Niemiecki terier myśliwski (jagdterier) — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Jagdterier to pies, który waży niewiele więcej niż kilka worków cukru, a mimo to od blisko stu lat wchodzi do nor po lisa czy borsuka i nie cofa się przed konfrontacją. Niemiecki terier myśliwski powstał w latach 20. XX wieku w Niemczech jako rasa czysto użytkowa — bez ambicji wystawowych, wyłącznie pod kątem skuteczności w pracy łowieckiej. To klasyczny norowiec: pies myśliwski wyhodowany do pracy pod ziemią, gdzie liczą się odwaga, wytrwałość i zacięcie, a nie posłuszeństwo wystawowe. W tej karcie rasy zebraliśmy wszystko, co warto wiedzieć przed decyzją o zakupie: charakter, historię, hodowlę, pielęgnację sierści, żywienie, zdrowie i realia cenowe w Polsce. W sklepie Piesław na co dzień dobieramy akcesoria RAGI i naturalne karmy Syta Micha także dla małych ras o wysokiej energii — podpowiemy więc przy okazji, co faktycznie przyda się w domu z tak intensywnym psem. Świadoma hodowla, dobrze poznane usposobienie i uczciwie opisane zdrowie rasy to podstawa, zanim zdecydujesz się na to szczenię — dlatego w tej karcie łączymy realia polowania z codziennym życiem psa w domu.

Niemiecki terier myśliwski (jagdterier) — dane rasy w pigułce

Cecha	Niemiecki terier myśliwski (jagdterier)
Waga	7,5–10 kg (samice zwykle nieco lżejsze i drobniejsze)
Wzrost w kłębie	33–40 cm
Długość życia	ok. 12–15 lat
Grupa FCI	Grupa III (Teriery), Sekcja 1 — Teriery duże i średnie; wzorzec nr 103; bez prób pracy w klasyfikacji FCI (choć rasa jest de facto rasą roboczą); kraj pochodzenia i patronacki: Niemcy
Kraj pochodzenia	Niemcy
Typ sierści	dwie odmiany: szorstka (drutowata) i gładka; zawsze czarna lub ciemnoszarawa (grizzle) z jasnobrązowymi (płowymi) odznaczeniami na pysku, brwiach, piersi i łapach
Umaszczenie	czarne lub ciemnoszarawe (grizzle) z jasnobrązowymi (płowymi) odznaczeniami; inne barwy i nadmiar bieli niedopuszczalne wg wzorca FCI
Poziom energii	bardzo wysoki — pies roboczy wymagający codziennego, intensywnego zajęcia fizycznego i psychicznego
Dla kogo	doświadczeni opiekunowie, nie dla początkujących; nie dla domu z drobnymi zwierzętami bez świadomości ryzyka; codzienne, wymagające zajęcie w terenie, nie blok bez intensywnej aktywności

Niemiecki terier myśliwski – usposobienie i charakter

Osobowość

Jagdterier to pies wyjątkowo pewny siebie, twardy i niezależny — cechy, które przez pokolenia celowo utrwalano w hodowli, bo bez nich pies nie poradziłby sobie w bezpośredniej konfrontacji z lisem czy borsukiem pod ziemią. To rasa bystra, inteligentna i szybko się ucząca, ale niekoniecznie chętna do bezwarunkowego posłuszeństwa — jagdterier ma własne zdanie i silną motywację do działania na własną rękę, zwłaszcza gdy w grę wchodzi trop, pogoń za zwierzyną czy ruch drobnego zwierzęcia. W środowisku myśliwskim bywa nazywany dzikarzem — pies bez lęku podejmuje konfrontację z dzikiem czy lisem, co odróżnia go od wielu innych ras terierowych i psów myśliwskich hodowanych głównie do tropienia z dystansu. Wobec swojej rodziny bywa przywiązany i czuły, ale to nigdy nie jest pies bierny — energia i determinacja to jego stały stan.

Szczekliwość

Jagdterier potrafi być głośny, a w pracy pod ziemią szczekanie (tzw. głoszenie) jest wręcz cechą pożądaną — dzięki niemu myśliwy lokalizuje psa i osaczoną zwierzynę w norze. W warunkach domowych ta sama cecha oznacza psa, który chętnie reaguje głosem na bodźce z zewnątrz: ruch za oknem, dźwięki, obce zapachy. To element rasowy wpisany w funkcję, jaką pies pełnił od stu lat, a nie błąd wychowawczy — warto to świadomie zaakceptować i pracować nad tym, kiedy szczekanie jest zasadne, a kiedy trzeba je uspokoić komendą.

