Pinczer miniaturowy — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Pinczer miniaturowy to jedna z tych ras, które udowadniają, że wielkość psa nie ma nic wspólnego z jego charakterem. Ten niewielki, elegancki czworonóg o gładkiej sierści potrafi zachowywać się jak znacznie większy pies — jest czujny, pewny siebie i pełen energii, dlatego hodowcy na całym świecie zwykli nazywać go „królem zabawek” (king of toys). W tym poradniku znajdziesz komplet informacji o rasie: charakter, wygląd, pielęgnację, żywienie, zdrowie i ceny szczeniąt, a przy okazji podpowiemy, jakie akcesoria z Piesławia sprawdzą się najlepiej przy tak małym i żywiołowym psie.

Pinczer miniaturowy — dane rasy w pigułce

Cecha	Pinczer miniaturowy
Waga	4–6 kg
Wzrost w kłębie	25–30 cm
Długość życia	12–14 lat, przy dobrej opiece nawet dłużej
Grupa FCI	Grupa II — Pinczery i Sznaucery, Molosy, Szwajcarskie Psy Pasterskie i Bydlęce (sekcja 1: Pinczery i Sznaucery, bez próby pracy)
Kraj pochodzenia	Niemcy
Typ sierści	Krótka, gładka, przylegająca, bez podszerstka
Umaszczenie	jednolite rude (od jasnego po ciemnoczerwone) i czarne podpalane; rzadziej czekoladowe podpalane lub niebieskie podpalane
Poziom energii	Wysoki
Dla kogo	opiekunowie z czasem na regularne spacery, krótkie sesje treningowe i socjalizację; żywy, towarzyski pies; mieszkanie lub dom, akceptacja szczekliwości, nie do samotnego spędzania dnia
Poziom szczekliwości	Wysoki — rasa stróżująca w miniaturze

Usposobienie i charakter

Pinczer miniaturowy ma charakter zdecydowanie większy niż jego rozmiary. To pies bystry, spostrzegawczy i pewny siebie — niczego się nie boi i chętnie eskortuje domowników po całym mieszkaniu, jakby to on decydował, co się w nim dzieje.

Osobowość

Silny instynkt łowiecki sprawia, że pinczer miniaturowy lubi obserwować i gonić drobne poruszające się obiekty, dlatego smycz na spacerze w pobliżu ruchliwej ulicy czy w okolicy z drobną zwierzyną to konieczność, nie opcja. W stosunku do domowników bywa bardzo przywiązany i lubi towarzystwo, gorzej znosi za to długie godziny samotności — to pies do towarzystwa, a nie do trzymania „na boku”. Wbrew pozorom nie jest to miniaturowa wersja dobermana ani zminiaturyzowana odmiana pinczera średniego bez oznak karłowatości — to odrębna, bardzo stara niemiecka rasa, która historycznie pracowała jako łowca gryzoni w stajniach i gospodarstwach. Stąd właśnie ten silny temperament, dużo poważniejszy, niż sugerowałyby niewielkie gabaryty.

Szczekliwość

To jedna z cech, o których warto wiedzieć zanim sprowadzisz pinczera miniaturowego do domu: rasa jest z natury szczekliwa. Nie chodzi tu o wadę wychowawczą, tylko o dziedziczoną funkcję — pinczer miniaturowy przez pokolenia pełnił rolę czujnego strażnika obejścia i głośno zgłaszał każdy niepokojący ruch czy dźwięk. We współczesnym mieszkaniu ten sam odruch objawia się szczekaniem na dzwonek do drzwi, kroki na klatce schodowej czy widok innego psa za oknem. Konsekwentna socjalizacja i trening komendy „cicho” od szczenięcego wieku pozwalają utrzymać tę skłonność w rozsądnych granicach, ale całkowicie jej nie wyeliminują — i nie taki jest zresztą cel. Osoby, dla których szczekliwy pies w bloku to problem nie do zaakceptowania, powinny rozważyć to poważnie przed decyzją o adopcji tej rasy.

Podejście do dzieci

Z dziećmi pinczer miniaturowy zwykle dogaduje się dobrze, o ile te traktują go z szacunkiem — to wciąż niewielki, delikatny pies, którego łatwo przypadkiem skrzywdzić w nieostrożnej zabawie, na przykład przy podnoszeniu czy przygniataniu. Najlepiej sprawdza się w rodzinach z nieco starszymi dziećmi, które rozumieją, że mały pies nie jest zabawką, i potrafią bawić się z nim delikatnie, pod okiem dorosłego.

