Bulterier miniaturowy — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Bulterier miniaturowy to dowód na to, że wielki charakter nie potrzebuje wielkiego ciała. Ta sama jajowata głowa, ta sama muskularna sylwetka i ten sam błazeński urok co u standardowego bulteriera — tyle że w wydaniu, które zmieści się na kolanach i w miejskim mieszkaniu. W tej karcie rasy zebraliśmy wszystko, co warto wiedzieć przed decyzją: usposobienie, różnice względem większego kuzyna, historię, pielęgnację, żywienie, zdrowie i cenę szczenięcia. W sklepie Piesław na co dzień dobieramy akcesoria RAGI i przysmaki Syta Micha dla psów różnych ras — także tych małych z sercem giganta.

Bulterier miniaturowy — dane rasy w pigułce

Cecha	Bulterier miniaturowy
Waga	zwykle 9–16 kg, najczęściej ok. 10–14 kg (wzorzec FCI nie określa wagi)
Wzrost w kłębie	do 35,5 cm w kłębie (wzorzec podaje wyłącznie górną granicę)
Długość życia	ok. 11–13 lat
Grupa FCI	grupa 3 (teriery), sekcja 3 — teriery w typie bull; wzorzec nr 359, bez prób pracy
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania
Typ sierści	krótka, gładka, błyszcząca, ściśle przylegająca
Umaszczenie	białe ze znaczeniami na głowie lub kolorowe: pręgowane (preferowane), czarne pręgowane, czerwone, płowe, trikolor; jednolicie czarne nie występuje we wzorcu
Poziom energii	wysoki
Dla kogo	aktywni z czasem na szkolenie i humorem na terierowe pomysły; rodziny chcące psa-towarzysza do zabawy i sportów; nie sam całe dnie, nie bezobsługowy kanapowiec

Bulterier miniaturowy — usposobienie i charakter

Osobowość

Charakter bulteriera miniaturowego najlepiej opisuje jedno zdanie powtarzane przez miłośników rasy: to duży pies w małym opakowaniu. Ten kompaktowy, muskularny terier jest energiczny, odważny i pewny siebie, a przy tym wylewnie przywiązany do swoich ludzi — chce uczestniczyć we wszystkim, co dzieje się w domu, i ma komiczny talent do rozśmieszania domowników. Pies tej rasy to typowy pies do towarzystwa: źle znosi samotność i wielogodzinne czekanie na opiekuna. Druga strona medalu jest terierowa pełną gębą — bulterier miniaturowy bywa uparty, samodzielny w myśleniu i przy niekonsekwentnym opiekunie szybko zaczyna ustalać własne zasady. Silny charakter tego psa wymaga opiekuna, który potrafi być konsekwentny bez podnoszenia głosu.

Szczekliwość

Bulterier miniaturowy nie należy do ras uciążliwie szczekliwych. Głosem posługuje się raczej celowo: zaanonsuje gościa pod drzwiami czy nietypowy hałas, ale nie komentuje każdego szelestu za oknem. Jeśli pies tej rasy szczeka dużo i bez wyraźnego powodu, przyczyną jest zwykle nuda, samotność albo zbyt mała dawka ruchu — a nie „taka uroda rasy”.

Podejście do dzieci

Dobrze prowadzony bulterier miniaturowy zwykle świetnie dogaduje się z dziećmi — jest wesoły, odporny na domowy zgiełk i chętny do wspólnych zabaw, a jego rozmiar jest mniej przytłaczający niż u standardowego bulteriera. Pamiętaj jednak, że to wciąż zwarty, silny i żywiołowy pies: rozpędzony potrafi niechcący przewrócić malucha. Zabawy małych dzieci z psem zawsze nadzoruje dorosły, a dziecko uczymy, że psa nie zaczepia się przy misce ani podczas odpoczynku.

