą. Jeśli szczeka niemal wyłącznie pod nieobecność opiekuna, warto sprawdzić z behawiorystą, czy nie chodzi o lęk separacyjny.

Podejście do dzieci

Z dziećmi z własnej rodziny zsocjalizowany doberman jest zwykle czuły, cierpliwy i bardzo zaangażowany. Trzeba jednak pamiętać o rozmiarze: rozpędzony pies ważący czterdzieści kilogramów może nieumyślnie przewrócić kilkulatka. Kontakt z małymi dziećmi zawsze powinien odbywać się pod okiem dorosłych, a dzieci warto uczyć zasad — nie budzimy śpiącego psa, nie zabieramy miski. Doberman potrzebuje też własnego, nienaruszalnego kąta. Ze starszymi dziećmi rasa dogaduje się zwykle znakomicie.

Podejście do innych psów i zwierząt

Z innymi psami bywa różnie i wiele zależy od płci oraz liczby kontaktów w okresie socjalizacji. Samce potrafią być stanowcze, a bywa że i dominujące wobec innych samców, zwłaszcza w okresie dojrzewania; suki są zwykle łatwiejsze. Wobec kotów i mniejszych zwierząt doberman potrafi być tolerancyjny, jeśli dorastał razem z nimi — pies dorosły, który kota nigdy nie widział, może zareagować pogonią. Sprawdza się metoda małych kroków: oddzielne przestrzenie i kontrolowane spotkania na smyczy.

Stosunek do obcych

Wobec obcych doberman jest domyślnie czujny i powściągliwy — potrzebuje chwili, żeby ocenić sytuację, a dobrze zsocjalizowany pies po takiej ocenie się rozluźnia i akceptuje gościa wpuszczonego przez opiekuna. To rezerwa wpisana w charakter psa stróżującego, a nie wrogość. Kluczowe jest, żeby czujność nie przerodziła się w podejrzliwość albo lękliwość — a to dzieje się wtedy, gdy szczenię nie ma kontaktu ze światem.

Doberman a przepisy — czy to rasa uznana za agresywną?

To pytanie wraca przy tej rasie częściej niż przy jakiejkolwiek innej, więc odpowiedzmy wprost: doberman nie figuruje w polskim wykazie ras psów uznawanych za agresywne. Wykaz ten określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 kwietnia 2003 r. i obejmuje jedenaście ras: amerykańskiego pit bull teriera, psa z Majorki (Perro de Presa Mallorquin), buldoga amerykańskiego, doga argentyńskiego, psa kanaryjskiego (Perro de Presa Canario), tosa inu, rottweilera, akbash doga, anatolian karabash, owczarka kaukaskiego i moskiewskiego stróżującego. Dobermana na tej liście nie ma.

W praktyce oznacza to, że posiadanie dobermana nie wymaga zezwolenia wydawanego przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta — obowiązku dotyczącego właścicieli psów z wykazu. Nie zwalnia to jednak z ogólnych obowiązków opiekuna: zachowania środków ostrożności, kontroli nad zwierzęciem w miejscach publicznych i stosowania się do gminnych regulaminów porządkowych.

Charakter i szkolenie w praktyce

Praca z dobermanem bywa zaskakująco łatwa i trudna jednocześnie. Łatwa, bo to pies wybitnie inteligentny — nowej komendy uczy się w kilka powtórzeń. Trudna, bo z tą samą prędkością uczy się rzeczy, których go nie uczysz: że szczekanie działa, że ciągnięcie na smyczy przyspiesza spacer, że kanapa jest wolna, gdy nikt nie patrzy. Przy tej rasie konsekwencja nie jest dodatkiem do szkolenia — jest szkoleniem. Druga rzecz to wrażliwość: doberman źle znosi metody oparte na sile i krzyku, reaguje na nie wycofaniem, a nie poprawą. Działają krótkie, częste sesje oparte na nagradzaniu.

Trzy filary pracy od szczenięcia. Pierwszy: socjalizacja — od pierwszych tygodni pokazuj psu ludzi, miejsca, dźwięki i inne psy w spokojnych okolicznościach; to najskuteczniejsza profilaktyka lękliwości u dorosłego psa. Drugi: samokontrola — czekanie, spokojne powitanie, odpoczynek na legowisku i wyciszanie się po zabawie. Trzeci: rozładowanie energii i głowy — codzienna dawka ruchu plus zajęcia myślowe; doberman bez pracy sam sobie ją znajdzie, a jego pomysły rzadko pokrywają się z pomysłami opiekuna.

