Cairn terrier — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Mały pies, wielka osobowość — tak w jednym zdaniu można opisać cairn terriera. Ten niepozorny, kudłaty terier ze Szkocji przez stulecia zarabiał na życie ciężką pracą, a dziś jest pogodnym psem do towarzystwa, który wciąż ma w sobie ikrę psa myśliwskiego. W tej karcie rasy zebraliśmy wszystko: charakter i temperament, historię, pielęgnację szorstkiej sierści, żywienie, zdrowie rasy i realia zakupu szczenięcia w Polsce. W sklepie Piesław na co dzień dobieramy akcesoria RAGI i przysmaki Syta Micha także dla małych, energicznych ras — podpowiemy więc przy okazji, co sprawdzi się przy tym niezmordowanym maluchu.

Cairn terrier — dane rasy w pigułce

Cecha	Cairn terrier
Waga	ok. 6–7,5 kg (wg wzorca FCI)
Wzrost w kłębie	ok. 28–31 cm w kłębie
Długość życia	ok. 13–15 lat
Grupa FCI	grupa III (teriery), sekcja 2 — teriery małe; wzorzec rasy nr 4, bez próby pracy
Kraj pochodzenia	Wielka Brytania (Szkocja)
Typ sierści	dwuwarstwowa: szorstki, obfity włos okrywowy + krótki, miękki podszerstek; odporna na pogodę
Umaszczenie	kremowe, pszeniczne, rude, szare lub prawie czarne, także pręgowane; jednolicie czarne, czarne podpalane i białe nieuznawane przez FCI
Poziom energii	wysoki jak na małego psa — terier roboczy, potrzebuje codziennego ruchu i zajęć
Dla kogo	aktywni opiekunowie, także zaangażowani debiutanci; aktywne rodziny; codzienne spacery i zajęcia węchowe, nie dla domów z chomikami i królikami na wolnym wybiegu

Cairn terrier — usposobienie i charakter

Osobowość

Wzorzec rasy opisuje cairn terriera jako psa aktywnego, nieustraszonego i wesołego — śmiałego, ale nie agresywnego. I to jest właśnie sedno tego charakteru: cairn to energiczny pies o radosnym usposobieniu, który do wszystkiego podchodzi z entuzjazmem — do spaceru, do zabawy, do dziury w ziemi, z której coś ciekawie pachnie. Mocno przywiązuje się do opiekuna i lubi być w centrum rodzinnego życia, ale nie jest przesadnie „przylepny” — po szkockich przodkach odziedziczył sporą samodzielność i pewność siebie. Typowy terier: zaradny, bystry i przekonany, że świat czeka właśnie na niego.

Szczekliwość

Cairn terrier jest czujnym sygnalistą — o gościu pod drzwiami czy hałasie na klatce poinformuje Cię bez wahania. Nie jest to jednak pies, który szczeka dla samego szczekania: przy wystarczającej dawce ruchu i zajęć w domu bywa naprawdę spokojny. Jeśli szczekanie wymyka się spod kontroli, przyczyną jest najczęściej nuda — znudzony terier sam znajdzie sobie zajęcie, a jego pomysły rzadko pokrywają się z pomysłami opiekuna.

Podejście do dzieci

Wesoły, niezmordowany w zabawie cairn terrier zwykle świetnie dogaduje się z dziećmi — zwłaszcza tymi na tyle dużymi, by uczestniczyć w aportowaniu czy zabawach na podwórku. Przy młodszych dzieciach obowiązują standardowe zasady: zabawa zawsze pod okiem dorosłego, a maluch uczy się, że psu nie zabiera się zabawek ani jedzenia i nie przeszkadza mu w odpoczynku. To mały pies, ale nie zabawka — szanowany, odwdzięcza się cierpliwością i humorem.

