Pitbull (amerykański pit bull terrier) — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Mało która rasa budzi tyle emocji co pitbull. Jedni widzą w nim psa o złej sławie, inni — najwierniejszego towarzysza, jakiego mieli. Prawda, jak zwykle, leży pośrodku i zależy przede wszystkim od człowieka trzymającego smycz. W tej karcie rasy zebraliśmy wszystko, co warto wiedzieć, zanim podejmiesz decyzję: charakter i zachowanie, historię, wymogi prawne w Polsce, różnice między pitbulem a amstaffem, pielęgnację, żywienie i realia zakupu. Bez straszenia i bez lukru — tak, jak wygląda życie z tym psem naprawdę.

Drobna uwaga porządkowa: „pitbull” to w wyszukiwarce także pseudonim amerykańskiego rapera (artysta Armando Christian Pérez, który karierę muzyczną rozwija od około 2001 roku), tytuł polskiego filmu z 2005 roku i serialu emitowanego w latach 2005–2008, a nawet nazwa marki odzieżowej. Ta strona dotyczy wyłącznie psa — amerykańskiego pit bull terriera (ang. American Pit Bull Terrier), w polskiej pisowni spotykanego też jako „amerykański pitbulterier”.

Pitbull (amerykański pit bull terrier) — dane rasy w pigułce

Usposobienie i charakter pitbula

Osobowość

Zacznijmy od faktu, który zaskakuje wiele osób: dobrze socjalizowany pitbull jest zwykle wybitnie ludolubny. To psy, które uwielbiają kontakt fizyczny, przepadają za „swoimi” ludźmi i słyną z cierpliwości wobec domowników. Zachowanie wobec ludzi i przywiązanie do rodziny to mocne strony rasy — dlatego pitbull kompletnie nie nadaje się na psa „stróżującego na łańcuchu”: samotność i izolacja to dla niego najgorszy scenariusz i prosta droga do problemów behawioralnych. To pies, który chce być blisko — fizycznie i emocjonalnie — i najlepiej funkcjonuje, gdy jest pełnoprawnym członkiem rodziny, nie mieszkańcem podwórka.

Szczekliwość

Pitbull nie należy do ras nadmiernie głośnych — to nie jest typowy „szczekacz” alarmowy jak niektóre rasy pasterskie czy małe teriery. Szczeka sytuacyjnie: gdy jest podekscytowany zabawą, gdy dobiega gość, albo gdy nie ma czym się zająć. Umiarkowana szczekliwość w połączeniu z niskim instynktem stróżującym oznacza, że pitbull rzadko jest dobrym psem „ostrzegającym” — częściej entuzjastycznie wybiega przywitać intruza, niż go odstrasza.

Podejście do dzieci

Dobrze prowadzony pitbull bywa czułym psem rodzinnym i zwykle bardzo lubi ludzi, w tym dzieci — historycznie i w opisach klubów rasy bywa nawet nazywany „nanny dog” ze względu na cierpliwość wobec najmłodszych. Jak przy każdej rasie, zwłaszcza tak silnej fizycznie, kontakty psa z małymi dziećmi powinny zawsze odbywać się pod nadzorem dorosłych — nie z obawy o agresję, a dlatego, że entuzjastyczny, mocny pies może niechcący przewrócić małe dziecko w zabawie.

Podejście do innych psów i zwierząt

To druga strona medalu charakteru: pitbule bywają konfliktowe wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci. Nie każdy egzemplarz, nie zawsze — ale predyspozycja istnieje i odpowiedzialny opiekun ją zna. Rasa była historycznie selekcjonowana pod kątem niskiej tolerancji na innego psa w bezpośrednim starciu, co przetrwało w genach mimo dekad hodowli rodzinnej. Wobec kotów i mniejszych zwierząt reakcje są bardzo zróżnicowane osobniczo — silny instynkt łowny u części osobników wymaga wczesnej, kontrolowanej ekspozycji i nigdy nie należy zostawiać pitbula bez nadzoru z małym zwierzęciem, którego nie znał od szczenięcia.