Podejście do dzieci

Przy prawidłowej socjalizacji jagdterier może dobrze funkcjonować w rodzinie z dziećmi, ale to zdecydowanie nie jest rasa „domyślnie” polecana do domu z małymi dziećmi bez doświadczenia w prowadzeniu terierów roboczych. Wysoka energia, skłonność do impulsywnych reakcji na nagły ruch czy dźwięk oraz silny charakter wymagają konsekwentnego prowadzenia i stałego nadzoru nad wspólnymi zabawami. Starsze dzieci, które szanują granice psa i potrafią uczestniczyć w jego aktywnym trybie życia, zwykle znajdują w jagdterierze energicznego towarzysza zabaw.

Podejście do innych psów i zwierząt

To najbardziej wymagający punkt tej rasy. Jagdterier został wyhodowany do bezpośredniej konfrontacji z dziką zwierzyną, więc jego instynkt łowiecki wobec drobnych zwierząt — kotów, gryzoni, a czasem i innych małych psów — bywa bardzo silny i trudny do całkowitego wygaszenia treningiem. Z psami, z którymi dorastał od szczenięcia, zwykle buduje poprawną relację, ale wobec obcych psów, zwłaszcza tej samej płci, może być apodyktyczny i skłonny do konfliktów. Wspólny dom z kotem czy innymi małymi zwierzętami wymaga wczesnej, uważnej socjalizacji — i nawet wtedy nie ma stuprocentowej gwarancji.

Stosunek do obcych

Wobec nieznajomych ludzi jagdterier bywa czujny i rezerwowy, choć rzadko przejawia niesprowokowaną agresję wobec człowieka — jego „bojowość” jest ukierunkowana głównie na zwierzynę, nie na ludzi. Prawidłowo prowadzony i socjalizowany pies zwykle akceptuje gości w domu po krótkiej fazie obserwacji. Sam fakt, że rasa nie figuruje w polskim wykazie ras psów uznawanych za agresywne, nie zmienia jednak tego, że to pies o silnym charakterze — opiekun musi umieć zapanować nad jego reakcjami w nieprzewidywalnych sytuacjach.

Charakter i szkolenie w praktyce

Największym błędem przy tej rasie jest kupno „bo słodkie, małe szczenię” bez świadomości, że pod futrem kryje się jeden z najbardziej zdeterminowanych psów pracujących wśród terierów. Jagdterier uczy się szybko, ale nie jest posłuszny automatycznie — trzeba mu dać powód, żeby chciał współpracować, a nie tylko wykonywać komendy.

Trzy filary pracy z jagdterierem od pierwszych tygodni w domu. Pierwszy: wyładowanie energii — długie spacery to za mało, potrzebne są zadania angażujące nos i głowę: tropienie, zabawy węchowe, kontrolowane aportowanie, sporty kynologiczne dla małych, zwinnych ras. Drugi filar: konsekwentna, spokojna, ale stanowcza edukacja od pierwszego dnia — jagdterier szybko wyczuwa niepewność opiekuna i równie szybko przejmuje inicjatywę. Trzeci filar: praca nad przywoływaniem i kontrolowaniem instynktu pościgowego — z uwagi na silny instynkt łowieczy, spacery poza smyczą w miejscach z dziką zwierzyną czy drobnymi zwierzętami wymagają szczególnej ostrożności, a naukę kontroli impulsów i podstawowego posłuszeństwa warto zacząć jak najwcześniej.

Dla kogo TAK: dla doświadczonych opiekunów, najlepiej związanych z aktywnością terenową (myślistwo, kynologia sportowa, tropienie), którzy mogą zapewnić psu codzienne, wymagające zajęcie i konsekwentne prowadzenie. Dla kogo NIE: dla pierwszego psa w życiu, dla mieszkania w bloku bez realnej możliwości intensywnej aktywności, dla domu z drobnymi zwierzętami bez świadomości ryzyka, dla osób oczekujących spokojnego, biernego towarzysza. Jeśli w zachowaniu psa pojawi się coś niepokojącego — nadmierna agresja albo lęk, którego nie da się opanować socjalizacją i treningiem — nie czekaj, tylko skonsultuj się z behawiorystą.