Podejście do innych psów i zwierząt

Z innymi psami dobrze socjalizowany cairn zwykle żyje w zgodzie, choć jak wiele terierów potrafi być „pyskaty” i nie ustąpi pola nawet dużo większemu psu — na wybiegu warto mieć na to oko. Prawdziwym wyzwaniem jest jednak silny instynkt łowiecki: przodkowie cairna przez pokolenia tępili gryzonie i wypłaszali lisy, więc chomik, królik czy sąsiedzki kot mogą być dla niego zwierzyną, nie kolegą. Z kotem domowym może się zaprzyjaźnić, jeśli dorasta z nim od szczenięcia; drobnych zwierząt futerkowych nie zostawiaj z nim jednak nigdy sam na sam.

Stosunek do obcych

Wobec obcych cairn terrier jest raczej otwarty i ciekawski niż podejrzliwy — po zaanonsowaniu gościa szybko przechodzi do porządku dziennego i sprawdza, czy nowa osoba nadaje się do zabawy. Nie jest to pies stróżująco-obronny ani z natury agresywny: wzorzec wprost opisuje go jako śmiałego, ale nie napastliwego. Dobra socjalizacja od szczenięcia sprawia, że wyrasta na psa towarzyskiego i pewnie czującego się w każdym miejscu — od kawiarni po górski szlak.

Charakter i szkolenie w praktyce

Cairn terrier uczy się szybko i chętnie — pod jednym warunkiem: trening musi być krótki, konkretny i ciekawszy niż otoczenie. To pies wyhodowany do samodzielnej pracy, więc bezmyślne powtarzanie komendy dwudziesty raz z rzędu uzna za stratę czasu. W praktyce najlepiej działają sesje po kilka minut, przeplatane zabawą, z wyrazistą nagrodą — miękkie przysmaki treningowe, które pies może błyskawicznie zjeść, sprawdzają się tu znacznie lepiej niż twarde ciastka. Metody oparte na nagradzaniu to przy terierze jedyna sensowna droga — siłowanie się z psem, który z definicji jest uparty i pewny siebie, kończy się przegraną obu stron.

Dwa tematy wymagają przy tej rasie szczególnej, systematycznej pracy. Pierwszy to przywołanie: instynkt myśliwski sprawia, że pędząca za ptakiem lub kotem rakieta może na chwilę „ogłuchnąć” na Twój głos. Przywołanie ćwicz od szczenięcia, na długiej lince, w coraz trudniejszych warunkach — a w miejscach blisko ulicy po prostu nie odpinaj psa. Przyda się też trening spokojnego chodzenia przy nodze — jak go poprowadzić, pokazujemy w poradniku jak nauczyć psa luźnej smyczy. Drugi temat to kopanie: cairn ryje z zamiłowaniem, bo do tego był stworzony. Zamiast walczyć z instynktem, daj mu legalne ujście — kącik do kopania w ogrodzie, zabawy węchowe, rozgrzebywanie ręcznika ze smaczkami w środku.

Socjalizacja jest przy tej rasie wdzięczna, bo cairn jest z natury otwarty: szczenię regularnie zabierane między ludzi, psy i miejskie bodźce wyrasta na bezproblemowego towarzysza. Jeżeli mimo pracy pojawią się zachowania, które Cię niepokoją — narastająca reaktywność na psy, lękliwość — skonsultuj się z behawiorystą, zamiast czekać, aż problem urośnie.

Dla kogo TAK: dla aktywnych osób i rodzin, które chcą małego, ale „prawdziwego” psa — towarzysza spacerów, wyjazdów i psich sportów, także dla zaangażowanych debiutantów. Dla kogo NIE: dla osób oczekujących kanapowej ozdoby, dla domów z chomikami i królikami na wolnym wybiegu oraz dla ogrodowych perfekcjonistów, którzy nie przeżyją widoku rozkopanego trawnika.