Stosunek do obcych

Wobec nieznanych ludzi typowy, dobrze socjalizowany pitbull jest otwarty i przyjazny, czasem aż nadmiernie entuzjastyczny — to nie jest rasa podejrzliwa czy zdystansowana wobec obcych z natury. Osobniki źle socjalizowane lub trzymane w izolacji mogą reagować nerwowo lub bojaźliwie, ale to efekt wychowania, nie cecha rasowa. Właśnie ta otwartość wobec ludzi w połączeniu z konfliktowością wobec psów jest kluczem do zrozumienia, czym pitbull naprawdę jest — i czym nie jest.

Czy pitbull jest agresywny?

Czy pitbull jest agresywny? Nie rodzi się taki. O tym, jakim psem będzie za dwa lata, decyduje suma: genetyka konkretnej linii, socjalizacja, szkolenie i codzienne prowadzenie. Agresja wobec ludzi nie jest cechą typową dla rasy — jest raczej efektem zaniedbania, złego chowu lub celowego szkolenia w niewłaściwym kierunku, co dotyczy każdej silnej rasy psa, nie tylko pitbula. Właśnie dlatego tak ważne jest, skąd bierzesz szczeniaka i ile czasu jesteś w stanie mu poświęcić — piszemy o tym niżej.

Charakter i szkolenie w praktyce

Praca z pitbulem ma jedną cechę, która ułatwia życie opiekunowi: to psy inteligentne i bardzo zmotywowane nagrodą, zwłaszcza jedzeniem. Szkolenie oparte na wzmocnieniu pozytywnym działa na tę rasę wyjątkowo skutecznie. Miękkie przysmaki treningowe pozwalają ćwiczyć często i krótko, bez przeładowania kalorii.

Dwa filary pracy od szczenięcia decydują o tym, jakim psem pitbull będzie jako dorosły. Pierwszy: wczesna socjalizacja. Szczeniak powinien od pierwszych tygodni poznawać ludzi, miejsca i sytuacje pozytywnie, a kontakty z innymi psami — szczególnie tej samej płci — prowadzić pod nadzorem. Drugi: przywołanie i luźna smycz. Dorosły pitbull to ponad 20 kg umięśnionego psa w zrywie, trudnego do zatrzymania bez wcześniejszego treningu. Jak wypracować luźną smycz krok po kroku, opisujemy w poradniku jak nauczyć psa chodzenia na luźnej smyczy.

Dla kogo TAK: dla osób z doświadczeniem, gotowych na konsekwentną socjalizację, szukających psa przywiązanego do ludzi i aktywności fizycznej. Dla kogo NIE: dla pierwszego psa bez wsparcia trenera, dla szukających psa stróżującego bez nadzoru, albo liczących, że silna rasa „sama się wychowa”. Przy poważnych trudnościach — reaktywność wobec psów, lęk, frustracja — skonsultuj się z behawiorystą znającym rasy bulterierowate.

Historia rasy — od bull and terrier do amerykańskiego pit bull terriera

Amerykański pit bull terrier powstał w XIX wieku w Stanach Zjednoczonych z psów typu bull and terrier przywożonych przez emigrantów z Wysp Brytyjskich, będących skrzyżowaniem starych bulldogów z terierami. Historia rasy jest trudna — te psy były niegdyś wykorzystywane w sposób, który dziś jest zakazany i powszechnie potępiany. Współczesny pitbull to jednak przede wszystkim pies użytkowy i rodzinny: pracuje w sportach kynologicznych, w nosework, a w USA bywa nawet psem terapeutycznym i asystującym.