Podejście do innych psów i zwierząt

Wobec innych psów bulterier miniaturowy bywa wybredny — jak większość terierów w typie bull potrafi mieć własne zdanie o nowo poznanych czworonogach, szczególnie tej samej płci. Odpowiednio socjalizowane od szczenięcia psy zwykle układają sobie relacje z domowymi zwierzętami bez dramatów, ale silny terierowy instynkt łowiecki nie znika: koty, gryzonie i ptactwo poza domem mogą być traktowane jak zwierzyna. Wczesna, pozytywna socjalizacja psa z różnymi zwierzętami to przy tej rasie inwestycja na całe życie.

Stosunek do obcych

Wobec obcych ludzi bulterier miniaturowy jest zwykle otwarty i ciekawski — to nie jest pies stróżujący ani podejrzliwy z natury. Gości wita raczej entuzjastycznie, czasem aż nazbyt żywiołowo, więc naukę spokojnego witania warto zacząć wcześnie.

Czy bulterier miniaturowy jest agresywny albo groźny? Nie z natury. Rasa od pokoleń hodowana jest jako pies rodzinny i wystawowy, a prawidłowo socjalizowany bulterier miniaturowy ma zrównoważone, przyjazne usposobienie. Warto też wiedzieć, że ani bulterier miniaturowy, ani bulterier standardowy nie figurują w polskim wykazie ras psów uznawanych za agresywne — oba bywają mylone z amerykańskim pit bull terrierem, który jest zupełnie inną rasą. Aktualne wymagania lokalne (np. dotyczące smyczy czy kagańca) najlepiej potwierdzić w swoim urzędzie gminy. O zachowaniu konkretnego psa decyduje przede wszystkim odpowiedzialny opiekun: socjalizacja, szkolenie i zaspokojone potrzeby ruchu.

Charakter i szkolenie w praktyce

W pracy z bulterierem miniaturowym najczęstsza pułapka wygląda tak: opiekun patrzy na psa ważącego kilkanaście kilogramów i traktuje go ulgowo, „bo to przecież mały piesek”. Tymczasem w tej małej głowie mieszka pełnowymiarowy terier — inteligentny, uparty i błyskawicznie zapamiętujący, co mu się opłaciło. Jeśli raz wywalczy miejsce na kanapie skomleniem, będzie to powtarzał. Dlatego zasady domowe ustal pierwszego dnia i pilnuj, żeby wszyscy domownicy egzekwowali je tak samo.

W treningu sprawdzają się krótkie, urozmaicone sesje oparte na nagrodach. Monotonne powtarzanie tego samego ćwiczenia szybko nudzi tę rasę — bulterier miniaturowy pracuje chętnie, gdy widzi w tym sens i zabawę. W roli motywatora świetnie działają miękkie przysmaki treningowe, które pies zjada szybko, nie wypadając z rytmu ćwiczenia. Krzyk i siłowanie się przynoszą efekt odwrotny do zamierzonego — upór tego teriera wygrywa z presją, ale przegrywa z dobrą motywacją i cierpliwością.

Dwa obszary potraktuj priorytetowo. Pierwszy to socjalizacja: szczenię powinno w swoim tempie poznawać ludzi, dzieci, zrównoważone psy, miejski gwar i jazdę autem — zaległości z tego okresu trudno później nadrobić. Drugi to spacer na luźnej smyczy: mimo niewielkich rozmiarów to zaskakująco silny pies, a przyjemny spacer buduje więź lepiej niż przeciąganie liny chodnikiem. Pomoże Ci poradnik jak nauczyć psa chodzenia na luźnej smyczy. Ze względu na instynkt łowiecki przywołanie trenuj długo i cierpliwie, a przy drogach prowadź psa na smyczy. Jeśli w zachowaniu psa pojawi się coś, co Cię przerasta — narastająca reaktywność, lęk, natręctwa — skonsultuj się z behawiorystą, zamiast czekać, aż „samo przejdzie”.

Dla kogo TAK: dla aktywnych osób i rodzin, które chcą psa-towarzysza do zabawy, spacerów i psich sportów, mają czas na szkolenie i poczucie humoru odporne na terierowe pomysły. Dla kogo NIE: dla osób szukających „bezobsługowego” kanapowca, dla domu, w którym pies będzie spędzał samotnie całe dnie, oraz dla opiekunów oczekujących bezwarunkowego posłuszeństwa bez pracy własnej.