Historia rasy cairn terrier

Historia cairn terriera zaczyna się w surowym krajobrazie Szkocji — na Hebrydach, przede wszystkim na wyspie Skye, i w górzystych Highlands. Tamtejsi rolnicy i myśliwi od stuleci trzymali małe, twarde teriery do tępienia szkodników: lisów, wyder i gryzoni. Zwierzyna kryła się w kamiennych kopcach zwanych „cairns” — usypywanych od wieków stosach kamieni służących za punkty orientacyjne i znaki graniczne. Zadaniem psa było wcisnąć się między głazy, wypłoszyć lub osaczyć zdobycz i głośno ją oszczekiwać. To właśnie od tych kamiennych kopców rasa wzięła swoją nazwę.

Cairn terrier uchodzi za jednego z najstarszych terierów roboczych Szkocji i przez długi czas nie był odrębną rasą w dzisiejszym rozumieniu — szkockie teriery ziemne stanowiły jedną, zróżnicowaną grupę, z której z czasem wyodrębniły się także terier szkocki, skye terrier i west highland white terrier. Na początku XX wieku psy w typie dzisiejszego cairna pokazywano na wystawach jako „krótkowłose skye terriery”. Nazwa wywołała ostry sprzeciw hodowców skye terrierów — po długim sporze przyjęto określenie „cairn terrier”, a w 1912 roku brytyjski Kennel Club przyznał rasie osobny rejestr, otwierając jej drogę do championatów. Międzynarodowa federacja FCI klasyfikuje dziś cairn terriera w grupie III (teriery), w sekcji terierów małych, pod wzorcem numer 4 — jednym z najniższych numerów na całej liście ras.

Ile żyje cairn terrier?

Cairn terrier żyje przeciętnie 13–15 lat, a psy w dobrej kondycji potrafią cieszyć się formą jeszcze dłużej — małe teriery należą do najdłużej żyjących psów w ogóle. Rasa uchodzi przy tym za zdrową i „twardą”, co jest zasługą jej roboczego pochodzenia i rozsądnej hodowli. Na długość życia konkretnego psa największy wpływ mają: geny (dlatego warto pytać hodowcę o badania rodziców), utrzymanie szczupłej sylwetki przez całe życie, codzienny ruch oraz regularna profilaktyka weterynaryjna — od szczepień po kontrolę zębów.

Jak wygląda cairn terrier? Wzorzec rasy i umaszczenie

Cairn terrier to pies mały, ale zwarty i mocny: wzorzec przewiduje około 28–31 cm wzrostu i wagę około 6–7,5 kg. Sylwetka jest naturalna, pozbawiona przesady — prosty, mocny grzbiet, proste, umięśnione kończyny, śmiało noszony ogon i charakterystyczna, krótka kufa przypominająca lisią, z bystrym, „psotnym” wyrazem. Uszy są małe, spiczaste i stojące. Znakiem rozpoznawczym rasy jest szata: dwuwarstwowa, z obfitym, szorstkim i twardym włosem okrywowym oraz krótkim, miękkim, gęstym podszerstkiem. Taka sierść działa jak pancerz na szkocką pogodę — wzorzec określa ją wprost jako odporną na warunki atmosferyczne. Cairn ma wyglądać jak pies gotowy do pracy, nie jak wystrzyżona ozdoba — i właśnie ten naturalny, nieco rozczochrany urok jest jego wizytówką.

Czy cairn terrier może być czarny lub biały?

Umaszczenie cairn terriera według wzorca FCI może być kremowe, pszeniczne, rude, szare lub prawie czarne — we wszystkich tych kolorach dopuszczalne jest też pręgowanie (włos pręgowany, czyli przetykany ciemniejszymi pasmami). Bardzo typowe i pożądane są ciemne znaczenia na uszach i kufie. Trzy warianty są natomiast niezgodne ze wzorcem: umaszczenie jednolicie czarne, czarne podpalane oraz białe. Jeśli więc widzisz ogłoszenie z „czarnym cairn terrierem” w kolorze smoły albo „białym cairnem” — bądź czujny. Jednolicie biały pies w tym typie to po prostu west highland white terrier, blisko spokrewniona, ale osobna rasa. Ciekawostka praktyczna: umaszczenie cairna zmienia się z wiekiem i po kolejnych trymowaniach — szczenię pszeniczne może z czasem stać się wyraźnie ciemniejsze.

