Shih tzu — wszystko, co musisz wiedzieć o rasie

Shih tzu to jedna z najpopularniejszych małych ras psów w Polsce — pogodny, przyjazny towarzysz, który od wieków był hodowany wyłącznie po to, by dotrzymywać człowiekowi towarzystwa. Historia rasy sięga Tybetu, a jej przodkiem jest najprawdopodobniej lhasa apso; na dworze chińskiej cesarzowej Tzu Hsi te długowłose pieski traktowano niemal jak członków rodziny. Nazwa nawiązuje do lwa — mocno owłosiony pyszczek z bujną grzywą przypomina miniaturowego lwa z tradycyjnej sztuki orientalnej. W tej karcie rasy znajdziesz pełną charakterystykę: charakter i usposobienie, historię, długość życia, wygląd, pielęgnację, żywienie, zdrowie oraz orientacyjną cenę szczeniaka.

Shih tzu — dane rasy w pigułce

Cecha	Shih tzu
Waga	4,5–8 kg (wzorzec rasy shih tzu wg FCI)
Wzrost w kłębie	do ok. 27 cm w kłębie
Długość życia	12–16 lat
Grupa FCI	grupa 9 — psy ozdobne i do towarzystwa, sekcja 5 (rasy tybetańskie), wzorzec nr 208
Kraj pochodzenia	Tybet (Chiny); patronat nad wzorcem: Wielka Brytania
Typ sierści	długa, gęsta, prosta, z obfitym podszerstkiem
Umaszczenie	wzorzec dopuszcza wszystkie kolory; najczęściej biało-złote, biało-czarne, rude, pręgowane i jednolicie czarne
Poziom energii	niski do umiarkowanego
Dla kogo	opiekunowie akceptujący codzienne czesanie i wizyty u groomera; seniorzy i rodziny z dziećmi w wieku szkolnym; mieszkanie w bloku, nie dla nieobecnych 10 godzin dziennie

Shih tzu — usposobienie i charakter

Osobowość

Pies rasy shih tzu ma wyjątkowo przyjazny charakter. To urodzony kanapowiec i pies do towarzystwa w najczystszej postaci: nie był nigdy psem myśliwskim ani stróżującym, więc jego „praca” to bycie blisko opiekuna. Shih tzu jest pogodny, czuły i towarzyski, a przy tym pewny siebie — potrafi mieć własne zdanie i odrobinę arystokratycznej dumy, którą odziedziczył po pałacowych przodkach. Materiały organizacji zajmujących się dobrostanem psów opisują tę rasę jako psy bystre, żywe i chętne do nauki, które powinny być pewne siebie mimo niewielkich rozmiarów. Ta pewność siebie oznacza psa, który nie jest ani lękliwy, ani nachalny — po prostu chce być tam, gdzie jest jego człowiek.

Szczekliwość

Na tle innych ras miniaturowych shih tzu szczeka umiarkowanie. Nie jest typem psa alarmującego o każdym dźwięku, ale jako potomek psów pilnujących klasztorów i pałaców zachował naturalny odruch sygnalizowania głosem, że ktoś zbliża się do drzwi. Zwykle zaszczeka na dzwonek czy nietypowy hałas i na tym poprzestaje. Nadmierne szczekanie najczęściej nie wynika z jej temperamentu, lecz z nudy lub frustracji psa zostawianego samego na wiele godzin. Prosta praca nad komendą przerywającą oraz zapewnienie psu zajęcia w ciągu dnia zwykle rozwiązują problem.

Podejście do dzieci

Dla rodzin z dziećmi shih tzu to zwykle bardzo dobry wybór: piesek jest cierpliwy i łagodny, o ile dzieci nauczą się szanować jego granice. To mały psiak, którego łatwo urazić przy zbyt gwałtownej zabawie — drobne kości oznaczają, że przypadkowe upuszczenie albo szarpnięcie za sierść może skończyć się urazem. Rasa uchodzi za dobrego psa rodzinnego pod warunkiem prawidłowej socjalizacji, ale kontakt z małymi dziećmi zawsze powinien odbywać się pod nadzorem dorosłego. Dzieci warto od początku nauczyć, że pies ma prawo do własnego, nienaruszalnego miejsca odpoczynku.