Historia rasy niemiecki terier myśliwski

Niemiecki terier myśliwski to rasa młoda jak na standardy kynologiczne — powstała celowo, w krótkim czasie, z myślą o jednym, konkretnym celu: skutecznej pracy łowieckiej. Na początku lat 20. XX wieku grupa niemieckich myśliwych i hodowców, wśród których wymienia się m.in. Rudolfa Friessa, Waltera Zangenberga i Carla-Ericha Grünewalda, postanowiła wyhodować teriera roboczego, wolnego od cech czysto wystawowych, jakie zaczynały dominować w ówczesnych liniach fox terierów. Punktem wyjścia były czarno-podpalane, szorstkowłose teriery angielskie (starego typu, sprzed ujednolicenia wzorców wystawowych), krzyżowane m.in. z welsh terierami i liniami fox terierów zachowującymi silny instynkt łowiecki.

W 1926 roku powołano w Niemczech Jagdterrier-Klub, który przejął nadzór nad hodowlą i selekcją rasy pod kątem cech użytkowych: odwagi w pracy pod ziemią, wytrzymałości, umiejętności głoszenia i twardości charakteru. Wytrwały i nieustępliwy w pracy z norowcem, jagdterier szybko zyskał uznanie w środowisku myśliwskim w Niemczech, a z czasem trafił też do innych krajów Europy, w tym do Polski, gdzie do dziś kojarzony jest przede wszystkim ze środowiskiem łowieckim. FCI nadała rasie wzorzec nr 103, klasyfikując ją w Grupie III (Teriery), Sekcji 1, obok m.in. foksteriera. W odróżnieniu od wielu innych ras terierów, jagdterier nigdy nie przeszedł wyraźnej „dywergencji” na linię wystawową i roboczą w takim stopniu jak fox terier — większość hodowli do dziś kładzie nacisk na cechy użytkowe i pasję łowiecką, zgodnie z pierwotnym zamysłem twórców nowej rasy.

Ile żyje niemiecki terier myśliwski?

Jagdterier żyje najczęściej 12–15 lat — to dobry, typowy wynik dla małej, aktywnej rasy terierowej bez silnych predyspozycji do poważnych chorób dziedzicznych. Na długość i jakość życia wpływają przede wszystkim: utrzymanie prawidłowej masy ciała (jagdteriery bywają łakome, a otyłość obciąża stawy niewielkiego, ale intensywnie pracującego ciała), codzienna, adekwatna do energii rasy aktywność fizyczna i psychiczna oraz regularne wizyty kontrolne u weterynarza.

Jak wygląda niemiecki terier myśliwski? Wygląd i odmiany

Jagdterier to pies małej, ale wyjątkowo zwartej, muskularnej i twardej w typie budowy — sylwetka ma być funkcjonalna, dopasowana do przeciskania się w wąskich norach, bez śladu delikatności czy „ozdobności”. Głowa jest klinowata, o mocnych szczękach, oczy małe i ciemne, o energicznym wyrazie, uszy średniej wielkości, wysoko osadzone, przewieszone do przodu. Ogon tradycyjnie kopiowano krótko, jednak od nowelizacji Ustawy o ochronie zwierząt (obowiązującej w Polsce od 1 stycznia 2012 r.) kopiowanie ogonów psom jest w Polsce ustawowo zakazane poza wskazaniami zdrowotnymi, więc rasa występuje dziś w kraju już wyłącznie z ogonem w naturalnej długości.

Dwie odmiany sierści

Wzorzec FCI dopuszcza dwie odmiany sierści jagdteriera, różniące się fakturą, ale nie budową ani charakterem psa:

• odmiana szorstka (drutowata) — gęsta, twarda, przylegająca sierść z wyraźnym, szorstkim włosem okrywowym i podszerstkiem, typowa „terierowa” faktura wymagająca okresowego trymowania;
• odmiana gładka — krótka, gęsta, przylegająca sierść bez efektu „drutu”, łatwiejsza w codziennej pielęgnacji, ale wymagająca podobnej częstotliwości szczotkowania.

Obie odmiany występują wyłącznie w kolorze czarnym lub ciemnoszarawym (grizzle) z jasnobrązowymi (płowymi) odznaczeniami na pysku, brwiach, piersi, wewnętrznej stronie łap i pod ogonem — wzorzec FCI nie dopuszcza innych barw ani nadmiaru białego umaszczenia.