Pielęgnacja cairn terriera: trymowanie zamiast strzyżenia

Pielęgnacja cairn terriera jest prosta, ale rządzi się jedną żelazną zasadą: szorstką sierść się trymuje, nie strzyże maszynką. Trymowanie to ręczne usuwanie martwego włosa okrywowego — palcami lub specjalnym nożem trymerskim — dzięki któremu w szacie stale rośnie nowy, twardy i dobrze wybarwiony włos. Maszynka działa odwrotnie: ścina włos w połowie długości, martwa okrywa zostaje w szacie, a odrastająca sierść robi się miękka, matowa i traci odporność na pogodę oraz właściwy kolor. Dlatego groomerzy i hodowcy psów szorstkowłosych odradzają strzyżenie tej rasy. W praktyce cairna trymuje się mniej więcej 2–3 razy w roku — u groomera specjalizującego się w rasach szorstkowłosych albo samodzielnie, gdy nauczysz się techniki; pierwsze trymowanie delikatnie przechodzi już szczenię, by przywykło do zabiegu.

Między trymowaniami wystarczy czesanie 2–3 razy w tygodniu szczotką i grzebieniem — usuwa luźny podszerstek i zapobiega filcowaniu na brodzie, łapach i za uszami. Odpowiednie narzędzia — szczotkę z naturalnym włosiem, grzebień o rzadkich zębach i zgrzebło do wyczesywania podszerstka — znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści. Prawidłowo prowadzony cairn gubi mało sierści, bo martwy włos ląduje na stole trymerskim, a nie na dywanie. Kąpiele organizuj rzadko, tylko przy realnym zabrudzeniu — częste mycie z szamponem zmiękcza szorstką szatę. Do kalendarza dopisz jeszcze regularną kontrolę pazurów (jak to zrobić bezpiecznie, pokazujemy w poradniku obcinanie pazurów u psa), przegląd uszu i szczotkowanie zębów.

Żywienie cairn terriera

Żywienie cairn terriera nie jest skomplikowane: to mały, aktywny pies, któremu służy pełnoporcjowa karma dobrej jakości dla ras małych, dawkowana według tabeli producenta i podzielona na dwa posiłki dziennie. Jedno wymaga uwagi — apetyt. Cairn je z entuzjazmem godnym większego psa i przy zbyt hojnej ręce łatwo przybiera na wadze, a nadwaga obciąża stawy i skraca psu życie. Kondycję oceniaj regularnie: przy prawidłowej sylwetce żebra są wyczuwalne pod cienką warstwą tkanki, a talia widoczna z góry. Wszystkie przysmaki — także treningowe — wliczaj do dziennego bilansu.

Praktyczny rytm karmienia i wielkości porcji według wieku psa opisujemy w poradniku ile razy dziennie karmić psa. Jeśli Twój terier pochłania miskę w kilka sekund, rozważ miskę spowalniającą jedzenie z przegrodami. Pełny wybór karm — w tym naturalne mokre karmy i przysmaki Syta Micha — znajdziesz w kategorii karma i przysmaki dla psa.

Aktywność i zabawa

Nie daj się zwieść rozmiarowi: cairn terrier to energiczny pies roboczy, który potrzebuje więcej ruchu niż niejeden większy czworonóg. Rozsądny punkt wyjścia to dwa porządne spacery dziennie plus zabawa i praca dla głowy — łącznie około godziny aktywnego zajęcia. Cairn świetnie odnajduje się w psich sportach: agility w klasie małych psów, obedience, a przede wszystkim wszelkie formy pracy węchowej, które pozwalają mu robić to, do czego został stworzony — szukać nosem. W domu doskonale sprawdzają się zabawki edukacyjne i węchowe: mata węchowa, gry logiczne na smaczki, chowanie zabawek po mieszkaniu.