Najważniejsza rzecz formalna: FCI (Międzynarodowa Federacja Kynologiczna) nie uznaje tej rasy, a co za tym idzie — Związek Kynologiczny w Polsce (ZKwP) nie prowadzi dla niej rodowodów. Pitbula rejestrują inne organizacje, przede wszystkim amerykański United Kennel Club (UKC), który przyjął rasę już w 1898 roku. W praktyce oznacza to, że każde polskie ogłoszenie „pitbull z rodowodem FCI” jest z definicji nieprawdziwe. Mimo braku uznania przez FCI popularność rasy jest ogromna — fraza „pitbull” należy do najczęściej wyszukiwanych haseł o psach w Polsce.

Ile żyje pitbull?

Pitbull żyje zwykle 12–16 lat — to dobry wynik jak na psa średniej wielkości. Sprzyja mu atletyczna, funkcjonalna budowa bez skrajności: pitbull nie ma skróconej kufy, przesadnie fałdowanej skóry ani ekstremalnych proporcji, które skracają życie wielu modnym rasom. Na długość życia konkretnego psa największy wpływ mają: utrzymanie szczupłej sylwetki (nadwaga obciąża stawy i serce), codzienny ruch, sensowna dieta i regularne wizyty kontrolne u weterynarza. Odmiana kolorystyczna (red nose, blue) sama w sobie nie przesądza o długości życia, choć u psów blue warto uważniej obserwować skórę — więcej w sekcji o zdrowiu.

Wygląd, waga i odmiany: red nose, blue i inne

Pitbull to pies średniej wielkości o mocno umięśnionej, atletycznej sylwetce: szeroka klatka piersiowa, wyraźnie zaznaczone mięśnie, klinowata głowa i silne szczęki. Waga dorosłego psa mieści się zwykle w przedziale 14–27 kg przy wzroście 43–53 cm — rozpiętość jest duża, bo rasa była hodowana według użytkowości, nie jednolitego wyglądu. Sierść jest krótka, gładka i błyszcząca, bez podszerstka.

Wzorzec dopuszcza niemal wszystkie kolory i umaszczenia. Najczęściej wyszukiwane odmiany to:

• Pitbull red nose — rude, płowe lub czerwonawe umaszczenie z charakterystycznym czerwonobrązowym nosem i często bursztynowymi oczami. To odmiana kolorystyczna, nie osobna rasa — wbrew temu, co sugerują niektóre ogłoszenia.
• Pitbull blue (blue nose) — szaroniebieska, „stalowa” sierść i grafitowy nos. Efekt genu rozjaśniającego czarny barwnik; u psów o takim umaszczeniu częściej pojawiają się skórne predyspozycje.
• Klasyczne umaszczenia — pręgowane, czarne, białe, łaciate i wszystkie kombinacje powyższych.

Uwaga na marketing hodowlany: określenia w stylu „XL bully”, „monster blue” czy „pitbull XXL” oznaczają psy hodowane poza jakimkolwiek wzorcem, często z naciskiem na przesadną masę. Taki kierunek hodowli bywa okupiony zdrowiem psów — podchodź do niego z dużą ostrożnością.

Pielęgnacja pitbula — krótko i konkretnie

Dobra wiadomość: pod względem pielęgnacji pitbull to jedna z najmniej wymagających ras. Krótka sierść bez podszerstka nie filcuje się i nie wymaga strzyżenia. W praktyce wystarczy:

• Szczotkowanie raz w tygodniu gumową rękawicą lub miękką szczotką — usuwa martwy włos i masuje skórę. Pitbull linieje umiarkowanie przez cały rok, intensywniej wiosną i jesienią. Odpowiednie akcesoria znajdziesz w kategorii szczotki i zgrzebła do sierści.
• Kąpiel co 1–2 miesiące lub po większym ubłoceniu, łagodnym szamponem dla psów — częstsze mycie może przesuszać skórę, co przy skłonnościach skórnych tej rasy ma znaczenie. Więcej w poradniku jak często kąpać psa.
• Kontrola pazurów, uszu i zębów — pazury skracamy, gdy stukają o podłogę; uszy przeglądamy raz w tygodniu; zęby najlepiej przyzwyczaić się czyścić od szczenięcia.