Dla kogo TAK, a dla kogo NIE. To nie jest pies dla każdego — psy rasy doberman wymagają bliskiego kontaktu z człowiekiem i solidnej dawki ruchu każdego dnia. TAK: dla osób aktywnych, gotowych na lata konsekwentnej pracy i na psa, który jest z nimi cały czas; dla tych, których kręci szkolenie, sporty kynologiczne czy nosework. NIE: dla osób, których nie ma w domu przez większość dnia; dla chcących psa „do ogrodu”; dla szukających spokojnego, mało wymagającego towarzysza. Jeśli pojawi się coś poważniejszego — agresja, silny lęk, natrętne zachowania w rodzaju uporczywego lizania łap czy ssania boku — skonsultuj się z behawiorystą, a przy zachowaniach kompulsywnych także z lekarzem weterynarii, bo część z nich ma podłoże medyczne.

Historia rasy — od poborcy podatkowego z Apoldy

Historia rasy doberman zaczyna się nietypowo, bo od poborcy podatkowego. Friedrich Louis Dobermann z miasteczka Apolda w Turyngii pod koniec XIX wieku potrzebował psa, który będzie go chronił podczas obchodów z gotówką. Krzyżował więc lokalne psy użytkowe — wśród przodków wymienia się m.in. pinczery, rottweilery i owczarki — aż uzyskał czujnego i szybkiego obrońcę. Rasa odziedziczyła po nim nazwisko (stąd oryginalna, używana przez FCI pisownia „Dobermann” przez dwa „n”), a FCI sklasyfikowała ją w grupie 2, w sekcji pinczerów i sznaucerów, pod numerem wzorca 143. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznała rasę na zasadzie ostatecznej 1 stycznia 1955 roku, a obecnie obowiązująca wersja wzorca rasy została opublikowana 13 listopada 2015 roku.

Co ciekawe, z psa typowo obronnego doberman przez dekady wyewoluował w kierunku psa rodzinnego — współczesne linie są łagodniejsze i bardziej zorientowane na człowieka.

Ile żyje doberman?

Doberman żyje przeciętnie 10–13 lat. To typowa średnia długość życia psa tej wielkości, choć w rasie sporo zależy od genetyki — przede wszystkim od zdrowia serca w danej linii hodowlanej. Wpływają też rzeczy, które masz pod kontrolą: szczupła sylwetka, codzienna dawka ruchu, dobrze zbilansowana karma i regularne kontrole weterynaryjne. Warto przy tym wiedzieć, że dane z zagranicznych rejestrów ubezpieczeniowych i związkowych bywają mniej optymistyczne od podręcznikowej średniej — w niektórych populacjach długość życia dobermana wypada zauważalnie niżej, głównie z powodu chorób serca. Kupując szczenię, pytaj hodowcę o badania kardiologiczne rodziców — to jeden z najlepszych prognostyków długiego życia psa.

Jak wygląda doberman? Umaszczenie i odmiany

Doberman to definicja psiej elegancji: duży pies o kwadratowej, muskularnej sylwetce, długiej szyi i mocnej kufie. Krótka, lśniąca sierść przylega do ciała i podkreśla atletyczną budowę. Zgodnie ze wzorcem rasy FCI uznawane są dwa umaszczenia:

• czarne z kasztanowym podpalaniem — klasyczny wariant,
• brązowe z kasztanowym podpalaniem — ciemna czekolada z rudymi znaczeniami.

W ogłoszeniach spotkasz też dobermana niebieskiego (szaro-stalowego) i izabelowatego (płowego) — te umaszczenia istnieją genetycznie, ale nie są uznawane przez FCI, a psy o rozjaśnionym kolorze częściej miewają problemy ze skórą i sierścią (łysienie z rozjaśnieniem barwy). Doberman biały (kremowy) to efekt albinizmu oczno-skórnego, powiązanego u tej rasy z dużą delecją w genie SLC45A2; takie psy opisuje się jako nadwrażliwe na światło i bardziej narażone na choroby skóry, dlatego odpowiedzialne hodowle ich nie rozmnażają.