W zabawie cairn lubi też pociągać i szarpać — jak przystało na teriera, który kiedyś wyciągał zdobycz spomiędzy kamieni. Wybieraj szarpaki i sznury dopasowane rozmiarem do małego pyska i pamiętaj o zasadach: zabawę zaczyna i kończy człowiek, a pies oddaje zabawkę na komendę. Taka rytualna „wymiana” to przy okazji znakomity trening samokontroli dla psa z silnym instynktem.

Transport i podróże z cairn terrierem

Cairn terrier to wymarzony pies podróżnika: mały, odporny na pogodę i zwykle szybko przekonujący się do jazdy autem. W samochodzie najbezpieczniej przewozić go w foteliku samochodowym mocowanym na siedzeniu — pies ma z niego widok na świat, a jednocześnie jest stabilnie zapięty; odpowiednie modele znajdziesz w kategorii foteliki samochodowe dla psa. Alternatywą jest pas bezpieczeństwa przypinany do szelek (nigdy do obroży) — sprawdź pasy bezpieczeństwa i szelki do auta. Do jazdy przyzwyczajaj psa od szczenięcia, krótkimi trasami zakończonymi czymś przyjemnym — spacerem, nie tylko wizytą u weterynarza. Na dłuższe wyprawy zabierz wodę i miskę składaną; twardy szkocki terier chętnie pomaszeruje z Tobą nawet po górach.

Dom dla cairn terriera: legowisko, miski, akcesoria

Cairn terrier jest domowym elastykiem: przy odpowiedniej dawce ruchu odnajdzie się i w mieszkaniu w bloku, i w domu z ogrodem. Ogród to dla niego raj — z jednym zastrzeżeniem: teren musi być szczelnie ogrodzony, a płot sprawdzony także przy ziemi, bo zdeterminowany terier potrafi zrobić podkop w tempie budzącym szacunek. Rozkopane rabaty wpisz w koszty posiadania rasy albo wydziel psu legalny kącik do kopania. Pamiętaj też, że ogród nie zastępuje spacerów — cairn ma mieszkać z rodziną i wychodzić w świat, a nie samotnie patrolować trawnik.

Wyprawka jest skromna jak sam pies: wygodne legowisko w rozmiarze S/M (około 60–80 cm) ustawione w spokojnym kącie, stabilne miski na wodę i karmę, obroża lub szelki ze smyczą oraz zapas zabawek do gryzienia i szarpania. Dla psa, który je jak odkurzacz, dobrym pomysłem będzie wspomniana miska spowalniająca.

Zdrowie cairn terriera — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Cairn terrier uchodzi za rasę zdrową, długowieczną i twardą — selekcja przez pokolenia pracy w trudnym klimacie zrobiła swoje, a kluby rasy od lat prowadzą programy badań psów hodowlanych. Jak każda rasa ma jednak swoje predyspozycje: w literaturze i materiałach klubów rasy opisuje się u cairnów przede wszystkim choroby oczu, wybrane choroby genetyczne wykrywane testami DNA, problemy ortopedyczne typowe dla małych ras oraz wady rozwojowe wątroby i nerek. Żadna z tych skłonności nie przesądza o losie konkretnego psa — traktuj je jako mapę obszarów, o które warto pytać hodowcę i które warto omawiać z lekarzem weterynarii.