Historia rasy bulterier miniaturowy

Historia rasy bulterier miniaturowy zaczyna się tam, gdzie historia jego większego kuzyna — w Anglii pierwszej połowy XIX wieku, gdy zaczęto krzyżować buldogi z terierami. Powstałe w ten sposób teriery w typie bull wykorzystywano niestety do walk psów, a mniejsze osobniki ceniono do polowań na szczury. Co ważne, psy różnej wielkości pojawiały się w tych liniach od samego początku — miniaturowy bulterier nie jest więc współczesnym wymysłem mody na małe psy, tylko odmianą towarzyszącą rasie od jej narodzin. Około połowy XIX wieku James Hinks z Birmingham ujednolicił typ białego bulteriera i skierował rasę na salony wystawowe, a psy mniejszego formatu nadal hodowano równolegle.

Formalna samodzielność przyszła w XX wieku. W 1938 roku powstał brytyjski klub bulteriera miniaturowego, a w 1939 roku The Kennel Club uznał bulteriera miniaturowego za osobną rasę z limitem wzrostu 14 cali, czyli 35,5 cm. Amerykański AKC uznał rasę w 1991 roku, natomiast FCI zarejestrowała bulteriera miniaturowego ostatecznie w 2011 roku pod numerem wzorca 359, w grupie 3 (teriery), sekcji terierów w typie bull. Od tego czasu miniaturowy i standardowy bulterier to dwie odrębne rasy, których nie kojarzy się ze sobą w hodowli FCI.

Ile żyje bulterier miniaturowy?

Średnia długość życia bulteriera miniaturowego to około 11–13 lat, a część psów dożywa w dobrej kondycji jeszcze dłużej — to solidny wynik, typowy dla zdrowych ras średniej wielkości. Ile pożyje konkretny pies, zależy w dużej mierze od rzeczy, na które masz wpływ: wyboru szczenięcia z hodowli badającej rodziców (w tej rasie ma to szczególne znaczenie — o badaniach piszemy w sekcji o zdrowiu), utrzymania prawidłowej masy ciała, codziennej dawki ruchu i regularnych wizyt kontrolnych u weterynarza.

Wygląd bulteriera miniaturowego — wzorzec, umaszczenie i cechy szczególne

Wygląd bulteriera miniaturowego to wierna kopia standardowego bulteriera w mniejszej skali: zwarty, muskularny pies o mocnym kośćcu, sprawiający wrażenie maksimum substancji przy niewielkim wzroście. Znakiem rozpoznawczym rasy jest charakterystyczna jajowata głowa — profil bez wyraźnego stopu, opadający łagodnym łukiem od czubka czaszki do nosa. Dopełniają ją małe, trójkątne, ciemne i głęboko osadzone oczy oraz sztywno stojące, małe uszy. Wzorzec FCI ogranicza wyłącznie wzrost — do 35,5 cm w kłębie — nie ustala natomiast wagi; w praktyce psy tej rasy ważą najczęściej 9–16 kg.

Sierść bulteriera miniaturowego jest krótka, gładka i błyszcząca, ściśle przylegająca do ciała. Umaszczenie występuje w dwóch grupach:

• białe — klasyczny biały bulterier miniaturowy, dopuszczalne kolorowe znaczenia na głowie;
• kolorowe — pręgowany (preferowany we wzorcu), czarny pręgowany, czerwony, płowy oraz trikolor (czarno-rudo-biały). Poszukiwany przez wielu „bulterier miniaturowy czarny” to w praktyce odmiana czarna pręgowana lub trikolor — maść jednolicie czarna nie występuje we wzorcu.

Bulterier miniaturowy a zwykły — czym się różnią?