Podejście do innych psów i zwierząt

Z innymi psami pinczer miniaturowy radzi sobie nieźle, choć bywa apodyktyczny i lubi zaznaczać swoją pozycję, niezależnie od tego, ile waży przeciwnik — pewność siebie tej rasy nie zna proporcji do wzrostu. Silny instynkt łowiecki oznacza też, że w towarzystwie kotów, gryzoni czy ptaków domowych warto zachować ostrożność, zwłaszcza jeśli pies nie dorastał z nimi od szczenięcia — drobne, szybko poruszające się zwierzę łatwo wywołuje reakcję gonienia.

Stosunek do obcych

Wobec nieznajomych pinczer miniaturowy bywa nieufny i zdystansowany, zwłaszcza bez odpowiedniej socjalizacji od szczenięcego wieku — to naturalna cecha rasy stróżującej, a nie sygnał agresji. Dobrze wychowany i regularnie oswajany z nowymi ludźmi pies pozostaje czujny, ale nie wrogi: obserwuje gościa, może chwilę poszczekać, po czym zwykle się rozluźnia. Rasa nie figuruje w polskim wykazie ras uznawanych za agresywne.

Charakter i szkolenie w praktyce

Szkolenie pinczera miniaturowego to praca z psem inteligentnym, ale i uparcie niezależnym — to połączenie bywa dla początkujących opiekunów zaskakujące. Pies szybko kojarzy fakty i uczy się nowych komend, jednak równie szybko traci zainteresowanie powtarzalnymi, nudnymi ćwiczeniami. Najlepsze efekty daje krótkie, ale częste treningi: 5–10 minut kilka razy dziennie, zamiast jednej długiej sesji, oraz stała rotacja zadań, żeby pies nie zdążył się znudzić.

Największym wyzwaniem szkoleniowym bywa u tej rasy nie brak inteligencji, tylko dwie rzeczy: skłonność do szczekania (patrz wyżej) oraz silny instynkt łowiecki, który utrudnia niezawodne przywołanie na spacerze bez smyczy — z tego powodu większość doświadczonych opiekunów rekomenduje trzymanie pinczera miniaturowego na smyczy poza ogrodzonym terenem, niezależnie od poziomu wyszkolenia. Socjalizacja od pierwszych tygodni w domu — kontakt z różnymi ludźmi, dźwiękami, innymi psami i codziennymi sytuacjami — realnie zmniejsza późniejszą nieufność wobec obcych i nadmierną czujność.

Metody oparte na pozytywnym wzmocnieniu (nagroda za pożądane zachowanie, ignorowanie niepożądanego) sprawdzają się u tej rasy zdecydowanie lepiej niż surowe podejście — pinczer miniaturowy łatwo się zniechęca i wycofuje przy ostrej korekcie, a przy tym bywa uparty, jeśli poczuje presję. Warto też pamiętać, że to pies, który potrzebuje towarzystwa i słabo znosi wielogodzinną samotność — jeśli dom stoi pusty przez większość dnia, przygotowanie psa do samotnego przebywania w mieszkaniu (stopniowe wydłużanie czasu, zabawki zajmujące uwagę) powinno być częścią planu szkoleniowego od pierwszych tygodni.

Dla kogo ta rasa sprawdzi się najlepiej? Dla opiekunów, którzy szukają żywego, towarzyskiego psa do mieszkania czy domu, mają czas na regularne spacery i krótkie sesje treningowe, i nie przeszkadza im pies, który głośno reaguje na bodźce z otoczenia. Dobrze sprawdzi się też u osób gotowych konsekwentnie prowadzić socjalizację od pierwszych tygodni — to ona w praktyce najbardziej decyduje o tym, jak spokojny i zrównoważony będzie dorosły pies. Gorzej sprawdzi się tam, gdzie liczy się absolutna cisza (np. wspólnota mieszkaniowa wrażliwa na hałas) albo gdzie pies musiałby spędzać większość dnia sam.