Jeszcze dwie kwestie. Po pierwsze: współczesne dobermany mają naturalne, oklapnięte uszy i długi ogon — kopiowanie (przycinanie) uszu i ogona jest w Polsce zakazane. Po drugie: „doberman miniaturowy” nie istnieje jako rasa — małe psy o podobnym umaszczeniu to pinczery miniaturowe, zupełnie osobna, dużo drobniejsza rasa.

Pielęgnacja dobermana

Pod względem pielęgnacji doberman to jedna z najmniej wymagających ras. Krótka sierść bez podszerstka nie filcuje się i nie wymaga strzyżenia — wystarczy przeczesać psa rękawicą do czesania lub miękką szczotką raz–dwa razy w tygodniu, żeby usunąć martwe włoski i utrzymać zdrowy połysk futra. Linienie jest u tej rasy umiarkowane, ale trwa przez cały rok, więc regularne czesanie realnie ogranicza ilość włosków na kanapie. Odpowiednie akcesoria znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści. Kąpiele wystarczą sporadyczne — co kilka miesięcy albo po tarzaniu w błocie. Do rutyny dołóż obcinanie pazurów, przeglądanie uszu i szczotkowanie zębów.

Jest jednak druga strona medalu: brak podszerstka oznacza słabą izolację od zimna. Doberman marznie zimą — na mrozie szybko zaczyna drżeć, a długie zimowe spacery bez ubranka to dla niego realny dyskomfort. Dobrze dopasowana derka lub kurtka to przy tej rasie praktyczna konieczność. Z tego samego powodu doberman nie nadaje się do mieszkania w kojcu na dworze.

Żywienie dobermana

Duży, umięśniony i aktywny pies potrzebuje pełnowartościowej diety — sprawdzi się dobra karma dla psów dużych ras, dopasowana kalorycznie do poziomu aktywności. Część opiekunów wybiera BARF, czyli dietę surową — to możliwa droga, ale wymagająca wiedzy, więc jej bilansowanie skonsultuj z weterynarzem lub dietetykiem zwierzęcym. Ofertę karm i przysmaków znajdziesz w kategorii karma i przysmaki dla psa.

Przy dobermanie szczególnie ważny jest sposób podawania jedzenia. To rasa o głębokiej klatce piersiowej, a u psów o takiej budowie obserwuje się skłonność do rozszerzenia i skrętu żołądka, dlatego warto trzymać się kilku prostych zasad:

• dziel dzienną dawkę na dwa mniejsze posiłki — więcej w poradniku ile razy dziennie karmić psa,
• zapewnij psu spokój po jedzeniu — bieganie i zabawę zaplanuj przed posiłkiem albo godzinę po nim,
• jeśli pies je łapczywie, pomocna bywa miska spowalniająca.

Smaczki treningowe traktuj jako część dziennego bilansu — doberman uwielbia pracować za jedzenie, więc łatwo przesadzić. Szczupła sylwetka to dla stawów i serca jedna z najlepszych rzeczy, jakie możesz mu dać.

Aktywność: ile ruchu potrzebuje doberman?

Dużo. Naprawdę dużo. Licz się z 1,5–2 godzinami aktywności dziennie: dynamiczne spacery, bieganie, aportowanie, wspólny trening. Sama łąka za domem nie wystarczy — ten pies potrzebuje ruchu razem z opiekunem.

Równie ważna jest praca umysłowa. Doberman to jeden z najinteligentniejszych psów użytkowych — świetnie odnajduje się w posłuszeństwie, tropieniu i noseworku. W domu sprawdzą się zabawki edukacyjne i węchowe, a deszczowego dnia dobrym pomysłem jest mata węchowa — kwadrans wąchania potrafi zmęczyć psa jak długi spacer.

Niewybiegany doberman to przepis na kłopoty: sam zorganizuje sobie rozrywkę, a repertuar ma szeroki — od rozkopanego ogrodu po zjedzoną kanapę. Do zabaw na zewnątrz wybieraj wytrzymałe zabawki dopasowane do mocnej szczęki: mocne szarpaki i sznury do przeciągania oraz piłki i frisbee do aportowania.

Doberman w samochodzie — transport i podróże

Pies ważący 32–45 kg nie zmieści się w foteliku ani transporterku na kanapę — dla dobermana są dwa sensowne rozwiązania. Pierwsze: przewożenie w bagażniku kombi lub SUV-a na macie do bagażnika, która chroni wnętrze auta i daje psu stabilną powierzchnię. Drugie: tylna kanapa z pasem bezpieczeństwa dla psa wpiętym w szelki — pas z amortyzatorem łagodzi szarpnięcia przy hamowaniu.