Przy okazji cotygodniowego czesania warto przejrzeć skórę psa — u tej rasy (zwłaszcza u odmiany blue) wcześnie wychwycone zaczerwienienia czy przerzedzenia sierści ułatwiają weterynarzowi pracę.

🛒 Pielęgnacja pitbula — akcesoria z Piesława

Podstawowe wyposażenie do sierści i pazurów pitbula, dobrane do typu okrywy tej rasy:

Szczotki i zgrzebła do sierści

Rękawica do czesania psa

9.90 zł

Dodaj do koszyka

Żywienie pitbula

Pitbull to pies o dużej masie mięśniowej i wysokiej aktywności — jego dieta powinna być dopasowana do realnego wysiłku, nie do wyobrażeń o „psie siłaczu”. Podstawą jest pełnoporcjowa karma dobrej jakości z wyraźnym udziałem białka zwierzęcego, w porcjach zgodnych z tabelą na opakowaniu i skorygowanych o aktywność. Rasa lubi jeść i przy zbyt kalorycznym menu potrafi szybko nabrać zbędnych kilogramów, które obciążają stawy — kontroluj sylwetkę: talia ma być widoczna, a żebra wyczuwalne pod cienką warstwą tkanki. Pełny wybór karm i przysmaków znajdziesz w kategorii karma i przysmaki dla psa.

Silne szczęki pitbula mają jedną praktyczną konsekwencję żywieniową: miękkie, tanie gryzaki znikają w sekundy. Lepiej sprawdzają się twarde, naturalne gryzaki o dłuższej „żywotności”. Żucie to dla tej rasy również sposób na rozładowanie napięcia — pies, który ma co gryźć, rzadziej testuje zębami kanapę.

Aktywność i zabawa — energia do zagospodarowania

Poziom energii pitbula uczciwie opisuje jedno słowo: bardzo wysoki. Ta rasa potrzebuje 1,5–2 godzin ruchu dziennie plus zajęcia dla głowy. Sam spacer wokół bloku nie wystarczy — niewyżyty pitbull znajdzie sobie zajęcie sam, a jego wybory rzadko pokrywają się z wyobrażeniami opiekuna o całych meblach.

Co działa najlepiej?

• Zabawy szarpakiem — klasyka dla tej rasy i świetne ćwiczenie współpracy (pies uczy się puszczać na komendę). Warunek: szarpak musi być naprawdę mocny. Zwykłe pluszaki to dla pitbula robota na jedno popołudnie — wybieraj wytrzymałe modele z kategorii szarpaki i sznury dla psa.
• Aportowanie — wytrzymała piłka o odpowiedniej twardości potrafi zająć pitbula na długo; przegląd znajdziesz wśród piłek i frisbee dla psa.
• Praca węchowa — wbrew stereotypowi „mięśniaka” pitbule świetnie odnajdują się w zabawach zapachowych, które męczą głowę bardziej niż godzina biegania. Zajrzyj do kategorii zabawki edukacyjne i węchowe.
• Sporty kynologiczne — weight pulling w wersji rekreacyjnej, wall climbing, obedience czy zwykłe bieganie przy rowerze (u dorosłego, zdrowego psa) to naturalne środowisko tej rasy.

🛒 Mocne szarpaki, które wytrzymają szczęki pitbula

Wytrzymałe zabawki z taśmy — w tym klasyczna ósemka do przeciągania — uszyte z myślą o mocno gryzących psach:

Szarpaki i sznury dla psa

Zabawka dla psa Szarpak Mocny Duży Wytrzymały Gryzak z Taśmy Ósemka 25x11cm

40.00 zł

Dodaj do koszyka

Transport i podróże z pitbulem

Pies średniej wielkości o wadze 20+ kg to w aucie pasażer, którego trzeba porządnie zabezpieczyć — dla jego i Twojego bezpieczeństwa. Najprostszym rozwiązaniem dla pitbula jest pas bezpieczeństwa z amortyzatorem wpinany w klamrę auta i przypinany do szelek (nigdy do obroży). Pies podróżuje wtedy na kanapie, a nagłe hamowanie nie zamienia go w pocisk. Sprawdzone rozwiązania znajdziesz w kategorii pasy bezpieczeństwa i szelki do auta. Na dłuższe trasy zaplanuj postoje co 2–3 godziny — energiczny pies zniesie podróż znacznie lepiej, jeśli przed wyjazdem porządnie się wybiega.