Podejście do innych psów i zwierząt

Z innymi zwierzętami, w tym z kotami i drugim psem, shih tzu przeważnie dogaduje się bez problemu — brak instynktu łownego typowego dla terierów i psów myśliwskich bardzo tu pomaga. Dobrze socjalizowany od szczenięcia zwykle bez trudu akceptuje inne zwierzęta domowe. Warto jednak pamiętać o dysproporcji rozmiarów: podczas zabawy z dużym, rozpędzonym psem shih tzu bywa narażony na przypadkowy uraz, więc wspólne wybiegi lepiej dobierać pod kątem wielkości i stylu zabawy.

Stosunek do obcych

Shih tzu jest wobec obcych raczej otwarty i ciekawski niż nieufny — to nie jest pies stróżujący i nie należy oczekiwać od niego funkcji obronnych. Po krótkim zasygnalizowaniu głosem zwykle szybko przechodzi do witania gościa. Nadmierna podejrzliwość wobec ludzi nie jest cechą typową dla rasy i najczęściej wynika z braku wczesnej socjalizacji. Regularny, spokojny kontakt z różnymi ludźmi w pierwszych miesiącach życia utrwala u szczeniaka zdrową, przyjazną postawę.

Charakter i szkolenie w praktyce

Shih tzu to pies inteligentny, ale niezależny — i właśnie ta niezależność sprawia, że w rankingach posłuszeństwa wypada słabiej, niż wynika z jego realnych możliwości. W najczęściej cytowanej klasyfikacji psiej inteligencji, opracowanej przez psychologa Stanleya Corena, shih tzu trafił do najniższej z kategorii — „najsłabszy stopień inteligencji pracującej i posłuszeństwa”, opisanej jako 80–100 powtórzeń potrzebnych do przyswojenia nowej komendy i wykonanie znanej komendy za pierwszym razem w 25% prób lub rzadziej. Warto pamiętać, że ranking mierzy wyłącznie chęć do współpracy na komendę, a nie zdolność rozwiązywania problemów czy inteligencję społeczną — a te u shih tzu wypadają zupełnie inaczej. W praktyce oznacza to psa, który rozumie, czego od niego chcesz, ale najpierw musi uznać, że warto. Sprawdzają się krótkie sesje, po kilka minut, oparte na pozytywnym wzmocnieniu i drobnych nagrodach, a nie długi dryl. Podnoszenie głosu i metody siłowe działają na tę rasę odwrotnie do zamierzeń: pies się wycofuje albo po prostu przestaje współpracować.

Trzy filary pracy z shih tzu od pierwszych tygodni w domu. Pierwszy: czystość i rutyna — drobny pęcherz sprawia, że mała rasa uczy się dłużej, więc pomaga regularność wyjść i nagradzanie sukcesów, a nie karanie za wpadki. Drugi: oswajanie z pielęgnacją — od szczenięcia warto codziennie dotykać łap, uszu i pyszczka oraz przeciągać szczotką po sierści, kończąc nagrodą. Trzeci: nauka zostawania samemu — samotność buduje się stopniowo, od kilku minut po dłuższe wyjścia, bez dramatycznych pożegnań.