To pytanie zadaje niemal każdy, kto poznaje rasę, więc odpowiadamy wprost. Bulterier miniaturowy i bulterier standardowy to dwie osobne rasy FCI z własnymi wzorcami: miniaturowy ma wzorzec nr 359, standardowy — nr 11. Różnica sprowadza się do rozmiaru: miniaturowy nie przekracza 35,5 cm w kłębie i waży zwykle 9–16 kg (najczęściej ok. 10–14 kg), podczas gdy standardowy mierzy około 45–55 cm i waży najczęściej 20–35 kg. Wygląd, temperament i potrzeby są praktycznie identyczne — miniaturowy jest równie energiczny, uparty i przywiązany do ludzi jak jego większy kuzyn. W praktyce oznacza to psa łatwiejszego do udźwignięcia (dosłownie): wygodniejszego w mieszkaniu w bloku, lżejszego na smyczy i tańszego w utrzymaniu, ale o dokładnie tych samych wymaganiach wobec opiekuna.

Pielęgnacja bulteriera miniaturowego

Opieka nad bulterierem miniaturowym od strony fryzjerskiej jest wyjątkowo prosta. Krótka, gładka sierść nie filcuje się i nie wymaga strzyżenia — żeby utrzymać sierść w dobrej kondycji, wystarczy raz w tygodniu przeczesać psa gumową rękawicą lub miękką szczotką z kategorii szczotki i zgrzebła do sierści. Rasa linieje — najintensywniej wiosną i jesienią — a krótkie, twarde włosy potrafią wbijać się w tkaniny, więc w okresie linienia czesz psa częściej, żeby usunąć martwe włosy, zanim wylądują na kanapie.

Kąpiele organizuj rzadko, tylko gdy pies naprawdę się ubrudzi, i wybieraj łagodne szampony — skóra bulterierów bywa wrażliwa. Po kąpieli obserwuj, czy nie pojawia się zaczerwienienie lub drapanie; takie sygnały skonsultuj z weterynarzem. Do stałego kalendarza pielęgnacji dopisz kontrolę i obcinanie pazurów (u lekkiego psa ścierają się wolniej, niż mogłoby się wydawać), przegląd uszu oraz szczotkowanie zębów. Zimą krótka sierść bez podszerstka słabo chroni przed mrozem — na dłuższe spacery w minusowe temperatury części psów przyda się ubranko.

Żywienie bulteriera miniaturowego

Jak żywić bulteriera miniaturowego? Podstawą jest pełnoporcjowa, zbilansowana karma dobrej jakości, dopasowana dawką do wagi i aktywności psa — pełny wybór, w tym naturalne receptury Syta Micha, znajdziesz w kategorii karma i przysmaki dla psa. Dzienną porcję najlepiej rozłożyć na dwa posiłki. Rasa je z entuzjazmem i ma skłonność do nadwagi, a przy niewielkim wzroście każdy zbędny kilogram widać i czuć — odmierzaj porcje zgodnie z tabelą producenta i kontroluj sylwetkę: żebra powinny być wyczuwalne pod cienką warstwą tkanki. Jeśli pupil zdążył już nabrać zapasów, pomoże Ci poradnik jak odchudzić psa.

Przysmaki — również treningowe — zawsze wliczaj do dziennego bilansu kalorii. Łapczywym zjadaczom warto podawać posiłki w misce spowalniającej z przegrodami, która wydłuża jedzenie i chroni przed łykaniem powietrza. U części psów tej rasy obserwuje się wrażliwą skórę i skłonność do alergii, także pokarmowych — jeśli zauważysz nawracające drapanie albo problemy żołądkowe po zmianie karmy, omów dietę z lekarzem weterynarii zamiast eksperymentować na własną rękę.

Aktywność i zabawa

Nie daj się zmylić rozmiarowi: poziom energii bulteriera miniaturowego jest wysoki. Ta rasa potrzebuje około 1–1,5 godziny ruchu dziennie, podzielonego na spacery, swobodne bieganie i wspólną zabawę — sama runda wokół bloku to za mało. Pies, który nie ma jak spalić energii, sam zorganizuje sobie rozrywkę — a rachunek zwykle płacą buty, listwy przypodłogowe i kanapa. Oprócz ruchu zapewnij psu pracę dla głowy: zabawy węchowe, na przykład rozsypywanie smaczków w trawie, oraz zabawki edukacyjne i węchowe męczą tego teriera skuteczniej niż kolejny kilometr marszu. Sprawni przedstawiciele rasy dobrze odnajdują się też w psich sportach, na przykład w agility.