Pielęgnacja niemieckiego teriera myśliwskiego

Pielęgnacja jagdteriera zależy od odmiany sierści. Psy o sierści szorstkiej (drutowatej) wymagają okresowego trymowania — usuwania obumarłego włosa, najlepiej metodą skubania ręcznego (tak, by zachować twardą fakturę okrywy), zwykle 2–3 razy w roku. Odmiana gładkowłosa nie wymaga trymowania, ale podobnie jak szorstka potrzebuje regularnego szczotkowania — najlepiej raz na 1–2 tygodnie, częściej w sezonie linienia — które usuwa martwy włos i utrzymuje kondycję skóry. Odpowiednie narzędzie do codziennej pielęgnacji znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści.

Jagdteriery to psy aktywne w terenie, więc po każdym spacerze — zwłaszcza w lesie czy na polu — warto sprawdzać łapy, uszy i skórę pod kątem zabrudzeń, kolców czy kleszczy. Regularnej kontroli i skracania wymagają też pazury, szczególnie u psów mniej intensywnie eksploatujących twarde podłoże. Elektryczny pilnik do pazurów pozwala skracać je bez stresującego psa cięcia obcinaczem — znajdziesz go w kategorii pielęgnacja łap i pazurów psa.

Żywienie niemieckiego teriera myśliwskiego

Jagdterier to mały pies o bardzo wysokim, roboczym poziomie energii — jego zapotrzebowanie energetyczne w przeliczeniu na kilogram masy ciała bywa wyższe niż u wielu ras małych o umiarkowanej aktywności. Podstawą diety powinna być pełnoporcjowa karma dobrej jakości, dopasowana do wieku, wagi i poziomu aktywności — u psów regularnie pracujących w terenie (tropienie, polowanie) warto rozważyć wariant o wyższej gęstości energetycznej, po konsultacji z hodowcą lub weterynarzem.

Ze względu na łakomstwo, jakie bywa opisywane u tej rasy, kontrola porcji i unikanie dokarmiania „ze stołu” mają realne znaczenie dla utrzymania prawidłowej masy ciała. Praktyczne wskazówki o rytmie karmienia znajdziesz w poradniku ile razy dziennie karmić psa. Pełny wybór karm, w tym naturalne receptury Syta Micha, znajdziesz w kategorii sucha karma dla psa.

Aktywność i zabawa

Jagdterier należy do ras o najwyższym poziomie energii wśród małych psów — sam spacer na smyczy, nawet długi, rzadko wystarcza, żeby pies był w pełni usatysfakcjonowany. Kluczowe jest angażowanie nosa i głowy: praca węchowa, tropienie, zabawy polegające na szukaniu, a także kontrolowane bieganie i zabawy ruchowe w bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Bez odpowiedniej dawki zajęcia jagdterier łatwo znajduje sobie „zajęcie” sam — kopanie, gonienie, głośne reagowanie na bodźce.

Zabawy węchowe i edukacyjne to jeden z najlepszych sposobów na bezpieczne wykorzystanie naturalnych predyspozycji tej rasy — sprawdź zabawki edukacyjne i węchowe oraz poradnik jak działa mata węchowa dla psa. Warto też mieć pod ręką wytrzymały szarpak — jagdterier potrafi się w zabawę mocno zaangażować, a materiał musi to wytrzymać; sprawdź kategorię szarpaki i sznury dla psa.

Transport i podróże z jagdterierem

Niewielki rozmiar jagdteriera ułatwia transport samochodowy, ale jego temperament wymaga solidnego zabezpieczenia — pies o silnym instynkcie pościgowym i wysokiej pobudliwości, poruszający się swobodnie po kabinie, to zagrożenie zarówno dla siebie, jak i dla kierowcy w razie nagłego bodźca za oknem (zwierzyna, inny pies). Zdecydowanie warto zabezpieczyć psa pasami bezpieczeństwa i szelkami do auta na każdej trasie, także krótkiej. Po powrocie z terenowych wypraw — błoto, ściółka leśna, sierść po intensywnym linieniu — przyda się też mata do bagażnika dla psa, jeśli pies jeździ w bagażniku.

Dom dla niemieckiego teriera myśliwskiego: legowisko, miski, akcesoria

Jagdterier najlepiej odnajduje się w domu z ogrodem, dającym możliwość codziennej, swobodnej aktywności i eksploracji — ogrodzenie powinno być solidne i pozbawione luk, bo silnie zmotywowany terier potrafi znaleźć sposób na wydostanie się w pościgu za bodźcem. Mieszkanie w bloku jest możliwe wyłącznie przy realnym zaangażowaniu opiekuna w codzienne, intensywne wyprowadzanie energii psa poza domem.