Dla kogo TAK: dla osób mieszkających w bloku, dla seniorów i rodzin z dziećmi w wieku szkolnym, dla ludzi, którzy chcą psa towarzyskiego i realnie akceptują codzienne czesanie oraz regularne wizyty u groomera. Dla kogo NIE: dla osób pracujących po 10 godzin poza domem bez wsparcia, dla szukających psa stróżującego lub partnera do biegania, dla kogoś bez czasu i budżetu na pielęgnację długiej szaty. Jeśli w zachowaniu psa pojawi się coś, czego nie łagodzi konsekwentne, łagodne szkolenie — silny lęk separacyjny, agresja, nasilone unikanie kontaktu — to sygnał, żeby skonsultować się z behawiorystą.

Historia rasy shih tzu

Shih tzu wywodzi się z Tybetu, gdzie małe, długowłose psy towarzyszyły mnichom w klasztorach. Według FCI krajem pochodzenia rasy jest Tybet (Chiny), a patronat nad wzorcem — oznaczonym numerem 208 — sprawuje Wielka Brytania. Przyjmuje się, że współczesna rasa ukształtowała się w Chinach z krzyżowania psów tybetańskich, spokrewnionych z lhasa apso, z pekińczykiem, choć szczegóły tego procesu opierają się głównie na przekazach, a nie na dokumentacji hodowlanej.

Największy rozkwit rasa przeżyła na dworze cesarzowej wdowy Tzu Hsi (Cixi), która — jak podaje American Kennel Club — po otrzymaniu psów od Dalajlamy rozwinęła program hodowlany nastawiony na utrwalenie charakterystycznego wyglądu shih tzu. Po jej śmierci w 1908 roku pałacowa hodowla podupadła, a rewolucja w Chinach niemal zakończyła historię rasy w kraju jej pochodzenia. Rasę uratował eksport: według AKC wszystkie współczesne shih tzu pochodzą od trzynastu psów sprowadzonych do Anglii i Skandynawii, do których później dołączył jeden pekińczyk — stąd często przytaczana liczba czternastu psów założycielskich.

Do Stanów Zjednoczonych rasa trafiła po II wojnie światowej, a AKC wpisał shih tzu do swojej księgi hodowlanej w 1969 roku. Dziś to jedna z najpopularniejszych ras towarzyszących na świecie, a w Polsce — jedna z najczęściej wyszukiwanych ras miniaturowych.

Ile żyje shih tzu?

Shih tzu żyją średnio 12–16 lat, a zadbane osobniki potrafią dożyć nawet 17–18 lat. Potwierdzają to dane populacyjne: w brytyjskim badaniu VetCompass, obejmującym ponad 11 tysięcy psów tej rasy pozostających pod opieką lecznic pierwszego kontaktu, mediana wieku w chwili śmierci wyniosła 12,7 roku. To wynik plasujący shih tzu wśród ras stosunkowo długowiecznych — małe psy z reguły żyją dłużej niż duże. Na długość życia wpływają przede wszystkim: utrzymanie prawidłowej masy ciała, dobrze zbilansowana dieta, codzienna dawka ruchu, higiena zębów oraz regularne wizyty u weterynarza, które pozwalają wcześnie wychwycić problemy zdrowotne. Warto też pamiętać, że psy z rodowodem z fachowej hodowli mają zwykle lepiej przebadanych rodziców, co zmniejsza ryzyko chorób dziedzicznych.

Wygląd i odmiany — jak wygląda shih tzu?

Wygląd shih tzu jest nie do pomylenia: mały, zwarty pies o dumnej postawie, z bujną, długą szatą, ogonem noszonym wesoło nad grzbietem i charakterystyczną „chryzantemową” główką — włos na nosie rośnie ku górze, tworząc wachlarzyk. Kufa jest krótka i szeroka, oczy duże, ciemne i lekko wyłupiaste, a żuchwa ma lekki przodozgryz, który jest zgodny ze wzorcem rasy. Ta królewska szata wymaga jednak sporo pracy — o tym niżej.