Historia rasy

Pinczer miniaturowy pochodzi z Niemiec, gdzie od wieków hodowano go jako czujnego łowcę szczurów i myszy w stajniach, gospodarstwach i przydomowych zabudowaniach — stąd wywodzi się jego silny instynkt łowiecki i naturalna czujność. Rasa jest znacznie starsza, niż mogłoby się wydawać z jej podobieństwa do dobermana: pinczery miniaturowe są udokumentowane w Niemczech na długo przed powstaniem rasy doberman, a podobieństwo umaszczenia to zbieg cech, a nie pokrewieństwo w linii prostej — obie rasy wywodzą się z szerszej grupy niemieckich pinczerów, ale rozwijały się niezależnie.

Oficjalny wzorzec rasy opracowała niemiecka organizacja kynologiczna, a międzynarodowe uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) nastąpiło w XX wieku. Na przełomie XIX i XX wieku pinczer miniaturowy z psa pracującego na gospodarstwie stopniowo przekształcił się w popularnego psa do towarzystwa w mieście — jego niewielkie rozmiary, niewymagająca pielęgnacja i żywy charakter dobrze sprawdzały się w mieszkaniach. Dziś rasa jest popularna na całym świecie, w tym w Polsce, gdzie funkcjonuje też pod potoczną nazwą „ratlerek” — choć, jak wyjaśniamy w sekcji FAQ, oba określenia nie zawsze oznaczają dokładnie to samo.

Ile żyje pinczer miniaturowy?

Długość życia pinczera miniaturowego to zwykle 12–14 lat, a przy dobrej opiece, zbilansowanej diecie i regularnych kontrolach weterynaryjnych niejeden piesek dożywa 15–16 lat. To jedna z korzyści małych ras — generalnie żyją dłużej niż duże i olbrzymie rasy psów. Na długowieczność wpływa też pilnowanie prawidłowej masy ciała: pinczer miniaturowy ma skłonność do nadwagi, a nadmiar kilogramów u tak małego psa mocno obciąża stawy i serce.

Wygląd i odmiany

Pinczer miniaturowy to pies o proporcjonalnej, kwadratowej sylwetce — smukły, ale muskularny, ze sprężystym, drobnym chodem, który przypomina bieg konika (to właśnie ten charakterystyczny krok bywa źródłem porównań do „królika wśród psów”). Głowa jest wąska, oczy ciemne i żywe, a uszy stojące wysoko na głowie — u szczeniąt bywają jeszcze oklapnięte i stają dopiero w pierwszych miesiącach życia, co bywa źródłem niepokoju początkujących opiekunów, choć to zupełnie normalny etap rozwoju.

W umaszczeniu dopuszczalne są przede wszystkim dwa warianty: jednolity rudy (od jasnego po ciemnoczerwony) oraz czarny podpalany, czyli czarny z wyraźnie odgraniczonymi, rdzawobrązowymi znaczeniami nad oczami, na pysku, szyi, łapach i pod ogonem. Rzadziej spotyka się odmiany czekoladową podpalaną czy niebieską podpalaną. Sierść jest krótka, gładka i mocno przylegająca do ciała — bez podszerstka, co ma spore znaczenie dla pielęgnacji i tolerancji na zimno, o czym więcej w dalszej części artykułu.

Pielęgnacja krótkiej sierści

To jedna z najłatwiejszych w pielęgnacji ras psów — gładka, krótka sierść nie mechaci się, nie tworzy kołtunów i nie wymaga strzyżenia ani trymowania. Wystarczy szczotkować psa raz na tydzień lub dwa, żeby pozbyć się obumarłego włosa i utrzymać połysk okrywy włosowej. Najwygodniej robi się to specjalną rękawicą lub miękką szczotką do krótkiej sierści — masuje skórę, zbiera martwy włos i jednocześnie działa jak przyjemny rytuał, który pies zwykle lubi.

Druga strona medalu krótkiej sierści bez podszerstka to słaba izolacja termiczna. Pinczer miniaturowy szybko marznie — już przy kilku stopniach na plusie, a tym bardziej podczas mrozu, śniegu czy zimnego wiatru. Na jesienno-zimowe spacery warto zaopatrzyć go w dopasowane ubranko lub kombinezon, które ograniczą utratę ciepła, zwłaszcza u szczeniąt, seniorów i psów szczuplejszej budowy.