Pamiętaj też o jednym: krótka sierść bez podszerstka słabo chroni przed zimnem i słońcem. Zimą pitbull marznie szybciej, niż sugeruje jego groźna reputacja, a latem w nagrzanym aucie przegrzewa się jak każdy pies — nigdy nie zostawiaj go w samochodzie.

🛒 Pitbull (amerykański pit bull terrier) w aucie — wyposażenie z Piesława

Bezpieczne rozwiązanie do samochodu dla psa tej wielkości:

Maty do samochodu dla psa

Mata usztywniana dla psa do samochodu RAGI – stabilny pokrowiec z twardym dnem

299.00 zł

Dodaj do koszyka

Dom dla pitbula: legowisko i miski

W domu pitbull jest zaskakująco „kanapowy” — po porządnej dawce ruchu potrafi przespać pół dnia. Ponieważ ma krótką sierść i mało tkanki tłuszczowej na łokciach, doceni grube, dobrze wyścielone legowisko w rozmiarze L/XL (dla psa 20–27 kg zwykle około 80–100 cm), ustawione z dala od przeciągów. U psów młodych i intensywnie gryzących wybieraj modele ze zdejmowanym, mocnym pokrowcem — przegląd znajdziesz w kategorii legowiska i posłania dla psa. Do tego stabilna miska na wodę dostępna przez całą dobę i druga na jedzenie — łapczywym zjadaczom pomoże miska spowalniająca.

🛒 Dom dla pitbula — legowisko i miska

Legowisko w rozmiarze dopasowanym do pitbula i miska na spokojne posiłki:

Legowiska i posłania dla psa

Legowisko dla Psa Poduszka Posłanie Łóżko Materac Miękkie Duże 120×95 cm

149.00 zł

Dodaj do koszyka

Zdrowie pitbula — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Pitbull uchodzi za rasę ogólnie zdrową i wytrzymałą, ale jak każda rasa czystej krwi ma swoje obszary ryzyka, o których warto wiedzieć zawczasu. Poniższa lista to mapa obszarów do rozmowy z hodowcą i weterynarzem, a nie diagnoza — większość pitbuli nigdy nie zachoruje na żadną z wymienionych rzeczy.

Choroby opisywane u rasy

Poniższe schorzenia pojawiają się w materiałach klubów rasy (m.in. UKC), w bazach testów DNA i w publikacjach weterynaryjnych poświęconych rasom bulterierowatym. Nie jest to lista chorób Twojego psa — traktuj ją jako punkt wyjścia do rozmowy z hodowcą i weterynarzem:

• dysplazja stawu biodrowego (HD) — nieprawidłowy rozwój stawu biodrowego prowadzący z czasem do zmian zwyrodnieniowych; wymieniana w materiałach klubowych i badaniach ortopedycznych jako jedna z częstszych wad rozwojowych u ras średnich i dużych o umięśnionej budowie, w tym u pitbula. Oceniana rentgenowsko u psów hodowlanych.
• dysplazja stawu łokciowego — analogiczne zaburzenie rozwojowe stawów kończyn przednich, opisywane u ras o masywnej muskulaturze; wymieniana wśród badań ortopedycznych zalecanych obok oceny bioder.
• alergie i atopowe zapalenie skóry — pitbule uchodzą za rasę ze skłonnością do alergii pokarmowych i środowiskowych oraz podrażnień skóry; zaczerwienienia, świąd i wylizywanie łap to typowe sygnały opisywane w literaturze dotyczącej ras krótkowłosych o wrażliwej skórze.
• demodekoza (nużyca) — inwazja roztoczy Demodex, na którą część linii bulterierowatych ma opisywaną w publikacjach weterynaryjnych predyspozycję związaną z niedoborami odporności; ujawnia się zwykle u młodych psów jako miejscowe wyłysienia.
• niedoczynność tarczycy — zaburzenie hormonalne opisywane u rasy w materiałach klubowych i badaniach populacyjnych ras średnich; objawy (przyrost masy, apatia, zmiany skórne) wymagają badania krwi i potwierdzenia przez weterynarza.
• wady serca (m.in. zwężenie zastawki aortalnej) — wrodzone wady zastawkowe opisywane w piśmiennictwie kardiologii weterynaryjnej u ras o masywnej budowie; wykrywane osłuchowo i badaniem echokardiograficznym.
• umaszczenie blue i predyspozycje skórne — u psów o rozjaśnionym umaszczeniu (blue/blue nose) opisywana jest częstsza skłonność do przerzedzania sierści i podrażnień skóry związana z genem rozjaśniającym barwnik; stan okrywy warto kontrolować podczas cotygodniowego czesania.

Predyspozycja to nie wyrok, tylko wskazówka, co obserwować. Kupując szczenię z hodowli traktującej badania poważnie, znacząco zmniejszasz ryzyko. O zdrowiu konkretnego psa decyduje lekarz weterynarii.

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Co sprawdzają odpowiedzialne hodowle. Ponieważ pitbula nie rejestruje FCI/ZKwP, nie istnieje jeden ujednolicony panel badań jak w rasach FCI — odpowiedzialny hodowca rejestrujący psy np. w UKC powinien wykonywać przynajmniej ocenę rentgenowską stawów rodziców oraz badanie kardiologiczne, a coraz częściej podstawowy panel genetyczny. O co pytać hodowcę: o wyniki badań stawów i serca obojga rodziców, o alergie lub problemy skórne w linii oraz czy szczenięta były socjalizowane od urodzenia.

Profilaktyka u dorosłego psa. Kalendarz szczepień i odrobaczeń ustala lekarz prowadzący. Ze względu na predyspozycje stawowe u rosnącego szczenięcia lekarze często zalecają umiar w intensywnych skokach i długim bieganiu po twardym podłożu, żeby nie przeciążać rozwijających się stawów. U psa dorosłego podstawą jest coroczna wizyta kontrolna, utrzymanie szczupłej sylwetki oraz regularna obserwacja skóry — szczególnie u odmiany blue.

Pitbull a przepisy — wykaz ras i zezwolenie

Amerykański pit bull terrier figuruje w polskim wykazie ras psów uznawanych za agresywne. Co to oznacza w praktyce? Posiadanie takiego psa jest legalne, ale jego utrzymywanie wymaga zezwolenia — wydaje je urząd gminy właściwy dla miejsca, w którym pies będzie przebywał. We wniosku podaje się zwykle podstawowe informacje o psie i warunkach jego utrzymywania.

Przepisy i lokalna praktyka potrafią się różnić — inne dokumenty bywają wymagane w dużym mieście, inne w małej gminie. Dlatego zanim kupisz lub adoptujesz pitbula, sprawdź aktualne wymogi w swoim urzędzie gminy. To nie jest formalność, którą można odłożyć „na później”: zezwolenie warto mieć załatwione, zanim szczeniak pojawi się w domu. Odpowiedzialny opiekun pitbula zna też lokalne zasady wyprowadzania psów i stosuje się do nich skrupulatnie — w przypadku tej rasy wszelkie uchybienia są po prostu bardziej widoczne.

Pitbull a amstaff — czym się różnią?

To najczęstsza pomyłka w całej kynologii: pitbull i amstaff (amerykański staffordshire terrier) wyglądają podobnie, mają wspólne korzenie, ale to dwie różne rasy o zupełnie innym statusie.