Wzorzec dopuszcza wszystkie kolory umaszczenia. Najczęściej spotkasz pieski biało-złote, biało-czarne, rude i pręgowane; sporym zainteresowaniem cieszy się też shih tzu czarny, jednolicie umaszczony. U psów wielokolorowych pożądana jest biała strzałka na czole i biała końcówka ogona. Kolor nie wpływa na charakter ani zdrowie — wybieraj psa, nie umaszczenie.

Uwaga na „odmianę miniaturową”. Shih tzu miniaturka nie istnieje we wzorcu FCI — rasa ma jeden rozmiar. Ogłoszenia z „mini shih tzu” czy „shih tzu miniaturką” to sygnał ostrzegawczy: ekstremalnie pomniejszane psy pochodzą często z pseudohodowli i bywają obciążone problemami zdrowotnymi. Naturalnie drobniejsze osobniki oczywiście się zdarzają, ale uczciwy hodowca nie sprzedaje ich jako osobnej odmiany.

Pielęgnacja shih tzu — sierść, czesanie, kąpiele

Pielęgnacja shih tzu to najbardziej wymagająca strona tej rasy. Długi, gęsty włos z podszerstkiem błyskawicznie się filcuje, dlatego sierść trzeba rozczesywać codziennie lub co drugi dzień — szczególnie za uszami, pod pachami i w pachwinach, gdzie kołtuny tworzą się najszybciej. Do codziennego czesania sprawdzą się szczotki i zgrzebła do sierści dobrane do długiego, prostego włosa. Kąpiel planuj mniej więcej co 3–4 tygodnie z psim szamponem — częstotliwość i technikę opisujemy w poradniku jak często kąpać psa. Codziennie przemywaj też okolice oczu, bo wydzielina zbiera się w bruzdach pyszczka i zostawia rude przebarwienia; te same fałdy skórne wymagają dokładnego osuszania po kąpieli, bo wilgoć w zagłębieniach skóry sprzyja podrażnieniom.

Większość opiekunów skraca szatę co 6–10 tygodni — krótsza fryzura „szczeniaczka” znacząco ułatwia codzienną pielęgnację. Jeśli chcesz strzyc pieska samodzielnie, cały proces krok po kroku — od rozczesania, przez dobór końcówek, po strzyżenie głowy i łap — znajdziesz w naszym poradniku jak obciąć shih tzu w domu. W skrócie: pracuj na czystej, rozczesanej sierści, zaczynaj od grzbietu, a okolice pyszczka i oczu wykańczaj nożyczkami z zaokrąglonymi końcami. Do domowego strzyżenia wystarczy dobra maszynka do strzyżenia psów RAGI z zestawem pielęgnacyjnym — cicha praca ma znaczenie u tak małego psa.

Żywienie shih tzu — karma dla małego psa

Potrzeby żywieniowe shih tzu są typowe dla ras miniaturowych: mały żołądek, szybka przemiana materii i niewielkie zapotrzebowanie kaloryczne, które łatwo przekroczyć smaczkami. Kanapowy tryb życia sprawia, że rasa ma skłonność do tycia — a nadwaga obciąża kręgosłup i stawy. Dorosłego psa żyw dwoma posiłkami dziennie, o stałych porach. Wybieraj karmę dla małych ras z drobnymi krokietami, dopasowanymi do krótkiej kufy — pełną ofertę znajdziesz w kategorii karma i przysmaki dla psa.

Część piesków shih tzu ma wrażliwy układ pokarmowy i skłonność do alergii skórnych, dlatego dobrze sprawdzają się receptury z jednym źródłem białka, np. mokra karma dla psa oparta na indyku, jagnięcinie czy króliku. W sklepie Piesław żywienie małych ras opieramy na karmach i przysmakach naszej marki Syta Micha — pamiętaj, żeby wliczać przysmaki do dziennego bilansu kalorii.