Choroby opisywane u rasy

Poniższa lista zbiera schorzenia, które kluby rasy (m.in. amerykański CTCA wraz ze swoją fundacją zdrowia i klub kanadyjski) oraz publikacje weterynaryjne opisują u cairn terrierów. Nie jest to lista chorób Twojego psa — większość cairnów nigdy nie zachoruje na większość z nich. To raczej przewodnik po tym, na co lekarz prowadzący psa tej rasy zwraca szczególną uwagę:

• leukodystrofia komórek globoidalnych (GCL, choroba Krabbego) — rzadka, postępująca choroba neurologiczna ujawniająca się u szczeniąt; dziedziczona recesywnie, nosicieli identyfikuje test DNA, dzięki któremu odpowiedzialne hodowle unikają kojarzeń ryzykownych;
• melanoza oczna — narastające odkładanie barwnika w strukturach oka, mogące prowadzić do jaskry wtórnej; schorzenie opisywane przede wszystkim u cairn terrierów, u których notuje się je nieporównanie częściej niż u innych ras, o późnym i powolnym przebiegu, wykrywane podczas okresowych badań okulistycznych;
• zaćma — zmętnienie soczewki; u rasy opisywana jest także postać dziedziczna ujawniająca się u młodszych psów;
• postępujący zanik siatkówki (PRA) — stopniowe obumieranie siatkówki prowadzące do utraty wzroku; u cairnów wykrywany przede wszystkim regularnymi badaniami oczu;
• osteopatia czaszkowo-żuchwowa (CMO) — nieprawidłowy rozrost kości żuchwy u szczeniąt w wieku ok. 3–8 miesięcy, zwykle ustępujący wraz z zakończeniem wzrostu; dostępny jest test genetyczny;
• choroba Legga-Calvégo-Perthesa — jałowa martwica głowy kości udowej u młodych psów małych ras, objawiająca się kulawizną; opisywana także u cairnów;
• zwichnięcie rzepki — przemieszczanie się rzepki poza bruzdę stawu kolanowego, częste u małych ras; u cairnów uznawane za schorzenie o podłożu dziedzicznym, oceniane w skali stopni 1–4;
• anomalie naczyniowe wątroby — wrodzony przeciek wrotno-oboczny (tzw. liver shunt) oraz dysplazja mikronaczyniowa; wady krążenia wątrobowego monitorowane w rasie badaniem kwasów żółciowych u psów hodowlanych;
• dysplazja nerek — wada rozwojowa nerek upośledzająca ich pracę; kluby rasy zalecają przesiewowe USG nerek u psów przeznaczonych do hodowli;
• alergie i problemy skórne — świąd wywoływany m.in. przez pchły oraz alergeny środowiskowe i pokarmowe; to najczęstsza przyczyna kłopotów skórnych u rasy, zwykle dobrze kontrolowana pod opieką lekarza.

Sporą część tych ryzyk ogranicza odpowiedzialna hodowla z testami DNA i badaniami przesiewowymi — dlatego pochodzenie szczenięcia ma przy tej rasie realne znaczenie, nie tylko papierowe.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Badania rodziców szczenięcia. Zagraniczne kluby rasy zalecają psom hodowlanym pakiet badań: testy DNA w kierunku GCL i CMO, coroczne badanie okulistyczne u okulisty weterynaryjnego (m.in. pod kątem melanozy ocznej i zaćmy), ocenę rzepek, badanie kardiologiczne oraz badania przesiewowe wątroby (kwasy żółciowe) i nerek (USG). W polskich hodowlach ZKwP/FCI zakres badań bywa różny, dlatego przy rozmowie z hodowcą wprost zapytaj o testy genetyczne rodziców i aktualne wyniki badań oczu — dobry hodowca pokaże je bez proszenia.

Badania profilaktyczne psa. U szczenięcia kalendarz szczepień i profilaktyki przeciwpasożytniczej ustala lekarz prowadzący. U dorosłego psa standardem jest coroczna wizyta kontrolna z oceną masy ciała, zębów i skóry; lekarze często zalecają też okresową kontrolę oczu, zwłaszcza u psów z linii, w których występowała melanoza oczna. U seniora warto rozważyć okresowe badania krwi i częstsze kontrole — o konkretny plan zapytaj weterynarza, który zna Twojego psa.

Cena cairn terriera — ile kosztuje i skąd wziąć psa?