Uwagi wymaga też higiena jamy ustnej — małe rasy, w tym pinczer miniaturowy, mają skłonność do szybszego osadzania się kamienia nazębnego niż duże psy, głównie ze względu na gęściej upakowane zęby w niewielkiej szczęce. Regularne czyszczenie zębów psu pomaga ograniczyć ten problem, podobnie jak przysmaki treningowe, które przy okazji lekko oczyszczają zęby w trakcie żucia. Warto też pamiętać o pazurach — u małego, lekkiego psa naturalnie ścierają się słabiej niż u dużych, aktywnych ras, dlatego regularne obcinanie pazurów powinno wejść do stałego rytuału pielęgnacyjnego.

Żywienie pinczera miniaturowego

Jak każdy mały piesek, pinczer miniaturowy ma szybką przemianę materii i stosunkowo duże — jak na swoje rozmiary — zapotrzebowanie energetyczne, dlatego dobrze sprawdza się karma dedykowana małym rasom, o odpowiednio drobnym granulacie. W sklepie Piesław znajdziesz suchą karmę dla psa dopasowaną do wielkości i etapu życia pupila, dobieraną wraz z dawkowaniem wskazanym na opakowaniu przez producenta — u tak małego psa nawet niewielkie przekarmienie szybko odbija się na wadze.

Szczenię pinczera miniaturowego, podobnie jak inne małe rasy, potrzebuje częstszych, ale mniejszych posiłków niż dorosły pies — o tym, jak dobrać karmę i harmonogram żywienia na start, przeczytasz w poradniku jak wybrać karmę dla szczeniaka. U dorosłego psa warto zwrócić uwagę na profilaktykę zębów przy okazji nagradzania — do codziennego treningu i nagradzania dobrze sprawdzą się małe, łatwe do podzielenia smaczki, sprawdź przysmaki treningowe dla psa marki Syta Micha, które łatwo dawkować bez ryzyka przekarmienia.

Aktywność i zabawa

Nie daj się zwieść niewielkim rozmiarom — pinczer miniaturowy to pies o żywym temperamencie i sporym zapotrzebowaniu na ruch, jak na tak drobnego czworonoga. Potrzebuje kilku spacerów dziennie, a dodatkowo lubi zabawy angażujące ciało i głowę: aportowanie, poszukiwanie smakołyków czy krótkie sesje szkoleniowe. Ze względu na silny instynkt łowiecki dobrze sprawdzają się zabawki węchowe, które dają upust naturalnym skłonnościom do tropienia i szukania — sprawdź, jak działa mata węchowa dla psa i dlaczego bystry pinczer szybko się nią zainteresuje.

Ten pies chętnie towarzyszy też przy jeździe na rowerze czy joggingu w umiarkowanym tempie, choć ze względu na małe rozmiary lepiej unikać zbyt długich, forsownych treningów, szczególnie w upalne dni. Do codziennych szarpanek i zabaw przeciągania warto wybrać zabawkę dopasowaną do niewielkiej paszczy — sprawdź szarpaki i sznury dla psa w rozmiarze odpowiednim dla małych ras, a nie ciężkie, przeznaczone dla dużych psów modele.

Transport i podróże z pinczerem miniaturowym

Niewielki rozmiar ma swoje plusy w podróży — pinczer miniaturowy świetnie mieści się w małym transporterku na tylnym siedzeniu samochodu, bez konieczności kupowania dużych, ciężkich konstrukcji. Warto jednak pamiętać o jednej ważnej zasadzie: u tej rasy lepiej sprawdzają się szelki niż obroża. Pinczer miniaturowy ma delikatną krtań i tchawicę, a przy szarpnięciu smyczą zapiętą do obroży łatwo o niepotrzebny ucisk na gardło, zwłaszcza że to pies energiczny i lubiący ciągnąć w stronę interesujących zapachów. O tym, na co zwrócić uwagę przy wyborze, przeczytasz w poradniku jak wybrać szelki dla psa.

W samochodzie obowiązkowe jest zabezpieczenie psa — czy to w foteliku, czy przypięciem do pasów bezpieczeństwa i szelek do auta. Do wyboru odpowiedniego fotelika czy transportera na miarę małego psa zajrzyj do kategorii foteliki samochodowe dla psa — dla pinczera sprawdzi się mniejszy, stabilny model, a nie warianty projektowane z myślą o dużych rasach.