W wyprawce domowej sprawdzi się kompaktowe, ale wygodne legowisko dopasowane do niewielkiego rozmiaru rasy — najlepiej z łatwym do prania pokrowcem, bo aktywny pies wraca z terenu ubłocony częściej niż niejeden większy kanapowicz. Do jedzenia i picia wystarczy stabilna, niewielka miska.

Zdrowie niemieckiego teriera myśliwskiego — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Jagdterier jest ogólnie uznawany za rasę zdrową i odporną — wieloletnia selekcja pod kątem cech użytkowych (a nie wyłącznie wyglądu) sprzyjała utrzymaniu solidnej kondycji fizycznej, a niemieckie źródła branżowe opisują go jako niemal wolnego od chorób rasowo-specyficznych, z dwoma udokumentowanymi wyjątkami: PLL i rzadką miopatią EIMM. Nie oznacza to jednak braku ogólnych, typowych dla małych, aktywnych ras obszarów ryzyka zdrowotnego. Poniższa lista to mapa zagadnień, o które warto pytać hodowcę — nie diagnoza dla konkretnego psa. Uczciwe przedstawienie zdrowia rasy to podstawa świadomej decyzji o adopcji lub kupnie szczenięcia.

Choroby opisywane u rasy

Jagdterier jest opisywany przez niemieckie źródła branżowe (m.in. hund.info) jako rasa „niemal wolna od chorób rasowo-specyficznych” — poza dwoma udokumentowanymi wyjątkami. Poniższa lista rozróżnia więc świadomie dwa poziomy: schorzenia potwierdzone jako specyficzne dla jagdteriera oraz ogólne czynniki ryzyka, typowe dla małych, aktywnych ras i psów o zwisających uszach, których nie należy mylić z cechą rasową. To nie jest lista chorób Twojego psa — zdecydowana większość jagdterierów nigdy nie zachoruje na żadną z nich. Traktuj ją jako punkt wyjścia do rozmowy z hodowcą i weterynarzem:

• pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL, primary lens luxation) — schorzenie oka o podłożu dziedzicznym, dobrze udokumentowane u jagdteriera i ras pokrewnych, dla którego dostępny jest test genetyczny (mutacja ADAMTS17); wymieniane wprost jako jeden z dwóch wyjątków od ogólnej odporności rasy;
• miopatia metaboliczna wywołana wysiłkiem (EIMM) — rzadka, dziedziczona recesywnie choroba mięśni specyficzna dla jagdteriera, opisana genetycznie w 2017 r. (mutacja w genie ACADVL); od 2019 r. objęta programem kontroli hodowlanej Deutscher Jagdterrier-Club, dostępny test genetyczny na nosicielstwo;
• zwichnięcie rzepki (patellar luxation) — nie jest opisywane jako specyficzne dla jagdteriera, ale ogólnie częstsze u małych i średnich ras psów — warto obserwować chód, zwłaszcza u szczeniąt i psów starszych;
• choroby przyzębia i próchnica — ogólny czynnik ryzyka dla małych ras psów (statystycznie częstsze odkładanie płytki nazębnej i kamienia), niezależny od predyspozycji rasowych jagdteriera;
• zapalenie ucha zewnętrznego — ogólne ryzyko u psów z opadającymi, luźno przylegającymi uszami (ograniczona wentylacja kanału słuchowego), nieopisywane jako cecha rasowo-specyficzna jagdteriera;
• problemy stawu biodrowego u starszych psów — hund.info wskazuje wprost, że u starzejącego się jagdteriera warto zwracać uwagę na kondycję bioder, mimo ogólnie dobrego stanu zdrowia rasy;
• alergie skórne i atopowe zapalenie skóry — ogólny czynnik ryzyka opisywany u wielu ras terierowych, nieudokumentowany jako specyficzny akurat dla jagdteriera;
• otyłość — ogólne ryzyko przy łakomstwie opisywanym u rasy i niedostatecznej aktywności, mimo wysokiego naturalnego poziomu energii tych psów;

Badania: hodowlane i profilaktyczne

W odpowiedzialnych hodowlach zarejestrowanych w ZKwP/FCI psy dopuszczane do rozrodu powinny mieć podstawową ocenę stanu zdrowia u weterynarza oraz — zgodnie z programem kontroli hodowlanej stosowanym przez niemiecki Jagdterrier-Klub — wykonany test genetyczny na nosicielstwo mutacji odpowiedzialnej za PLL i za miopatię EIMM. Warto pytać hodowcę o wyniki tych dwóch testów genetycznych u obojga rodziców miotu.