Cena szczenięcia cairn terriera z hodowli zarejestrowanej w ZKwP/FCI zależy od renomy hodowli, linii i badań rodziców; za psy z utytułowanych linii bywa wyżej. W cenie od rzetelnego hodowcy dostajesz to, czego nie widać na zdjęciu z ogłoszenia: przebadanych rodziców, odrobaczone i zaszczepione szczenię po konsultacjach weterynaryjnych, metrykę i wsparcie na starcie. Unikaj „okazji” bez dokumentów — fraza „cairn terrier bez rodowodu za połowę ceny” oznacza zwykle psa o nieznanym pochodzeniu i niezbadanych rodzicach, a oszczędność potrafi wrócić w rachunkach za leczenie.

Dostępność w Polsce — rasa wciąż kameralna

W Polsce cairn terrier pozostaje rasą kameralną: hodowli jest niewiele, a miot cairn terrierów to wydarzenie, na które często czeka się w kolejce rezerwacji. Potraktuj to jako zaletę — czas oczekiwania warto wykorzystać na odwiedzenie wystawy psów rasowych, poznanie dorosłych cairnów i rozmowy z hodowcami, którzy o swojej rasie opowiadają godzinami. Alternatywą jest adopcja: rasowe cairny trafiają do schronisk sporadycznie, ale fundacje zajmujące się terierami miewają pod opieką psy w typie rasy i ich mieszańce — charakterny kundelek po terierze potrafi dać dokładnie tyle samo radości.

Wady i zalety rasy

Na koniec uczciwe podsumowanie — wady i zalety rasy widziane oczami opiekunów:

Zalety	Wady
pogodny, wesoły temperament i ogromna radość życia	silny instynkt łowiecki — pogoni za kotem czy gryzoniem trudno zapobiec bez treningu i smyczy
poręczny rozmiar przy „pełnowymiarowej” psiej osobowości	zamiłowanie do kopania
sierść mało linieje przy prawidłowym trymowaniu	terierowy upór wymagający konsekwencji
zdrowa, długowieczna rasa	trymowanie trzeba zaplanować (groomer lub nauka techniki)
świetny towarzysz podróży i psich sportów	nie zniesie nudy — zaniedbany znajdzie sobie zajęcie po swojemu
czujny bez przesadnej szczekliwości	w Polsce na szczenię z hodowli zwykle się czeka
nadaje się i do mieszkania, i do domu z ogrodem

Ciekawostki o rasie

• Gwiazda z Hollywood. Pies, który zagrał Toto w filmie „Czarnoksiężnik z Oz” z 1939 roku, był właśnie cairn terrierem — suczką o imieniu Terry.
• Nazwa wykuta w kamieniu. „Cairn” to szkockie określenie kamiennego kopca — usypiska głazów służącego za znak graniczny lub punkt orientacyjny. To w takich kopcach cairn terriery wypłaszały lisy i gryzonie, i to im rasa zawdzięcza nazwę.
• Terier, który stracił nazwisko. Na początku XX wieku rasę pokazywano jako „krótkowłosego skye terriera”. Po proteście hodowców skye terrierów nazwę zmieniono — a w 1912 roku brytyjski Kennel Club przyznał cairn terrierowi osobny rejestr.
• Biały cairn? To westie. Cairn terrier i west highland white terrier to bliscy krewni — na początku XX wieku bywały hodowane wspólnie, a od 1917 roku amerykański AKC nakazał rejestrować białe psy wyłącznie jako west highland white terriery.
• Pancerz zamiast futra. Dwuwarstwowa szata cairna — szorstki włos okrywowy plus gęsty podszerstek — powstała jako ochrona przed szkockim deszczem i wiatrem; wzorzec rasy wprost opisuje ją jako odporną na pogodę.

Treści w tej karcie rasy mają charakter informacyjny i edukacyjny — nie zastępują konsultacji weterynaryjnej. Informacje o zdrowiu opisują predyspozycje rasowe, a nie diagnozy; o profilaktyce, diecie i leczeniu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.