Dom: legowisko, miski i akcesoria

W domu pinczer miniaturowy nie potrzebuje wiele miejsca, ale doceni własny kącik do odpoczynku — małe, przytulne legowisko, najlepiej z niewysokimi brzegami, w którym może się zwinąć w kłębek. Sprawdź ofertę w kategorii legowiska i posłania dla psa i wybierz rozmiar dopasowany do niewielkiego psa, a nie model myślany z myślą o dużych rasach.

Do jedzenia i picia wystarczy niewielka, stabilna miska — u tak lekkiego psa warto zwrócić uwagę na antypoślizgową podstawę, żeby miska nie jeździła po podłodze przy każdym posiłku. Więcej wariantów znajdziesz w kategorii miski dla psa.

Zdrowie pinczer miniaturowy — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Jak większość ras psów, pinczer miniaturowy ma pewne predyspozycje zdrowotne charakterystyczne dla małych, lekkich czworonogów. Poniższa lista nie oznacza, że każdy pies na nie zachoruje — to raczej wskazówka, na co warto zwracać uwagę i o czym rozmawiać z weterynarzem podczas regularnych kontroli, a nie lista chorób konkretnego psa.

Choroby opisywane u rasy

• Zwichnięcie rzepki (patella luxation) — jedna z najczęściej opisywanych przypadłości ortopedycznych u małych ras, w tym pinczera miniaturowego. Objawem bywa okresowe „podskakiwanie” na trzech łapach lub chwilowe kulawizny.
• Choroba Legga-Calvego-Perthesa (martwica głowy kości udowej) — schorzenie typowe dla małych ras psów, w tym pinczerów, objawiające się bolesnością i utykaniem na tylną łapę zwykle między 4. a 12. miesiącem życia; wymaga wczesnej diagnostyki ortopedycznej.
• Postępujący zanik siatkówki (PRA) — dziedziczna choroba oka opisywana w populacji rasy, prowadząca do stopniowego pogorszenia widzenia; badania okulistyczne rodziców pomagają ograniczyć ryzyko przekazania wady potomstwu.
• Kamień nazębny i choroby przyzębia — z uwagi na niewielką, gęściej upakowaną szczękę małe rasy są bardziej narażone na problemy z zębami niż duże psy.
• Wrażliwość na niskie temperatury — krótka sierść bez podszerstka słabo chroni przed zimnem, co przy dłuższym wychłodzeniu może obciążać organizm, zwłaszcza szczeniąt i seniorów.
• Skłonność do nadwagi — nadmiar kilogramów u tak małego psa szybciej obciąża stawy i serce niż u dużej rasy.
• Wady zastawek serca — u małych ras psów, w tym pinczerowatych, opisywana jest zwiększona częstość zwyrodnieniowej choroby zastawki mitralnej wraz z wiekiem, dlatego osłuchiwanie serca bywa stałym elementem kontroli seniorów.

Warto też wiedzieć o padaczce idiopatycznej — schorzeniu neurologicznym o podłożu genetycznym, opisywanym w literaturze weterynaryjnej u wielu małych ras psów (nie jako specyficzna predyspozycja samego pinczera miniaturowego). Przy pierwszym epizodzie drgawek zawsze konieczna jest diagnostyka różnicowa u specjalisty, żeby wykluczyć inne przyczyny.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

W odpowiedzialnych hodowlach zrzeszonych w ZKwP/FCI praktykuje się badanie stawów kolanowych rodziców pod kątem zwichnięcia rzepki oraz — w niektórych liniach — badanie okulistyczne w kierunku PRA, zanim para trafi do kojarzenia. Warto poprosić hodowcę o wgląd w wyniki tych badań przed zakupem szczeniaka.

Jeśli chodzi o profilaktykę na co dzień, lekarze często zalecają regularne kontrole ortopedyczne w pierwszym roku życia (szczególnie przy obserwowanym utykaniu), coroczne badanie wzroku u psów starszych oraz osłuchanie serca podczas rutynowych wizyt po ukończeniu kilku lat. To ogólne wskazówki — konkretny plan badań i ich częstotliwość zawsze najlepiej ustalić indywidualnie z lekarzem prowadzącym.