Profilaktycznie lekarze często zalecają: regularne kontrolne wizyty weterynaryjne (co 6–12 miesięcy u psa dorosłego), obserwację chodu i stawów kolanowych pod kątem objawów niestabilności rzepki, dbałość o higienę jamy ustnej od szczenięcia oraz utrzymanie prawidłowej masy ciała jako podstawowej formy profilaktyki ortopedycznej i metabolicznej.

Cena i skąd wziąć psa

Cena szczenięcia jagdteriera z hodowli zarejestrowanej w ZKwP/FCI zależy od linii hodowlanej, osiągnięć rodziców w próbach pracy i wykonanych badań zdrowotnych — konkretną kwotę podaje hodowca. Rasa jest w Polsce niszowa i kojarzona przede wszystkim ze środowiskiem myśliwskim — liczba hodowli jest ograniczona, a na szczenię z konkretnej, sprawdzonej linii roboczej czasem trzeba poczekać. Warto szukać hodowców powiązanych z kołami łowieckimi lub klubami rasy, którzy potrafią uczciwie ocenić, czy dany miot i konkretne szczenię pasują do planów nabywcy (praca vs. towarzystwo domowe).

Adopcja jagdteriera z fundacji czy schroniska zdarza się rzadziej niż w przypadku ras popularniejszych, ale nie jest wykluczona — warto sprawdzać ogłoszenia organizacji zajmujących się rasami myśliwskimi. Niezależnie od źródła pozyskania psa, decyzję o tej rasie warto podejmować świadomie, znając jej wymagania — to nie jest pies, który „dopasuje się” do biernego trybu życia.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Wyjątkowo odważny i zdeterminowany	Bardzo silny instynkt łowiecki, trudny do pełnej kontroli
Inteligentny, szybko się uczy	Niezależny charakter, niekoniecznie chętny do bezwarunkowego posłuszeństwa
Kompaktowy rozmiar, łatwy w transporcie	Bardzo wysoka energia — wymaga codziennego, wymagającego zajęcia
Rasa ogólnie zdrowa i odporna	Trudny do pogodzenia z domem z kotem czy drobnymi zwierzętami
Niewymagająca, stosunkowo łatwa pielęgnacja sierści	Głośny, chętnie reaguje szczekaniem na bodźce
Wierny i przywiązany do swojej rodziny	Zdecydowanie nie dla początkujących opiekunów

Ciekawostki o rasie

• Jagdterier to jedna z niewielu ras terierowych, która od momentu powstania w latach 20. XX wieku konsekwentnie hodowana jest niemal wyłącznie pod kątem cech użytkowych, a nie wystawowych — stąd stosunkowo niewielkie zróżnicowanie typu w obrębie rasy w porównaniu np. z fox terierem.
• W pracy pod ziemią jagdteriera ocenia się m.in. na tzw. próbach pracy w sztucznej norze — symulowanym tunelu imitującym warunki nory lisiej czy borsuczej, gdzie sprawdza się odwagę, wytrwałość i umiejętność głoszenia psa.
• Nazwa „jagdterier” to po prostu niemieckie określenie oznaczające „terier myśliwski” (Jagd = polowanie, Terrier = terier) — w Polsce funkcjonują obie nazwy: niemiecka i jej dosłowne polskie tłumaczenie.
• Mimo niewielkich rozmiarów jagdterier bywa wykorzystywany także do pracy nadziemnej — tropienia postrzałków (rannej zwierzyny) — dzięki dobremu węchowi i wytrwałości w podążaniu za tropem.
• W odróżnieniu od wielu ras terierowych, u których kopiowanie (skracanie) ogona było tradycyjnie standardem, w Polsce ustawowy zakaz kopiowania ogonów (Ustawa o ochronie zwierząt, od 1 stycznia 2012 r.) sprawia, że jagdteriery w kraju występują dziś z ogonem w naturalnej długości.

❓ Niemiecki terier myśliwski (jagdterier) — najczęstsze pytania

Informacje zawarte na tej stronie mają charakter ogólny i edukacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem weterynarii ani doświadczonym hodowcą rasy. Przed decyzją o zakupie psa skonsultuj się ze specjalistami i poznaj realne wymagania rasy.