Skąd zamieszanie? Obie rasy wywodzą się z tych samych psów typu bull and terrier. Na początku XX wieku część hodowców w USA poszła w stronę wystaw — tak powstał amstaff uznany przez AKC, a później FCI. Pitbull pozostał przy rejestrach użytkowych. Efekt: amstaff ma sztywny wzorzec i jednolity wygląd, a pitbule bywają bardzo różne — od lekkich, 15-kilogramowych psów po masywne, prawie 30-kilogramowe. Jeśli zależy Ci na psie tego typu, ale z rodowodem ZKwP i bez obowiązku uzyskiwania zezwolenia — amstaff będzie formalnie prostszym wyborem.

Cena pitbula i skąd wziąć psa

Zacznijmy od rzeczy najważniejszej: w Polsce nie kupisz pitbula z rodowodem ZKwP/FCI, bo FCI nie uznaje tej rasy. To tworzy rynek, na którym trzeba się poruszać wyjątkowo ostrożnie — brak rodowodów oznacza brak systemowej kontroli hodowli.

Realia cenowe: to, ile zapłacisz za szczeniaka, zależy od rejestracji hodowcy w organizacjach typu UKC, linii rodziców, badań zdrowotnych i renomy hodowli — psy z importu z udokumentowanych linii kosztują zwykle najwięcej. Ogłoszenia obiecujące „szczeniaka od ręki, tanio” to niemal na pewno pseudohodowla: bez badań rodziców, bez socjalizacji, często z odklamywanym pochodzeniem. Oszczędność na starcie potrafi wrócić z nawiązką w kosztach leczenia i pracy behawioralnej.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze hodowcy?

• możliwość obejrzenia matki szczeniąt i warunków, w jakich psy żyją na co dzień;
• dokumentacja: rejestracja psów, książeczki zdrowia, badania rodziców (stawy, serce);
• szczenięta odchowane w domu, ciekawe ludzi, wydawane nie wcześniej niż po 8. tygodniu;
• hodowca, który zadaje Ci pytania — dobry hodowca tej rasy sprawdza, komu oddaje psa, i sam przypomni Ci o zezwoleniu.

Warto też rozważyć adopcję: w polskich schroniskach czeka wiele psów w typie pitbula i amstaffa — często dorosłych, o znanym już charakterze, co bywa zaletą. Poważna organizacja adopcyjna pomoże dobrać psa do Twojego doświadczenia i podpowie, jak wygląda kwestia zezwolenia przy psie w typie rasy.

Wady i zalety rasy

Ciekawostki o rasie

• UKC uznał rasę już w 1898 roku. United Kennel Club (UKC) w USA zarejestrował amerykańskiego pit bull terriera jako pierwszą rasę w swojej historii.
• Rasa nie jest jednorodna wizualnie. Ponieważ pitbula selekcjonowano pod kątem użytkowości, waga dorosłych osobników rozciąga się od ok. 14 do 27 kg — większy rozstrzał niż w wielu rasach FCI.
• Pitbull bywał symbolem popkultury na przełomie XIX i XX wieku. Typ bulterierowaty pojawiał się na plakatach i jako maskotka marek w USA, m.in. jako nieformalny symbol amerykański w okresie I wojny światowej.
• „Pitbull” to bywa parasol, nie jedna rasa. W mediach „pitbull” często oznacza cały typ psa obejmujący kilka podobnych ras i mieszańców, co utrudnia jednoznaczne statystyki.
• Kolor „blue” to efekt jednego genu. Szaroniebieskie umaszczenie powstaje przez recesywną mutację rozjaśniającą czarny barwnik (dylucja) — ten sam mechanizm występuje u niebieskich odmian dobermana czy weimaranera.

Treści na tej stronie mają charakter informacyjny i edukacyjny. Nie stanowią porady weterynaryjnej ani prawnej — w sprawach zdrowia psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii, a aktualne wymogi dotyczące zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną sprawdź w swoim urzędzie gminy. Informacje o cenach szczeniąt są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od hodowli.