Cena pinczera miniaturowego i skąd wziąć psa

Cena szczeniaka pinczera miniaturowego z rodowodem ZKwP/FCI zależy od kilku czynników: linii hodowlanej i renomy hodowli, badań zdrowotnych rodziców, regionu, sezonu i dostępności miotów, umaszczenia oraz tego, czy szczeniak ma potencjał wystawowy — im rzadsza barwa i lepsza linia, tym zwykle wyższy koszt. Rodowód FCI to nie formalność — to gwarancja, że pies pochodzi od zdrowych, przebadanych rodziców zgodnych ze wzorcem rasy, a hodowca odpowiada za jego pochodzenie i pierwsze tygodnie życia.

W internecie, także na popularnych portalach ogłoszeniowych, można trafić na oferty znacznie tańszych „pinczerów miniaturowych” czy „ratlerków” bez rodowodu — często pochodzących z niekontrolowanego rozmnażania lub przypadkowych skrzyżowań. Zanim zdecydujesz się na takiego psa, warto wiedzieć, że przy niższej cenie zwykle brakuje historii zdrowotnej rodziców, badań genetycznych i pewności co do faktycznej rasy. Bezpieczniejszym rozwiązaniem — zarówno w przypadku psa czystej krwi, jak i mieszańca o wyglądzie pinczera — jest sprawdzona hodowla zrzeszona w ZKwP/FCI albo adopcja ze schroniska lub fundacji, gdzie regularnie trafiają też małe, energiczne psy tego typu.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Minimalna pielęgnacja sierści — bez strzyżenia i kołtunów	Wysoka skłonność do szczekania
Bystry, szybko się uczy przy krótkich, ciekawych sesjach	Nieufność wobec obcych bez odpowiedniej socjalizacji
Niewielkie rozmiary — wygodny w mieszkaniu i podróży	Silny instynkt łowiecki, ryzykowne spacery bez smyczy
Żywy, towarzyski, przywiązany do domowników	Duża wrażliwość na zimno — potrzebuje ubranka zimą
Długowieczność jak na psa — nawet 15–16 lat	Słabo znosi długie godziny samotności w domu
Elegancki wygląd, niska cena utrzymania sierści u groomera	Delikatna budowa — łatwo o kontuzję przy nieostrożnej zabawie z dziećmi

Ciekawostki o rasie

• Angielska nazwa rasy, miniature pinscher, bywa w środowisku hodowców i wystawców skracana do „min pin” — to potoczne określenie funkcjonuje międzynarodowo, choć oficjalny wzorzec posługuje się pełną nazwą.
• Charakterystyczny, sprężysty chód pinczera miniaturowego — nazywany chodem hackney od podobieństwa do stępowania koni rasy Hackney — jest jedną z cech opisanych wprost we wzorcu rasy FCI i odróżnia go od chodu innych małych psów.
• Mimo widocznego podobieństwa do dobermana, pinczer miniaturowy nie jest jego zmniejszoną wersją — obie rasy wywodzą się z szerszej grupy niemieckich pinczerów i rozwijały się niezależnie, a pinczer miniaturowy jest od dobermana znacznie starszy.
• W Polsce rasa funkcjonuje potocznie pod nazwą „ratlerek”, choć określenie to bywa też używane szerzej — wobec metysów i psów bez rodowodu o podobnym wyglądzie, o czym więcej w sekcji FAQ.
• Uszy pinczera miniaturowego z wzorca nie są kopiowane (przycinane chirurgicznie) — w przeciwieństwie do historycznej praktyki stosowanej w niektórych krajach wobec innych ras pinczerowatych, obecnie w Polsce i większości krajów europejskich całkowicie zabronionej.
• Ze względu na energię i niewielkie rozmiary pinczer miniaturowy bywa nazywany psem „o sercu dużo większym niż on sam” — określenie to często pojawia się w opisach klubów rasy jako podsumowanie jej charakteru.

Treści w tym artykule mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz nie zastępują konsultacji weterynaryjnej ani porady doświadczonego hodowcy. Nie stanowią diagnozy ani zaleceń dotyczących leczenia czy dawkowania. W kwestiach zdrowia i predyspozycji rasowych konkretnego psa zawsze skonsultuj się z lekarzem weterynarii.