Przy zabawkach obowiązuje żelazna zasada znana opiekunom wszystkich terierów w typie bull: tylko mocne konstrukcje. Szczęki tego psa są nieproporcjonalnie silne do rozmiaru, a delikatny pluszak kończy zabawę wypatroszony w kilka minut. Wybieraj wytrzymałe szarpaki i sznury z grubej taśmy oraz pełne gryzaki gumowe, które zaspokoją ogromną potrzebę żucia. Uszkodzoną zabawkę od razu wymieniaj, żeby pies nie połknął oderwanego fragmentu. Pamiętaj też o regułach: zabawę zaczyna i kończy człowiek, a pies puszcza zabawkę na komendę — to świetny trening samokontroli.

Transport i podróże z bulterierem miniaturowym

Kompaktowy rozmiar to duży atut w podróży. W samochodzie bulterier miniaturowy może jechać na tylnej kanapie w szelkach przypiętych do pasa bezpieczeństwa dla psa — pas zawsze wpinaj w szelki, nigdy w obrożę. Dla lżejszych przedstawicieli rasy wygodnym rozwiązaniem jest też stabilny fotelik samochodowy dla psa montowany na kanapie, który ogranicza ślizganie się psa na zakrętach. Do auta przyzwyczajaj psa od szczenięcia krótkimi, przyjemnymi trasami zakończonymi spacerem — dorosły, oswojony z jazdą bulterier miniaturowy to znakomity kompan wyjazdów. Na dłuższą trasę zabierz wodę, miskę podróżną i rób przerwy co 2–3 godziny.

Dom dla bulteriera miniaturowego: legowisko, miski, akcesoria

Bulterier miniaturowy świetnie sprawdza się w mieszkaniu — to jedna z zalet, dla których wybierają go mieszkańcy miast. Warunkiem jest codzienna porcja ruchu i towarzystwo: ten pies ma mieszkać z rodziną, a ze względu na krótką sierść bez gęstego podszerstka absolutnie nie nadaje się do trzymania na zewnątrz. W domu przyda się wygodne legowisko dla psa w rozmiarze ok. 60–80 cm — wiele psów tej rasy uwielbia spać zawiniętych w koc lub zakopanych w posłaniu, więc legowisko typu norka trafia w ich gust idealnie. Do tego stabilne miski, które nie będą jeździć po podłodze podczas entuzjastycznego posiłku, oraz podkładka chroniąca podłogę przed rozchlapaną wodą.

Zdrowie bulteriera miniaturowego — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Bulteriery miniaturowe są na ogół zdrowe i sprawne, a kluby rasy prowadzą dla nich programy badań przesiewowych psów hodowlanych — brytyjski i amerykański klub rasy oraz organizacja OFA publikują listę badań, które ograniczają ryzyko przekazania chorób dziedzicznych potomstwu. Jak każda rasa mają jednak swoje predyspozycje: w literaturze weterynaryjnej i materiałach klubów rasy opisuje się u nich przede wszystkim choroby dziedziczne oczu, słuchu i nerek, a także problemy z sercem i stawami kolanowymi. Predyspozycja to nie wyrok, tylko mapa obszarów, które warto obserwować i omawiać z lekarzem weterynarii — a przy wyborze szczenięcia: lista badań, o które pytasz hodowcę.