W podróż zabierz wodę i miskę oraz zaplanuj postoje co 2–3 godziny.

Dom dla dobermana: legowisko, miski, akcesoria

Duży pies potrzebuje dużego spania. Wybieraj legowisko lub materac minimum 100–120 cm, żeby pies mógł wyciągnąć się na boku. Ponieważ krótka sierść słabo izoluje, ustaw posłanie z dala od przeciągów i zimnej posadzki — doberman doceni grubszy materac bardziej niż cienką matę.

Do tego stabilna miska dopasowana do dużego psa — ceramiczna lub antypoślizgowa nie będzie jeździć po podłodze. Wyprawkę uzupełnia rękawica do czesania i wytrzymały szarpak:

Zdrowie dobermana — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Doberman to pies ogólnie sprawny i wytrzymały, ale jak każda rasa czystej krwi ma obszary podwyższonego ryzyka, opisywane w literaturze weterynaryjnej, materiałach klubów rasy i bazach testów genetycznych. Na pierwszym planie stoi serce, a zaraz za nim krzepnięcie krwi. Poniższą listę czytaj jako mapę obszarów do rozmowy z hodowcą i weterynarzem, a nie jako diagnozę: predyspozycja rasowa oznacza podwyższone ryzyko w populacji, a nie wyrok dla konkretnego psa. Wiele dobermanów cieszy się dobrym zdrowiem przez całe życie, zwłaszcza gdy pochodzą z hodowli badających psy przed kojarzeniem.

Choroby opisywane u rasy

Poniższe schorzenia pojawiają się w publikacjach weterynaryjnych, materiałach klubów rasy i bazach testów DNA. To nie jest lista chorób Twojego psa — większość dobermanów nigdy nie zachoruje na większość z nich:

• Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) — najlepiej udokumentowana predyspozycja tej rasy. Mięsień sercowy stopniowo się rozciąga i słabnie, często z zaburzeniami rytmu; przez lata może przebiegać bez wyraźnych objawów, a pierwszym sygnałem bywa omdlenie, szybkie męczenie się albo kaszel. Europejskie badania przesiewowe wskazują bardzo wysoki odsetek psów tej rasy dotkniętych chorobą w ciągu życia — dane różnią się między populacjami, ale zgodnie stawiają dobermana na pierwszym miejscu. Opisano też powiązane z nią warianty genetyczne, m.in. w genach PDK4 i TTN.
• Choroba von Willebranda typu I (vWD I) — wrodzone zaburzenie krzepnięcia krwi, w którym brakuje sprawnego czynnika von Willebranda. Objawia się przedłużonym krwawieniem, np. po zabiegu czy skaleczeniu. To najczęstsza dziedziczna skaza krwotoczna u psów, a u dobermana występuje wyjątkowo powszechnie; dostępny jest test DNA, ujęty w zestawie badań rekomendowanych rasie.
• Zespół Wobblera (spondylomielopatia szyjna) — zmiany w odcinku szyjnym kręgosłupa uciskające rdzeń kręgowy, dające ból szyi i chwiejny chód tylnych kończyn. U dobermanów opisywana zwykle u psów dorosłych i starszych; rasa jest jedną z dwóch najczęściej wymienianych w badaniach nad tym schorzeniem.
• Niedoczynność tarczycy — niedobór hormonów tarczycy prowadzący do przyrostu masy ciała, apatii i gorszej kondycji sierści. U dobermana należy do częściej rozpoznawanych zaburzeń hormonalnych, a ocena tarczycy jest jednym z badań rekomendowanych psom hodowlanym tej rasy.
• Przewlekłe zapalenie wątroby związane z gromadzeniem miedzi — w literaturze funkcjonuje jako „zapalenie wątroby dobermanów”. Nieprawidłowe wydalanie miedzi z żółcią prowadzi do przewlekłego zapalenia, a z czasem do włóknienia i marskości. Opisywane częściej u suk; wczesne wykrycie poprawia rokowanie.
• Rozszerzenie i skręt żołądka (GDV) — nagły, bezpośrednio zagrażający życiu stan, w którym żołądek wypełnia się gazem i może się obrócić. Rasy duże, o głębokiej klatce piersiowej, w tym doberman, wymieniane są wśród najbardziej narażonych. Niepokój, wzdęty brzuch i nieskuteczne próby wymiotów wymagają natychmiastowej wizyty u weterynarza.
• Dysplazja stawów biodrowych — nieprawidłowy rozwój stawu biodrowego prowadzący z czasem do zwyrodnień i bólu. U dobermana ocena bioder (RTG) należy do standardowego zestawu badań hodowlanych.
• Narkolepsja — rzadkie zaburzenie snu, w którym pies nagle zapada w sen lub traci napięcie mięśniowe, najczęściej przy silnych emocjach. To u psów tej rasy zidentyfikowano mutację genu receptora hipokretyny (oreksyny) typu 2 jako przyczynę psiej narkolepsji; dla tej mutacji dostępny jest test DNA.
• Łysienie z rozjaśnieniem barwy (CDA) — dotyczy wyłącznie psów o rozjaśnionym umaszczeniu, czyli dobermanów niebieskich i izabelowatych. Sierść staje się rzadka i łamliwa, skóra sucha i podatna na infekcje; zmiany pojawiają się zwykle u młodego psa, najczęściej między 4. a 18. miesiącem życia. Badania wskazują, że problem dotyka większości psów o rozjaśnionym kolorze.
• Młodzieńcza choroba nerek — opisywana u dobermanów wrodzona nieprawidłowość budowy kłębuszków nerkowych, ujawniająca się u psów młodych i prowadząca do przewlekłej niewydolności nerek; zmiany w błonie podstawnej kłębuszków opisano w osobnych badaniach.
• Zaburzenia kompulsywne, w tym ssanie boku (flank sucking) — powtarzalne, natrętne zachowania: uporczywe lizanie łap, ssanie własnego boku, chwytanie powietrza. U dobermanów na tyle charakterystyczne, że rasa służy jako model badawczy psich zaburzeń kompulsywnych — to w niej po raz pierwszy powiązano z nimi gen CDH2. Takie zachowania zawsze warto skonsultować z weterynarzem i behawiorystą.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Co badają odpowiedzialne hodowle. Zestaw badań rekomendowanych psom hodowlanym tej rasy przez macierzysty klub rasy obejmuje: ocenę serca (badanie kardiologiczne z echokardiografią oraz — zależnie od protokołu — 24-godzinne badanie Holtera i/lub testy genetyczne w kierunku kardiomiopatii), test DNA w kierunku choroby von Willebranda typu I, ocenę tarczycy, ocenę stawów biodrowych oraz badanie okulistyczne u lekarza specjalisty. Ważny szczegół: badania serca nie robi się raz na całe życie psa — u tej rasy powtarza się je regularnie, bo choroba może ujawnić się w wieku średnim.

O co pytać hodowcę. Poproś o wgląd w wyniki badań obojga rodziców, a nie tylko o zapewnienie, że „są zdrowe”. Przy dobermanie szczególnie: kiedy ostatnio badano serce rodziców i jakim protokołem, czy wykonano test DNA na vWD I, jak długo żyły psy z tej linii i z jakiego powodu odchodziły. Dobry hodowca odpowie na te pytania bez zawahania i sam pokaże dokumenty oraz rodowód obojga rodziców.

Profilaktyka u dorosłego psa. Kalendarz szczepień i odrobaczeń ustala lekarz prowadzący. U dobermana lekarze często zalecają, by do corocznego przeglądu zdrowia dołożyć konsultację kardiologiczną, a u psów starszych rozważyć okresowe badania krwi z próbami wątrobowymi i oceną nerek. Na co dzień najważniejsza jest obserwacja: szybkie męczenie się, kaszel, omdlenia, przedłużone krwawienie, chwiejny chód, apatia czy nagły przyrost masy ciała to sygnały do wizyty u lekarza, a nie do czekania.

Ile kosztuje doberman? Cena i skąd wziąć psa

Cena szczenięcia dobermana z rodowodem ZKwP/FCI zależy przede wszystkim od hodowli, linii, wykonanych badań rodziców i ich osiągnięć wystawowych — mioty z wysoko cenionych linii bywają wyraźnie droższe od pozostałych. Do tego dochodzą koszty utrzymania: karma dla dużego psa, opieka weterynaryjna i akcesoria to realny, powtarzalny wydatek co miesiąc. W cenie od dobrego hodowcy dostajesz to, co przy tej rasie najcenniejsze: udokumentowane badania rodziców (zwłaszcza serca), przemyślane kojarzenie i szczenięta odchowane w domu, z wczesną socjalizacją.