Choroby opisywane u rasy

Poniższa lista zbiera schorzenia, które kluby rasy, organizacje badające psy hodowlane i publikacje weterynaryjne opisują u bulterierów miniaturowych. Nie jest to lista chorób Twojego psa — większość bulterierów miniaturowych nigdy nie zachoruje na większość z nich. Traktuj ją jako przewodnik po tym, na co lekarz prowadzący psa tej rasy zwraca szczególną uwagę:

• pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL) — dziedziczna choroba oka, w której soczewka przemieszcza się ze swojego naturalnego położenia; jedna z najistotniejszych chorób opisywanych w tej rasie, z dostępnym testem DNA dla psów hodowlanych;
• głuchota jedno- lub obustronna — opisywana u terierów w typie bull, częściej u psów czysto białych; wykrywa ją badanie słuchu BAER wykonywane już u szczeniąt;
• dziedziczne choroby nerek — w rasie opisuje się nefropatię dziedziczną oraz wielotorbielowatość nerek; psom hodowlanym wykonuje się badanie moczu (stosunek białka do kreatyniny) i USG;
• choroby serca — m.in. choroba zastawki mitralnej i zwężenia zastawkowe; kluby rasy zalecają psom hodowlanym badanie kardiologiczne;
• zwichnięcie rzepki — problem ortopedyczny małych i średnich ras polegający na przemieszczaniu się rzepki; sygnałem bywa charakterystyczne „podskakiwanie” na tylnej łapie;
• porażenie krtani — w rasie opisano dziedziczną postać tej choroby dróg oddechowych, charakterystyczną właśnie dla bulterierów miniaturowych; dostępny jest test genetyczny;
• śmiertelna akrodermatoza (LAD) — rzadka, wrodzona choroba skóry i układu odporności terierów w typie bull; odpowiedzialne hodowle wykonują rodzicom test DNA;
• zachowania kompulsywne — np. uporczywe kręcenie się w kółko czy pogoń za ogonem, opisywane w literaturze u terierów w typie bull, częściej u psów znudzonych i pozbawionych zajęcia;
• problemy skórne i alergie — wrażliwa skóra może reagować na pokarmy, pyłki czy ukąszenia; sygnałem bywa nawracające drapanie i zaczerwienienia.

Sporą część tych ryzyk ogranicza odpowiedzialna hodowla — i właśnie dlatego przy tej rasie tak wiele zależy od tego, skąd pochodzi szczenię.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Badania rodziców szczenięcia. Kluby bulteriera miniaturowego — w tym brytyjski klub rasy i klub amerykański współpracujący z organizacją OFA — wymagają lub zalecają psom hodowlanym: badanie słuchu BAER, badanie kardiologiczne, ocenę nerek na podstawie badania moczu, ocenę rzepek oraz testy DNA w kierunku pierwotnego zwichnięcia soczewki i śmiertelnej akrodermatozy. W hodowlach zarejestrowanych w ZKwP/FCI zakres badań bywa różny, dlatego przy wyborze szczenięcia po prostu zapytaj hodowcę o wyniki badań obojga rodziców — dobry hodowca pokaże je bez proszenia.

Badania profilaktyczne psa. U szczenięcia kalendarz szczepień i profilaktyki przeciwpasożytniczej ustala lekarz prowadzący. U dorosłego psa standardem jest coroczna wizyta kontrolna z oceną kondycji, masy ciała i osłuchaniem serca. U seniora lekarze często zalecają okresowe badania krwi i moczu oraz czujność wobec zmian w pragnieniu, apetycie i zachowaniu. Konkretny plan badań zawsze ustalaj z lekarzem, który zna Twojego psa.

Cena bulteriera miniaturowego — ile kosztuje i skąd wziąć psa?

Cena szczenięcia bulteriera miniaturowego z hodowli zarejestrowanej w ZKwP/FCI zależy od renomy hodowli, linii, badań rodziców i przeznaczenia psa (towarzystwo, wystawy, hodowla); konkretną kwotę podaje hodowca. Za szczenięta z utytułowanych miotów lub importowane bywa drożej. Ogłoszenia z psami „w typie rasy” za ułamek ceny z hodowli traktuj jako sygnał ostrzegawczy: pseudohodowle nie wykonują badań, które w tej rasie mają realne znaczenie (słuch, oczy, nerki, serce), oddają szczenięta zbyt wcześnie i oszczędzają na socjalizacji — a pozorna oszczędność często wraca w rachunkach za leczenie. Do ceny zakupu dolicz wyprawkę (legowisko, miski, smycz, szelki, zabawki) oraz stałe koszty utrzymania: karmę, profilaktykę weterynaryjną i ubezpieczenie.