Ogłoszenia z dobermanami „bez papierów” za rażąco niską cenę to niemal zawsze pseudohodowla. Pozorna oszczędność często kończy się kosztami leczenia — przy rasie z tak udokumentowanymi predyspozycjami do chorób serca kupowanie psa bez badań rodziców to loteria, w której stawką jest życie psa. Ostrożności wymagają też oferty „rzadkich” dobermanów niebieskich, izabelowatych i białych — to umaszczenia nieuznawane przez FCI i powiązane z problemami skórnymi.

Trzecia droga to adopcja — w schroniskach i fundacjach czekają zarówno dobermany w typie rasy, jak i ich mieszańce. Dorosły pies z adopcji ma już ukształtowany charakter, a organizacja pomoże dobrać go do Twojego stylu życia.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Wybitnie inteligentny i chętny do współpracy	Równie szybko uczy się złych nawyków; wymaga konsekwencji każdego dnia
Ogromnie oddany rodzinie, przywiązany i „przylepny”	Źle znosi samotność — nie dla osób nieobecnych w domu przez większość dnia
Naturalny stróż — czujny bez szkolenia obronnego	Rezerwa wobec obcych wymaga solidnej socjalizacji, inaczej przechodzi w podejrzliwość
Minimalna pielęgnacja: krótka sierść bez podszerstka	Brak podszerstka = pies marznie zimą, potrzebuje ubranka i domu, nie kojca
Świetny partner do sportów kynologicznych i noseworku	Bardzo wysokie potrzeby ruchowe — 1,5–2 godziny aktywności dziennie
Elegancka, atletyczna sylwetka	Rozmiar i siła: trudniejszy transport, mocne zabawki, wyższe koszty utrzymania
Dobrze udokumentowany zestaw badań hodowlanych	Wyraźne predyspozycje zdrowotne, przede wszystkim kardiomiopatia rozstrzeniowa

Ciekawostki o rasie

• Rasa nazwana po poborcy podatkowym. Doberman to jedna z niewielu ras noszących nazwisko konkretnego człowieka — Friedricha Louisa Dobermanna z Apoldy w Turyngii, który wyhodował go do własnej ochrony.
• Oryginalnie przez dwa „n”. W nomenklaturze FCI rasa figuruje jako „Dobermann”, wprost od nazwiska twórcy. Polska forma przez jedno „n” to spolszczenie, które przyjęło się w codziennym użyciu.
• Uznana przez FCI w 1955 roku. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznała dobermana na zasadzie ostatecznej 1 stycznia 1955 roku, w grupie 2 pod numerem wzorca 143. Obowiązująca dziś wersja wzorca opublikowana 13 listopada 2015 roku.
• Pies, dzięki któremu zrozumiano narkolepsję. To u dobermanów zidentyfikowano mutację genu receptora hipokretyny (oreksyny) typu 2 jako przyczynę psiej narkolepsji — odkrycie z końca lat 90. XX wieku, które posunęło badania nad tym zaburzeniem snu również u ludzi.
• Wszystkie białe dobermany pochodzą od jednej suki. Według opublikowanych badań nad albinizmem oczno-skórnym u tej rasy żyjące dziś białe (kremowe) dobermany wywodzą się rodowodowo od jednej suki zarejestrowanej w 1976 roku w USA, a za ich umaszczenie odpowiada duża delecja w genie SLC45A2.
• Model badawczy zachowań kompulsywnych. Charakterystyczne dla rasy ssanie boku sprawiło, że doberman stał się modelem badawczym psich zaburzeń kompulsywnych — to w tej rasie po raz pierwszy powiązano z nimi gen CDH2.

Treści w tej karcie rasy mają charakter informacyjny i edukacyjny — opisują ogólne predyspozycje rasowe i nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Nie stanowią diagnozy ani zaleceń leczenia. W sprawach zdrowia, diety i profilaktyki skonsultuj się z lekarzem weterynarii, który zna Twojego pupila. Ceny szczeniąt i dostępność miotów zmieniają się w czasie i zależą od hodowli — po aktualną wycenę pytaj bezpośrednio hodowcę.