Bulterier miniaturowy w Polsce — hodowla i adopcja

Bulterier miniaturowy w Polsce ma wierne grono miłośników, ale wciąż jest rasą znacznie mniej liczną niż jego standardowy kuzyn. Hodowle zarejestrowane w ZKwP działają w różnych częściach kraju, miotów rocznie nie ma jednak wiele — na szczenię z dobrej hodowli często trzeba poczekać. Wykorzystaj ten czas na poznanie rasy: odwiedź wystawę psów rasowych, porozmawiaj z hodowcami i opiekunami, poznaj dorosłe psy. Dobra hodowla pokaże Ci matkę szczeniąt, wyniki badań i warunki odchowu — i sama zada Ci mnóstwo pytań. Wartą rozważenia alternatywą jest adopcja: czystorasowe bulteriery miniaturowe trafiają do schronisk sporadycznie, ale fundacje zajmujące się terierami w typie bull miewają pod opieką zarówno psy rasowe, jak i ich mieszańce.

Wady i zalety rasy

Na koniec uczciwe podsumowanie — wady i zalety rasy widziane oczami opiekunów:

Zalety	Wady
charakter dużego bulteriera w kompaktowym, mieszkaniowym rozmiarze	uparty i samodzielny — wymaga konsekwencji od pierwszego dnia
ogromne przywiązanie do rodziny i poczucie humoru	silny instynkt łowiecki utrudnia przywołanie
przy dobrym prowadzeniu wspaniały towarzysz dzieci	bywa wybredny wobec innych psów
krótka sierść łatwa w pielęgnacji	linieje, a delikatne zabawki masakruje w minuty
nie jest uciążliwie szczekliwy	źle znosi samotność i nudę
chętny do zabawy i psich sportów przez całe życie	w rasie występują choroby dziedziczne, więc wybór hodowli ma szczególne znaczenie
	rasa w Polsce niezbyt liczna — na szczenię się czeka

Ciekawostki o rasie

• Nie „odmiana”, lecz osobna rasa. Bulterier miniaturowy i bulterier standardowy to dwie odrębne rasy z osobnymi wzorcami (nr 359 i nr 11), a w hodowli FCI nie kojarzy się ich ze sobą. W niektórych krajach — m.in. w Wielkiej Brytanii — dopuszcza się jednak kontrolowane kojarzenie międzyrasowe za wcześniejszą zgodą organizacji kynologicznej, między innymi po to, by poszerzać pulę genetyczną i ograniczać choroby dziedziczne. Brytyjski Kennel Club uznał rasę za osobną już w 1939 roku — FCI dopiero w 2011.
• Zawodowy szczurołap. Mniejsze teriery w typie bull ceniono w XIX-wiecznej Anglii do polowań na szczury — kompaktowy rozmiar i szybkość były w tym fachu atutem, a nie wadą.
• Istniała nawet wersja toy. Na przełomie XIX i XX wieku hodowano jeszcze mniejsze, kilkukilogramowe toy bulteriery. Odmiana zanikła — ostał się „środkowy” rozmiar, dzisiejszy bulterier miniaturowy.
• Wzorzec ogranicza tylko wzrost. Granica 35,5 cm w kłębie to jedyny limit — wagi wzorzec nie określa, pies ma po prostu sprawiać wrażenie „maksimum substancji” przy zachowaniu proporcji.
• Jedyny taki profil w psim świecie. Jajowaty profil głowy bez wyraźnego stopu, opadający łagodnym łukiem od czubka czaszki do nosa, to cecha odziedziczona po standardowym bulterierze — poza tymi dwiema rasami nie występuje w żadnej innej.

Treści w tej karcie rasy mają charakter informacyjny i edukacyjny — nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Informacje o zdrowiu opisują predyspozycje rasowe, a nie diagnozy; o profilaktyce, diecie i leczeniu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii. Podane ceny mają charakter orientacyjny.