Aktywność i zabawa

Shih tzu ma niski do umiarkowanego poziom energii. Dwa–trzy spokojne spacery dziennie po 20–30 minut w zupełności wystarczą — to nie jest pies do biegania przy rowerze. Za to głowa musi pracować: węszenie, szukanie smaczków i proste zabawki logiczne męczą go skuteczniej niż długi marsz. Świetnie sprawdzają się zabawki edukacyjne i węchowe. W upalne dni spacery przenoś na wczesny ranek i wieczór — krótka kufa sprawia, że shih tzu gorzej radzi sobie z chłodzeniem organizmu.

Transport i podróże z shih tzu

Niewielki rozmiar to zaleta w podróży: shih tzu zmieści się w transporterku na tylnym siedzeniu i spokojnie przesiedzi trasę. W aucie pies musi być zabezpieczony — najwygodniejszy dla miniatury jest fotelik samochodowy dla psa montowany na siedzeniu, który podnosi pieska i trzyma go w miejscu podczas hamowania. Latem nigdy nie zostawiaj psa w nagrzanym samochodzie — dla rasy z krótką kufą to szczególnie niebezpieczne.

Dom dla shih tzu: legowisko, miski, akcesoria

Shih tzu potrzebuje w domu stałego, zacisznego miejsca do spania — najlepiej małego legowiska z niskim wejściem, z dala od kaloryfera. Wybór ułatwi kategoria legowiska i spanie dla psa. Do karmienia wygodna będzie niska, stabilna miska ceramiczna — pies z krótką kufą je płycej i wolniej, więc szeroka, płytka miska sprawdza się lepiej niż głęboka. Warto też ograniczyć psu skakanie z kanapy i łóżka — u rasy o wydłużonym grzbiecie i krótkich łapach pomocne bywają schodki lub rampa.

Zdrowie shih tzu — predyspozycje i badania

Predyspozycje rasowe

Shih tzu to generalnie długowieczna rasa i — co dla psa o krótkiej kufie nieoczywiste — wyniki dużych badań populacyjnych wypadają dla niej relatywnie dobrze. W brytyjskim badaniu VetCompass z udziałem ponad 11 tysięcy shih tzu profil najczęstszych schorzeń okazał się zbliżony do profilu psów o normalnej długości kufy. Nie oznacza to jednak braku predyspozycji: część problemów wynika wprost z budowy — skróconej kufy, dużych, wypukłych oczu, wydłużonego grzbietu na krótkich łapach i ciasnej szczęki. Poniższa lista to mapa obszarów do rozmowy z hodowcą i weterynarzem, a nie diagnoza.

Choroby opisywane u rasy

Poniższe schorzenia pojawiają się w materiałach weterynaryjnych i publikacjach populacyjnych. Nie jest to lista chorób Twojego psa — zdecydowana większość osobników nigdy nie zachoruje na większość z nich. Traktuj ją jako punkt wyjścia do rozmowy z hodowcą i lekarzem weterynarii:

• Zespół oddechowy brachycefalików (BOAS) — zestaw cech budowy skróconej czaszki utrudniających oddychanie: zwężone nozdrza, wydłużone podniebienie miękkie, czasem zwężona tchawica. Objawia się głośnym oddechem, chrapaniem, gorszą tolerancją wysiłku i upałów.
• Choroba przyzębia — najczęściej odnotowywane schorzenie u tej rasy w badaniu VetCompass (9,5% psów rocznie). Ciasna, skrócona szczęka sprzyja stłoczeniu i nieprawidłowemu ustawieniu zębów, a przez to szybszemu odkładaniu się kamienia nazębnego.
• Zespół suchego oka (keratoconjunctivitis sicca, KCS) — niedostateczna produkcja filmu łzowego prowadząca do przewlekłego podrażnienia i uszkodzeń rogówki; jedno z częściej wymienianych schorzeń okulistycznych rasy.
• Zaćma — zmętnienie soczewki pogarszające widzenie, wymieniane w materiałach rasowych obok innych zmian ocznych; u części psów wiąże się z wiekiem, u innych ma podłoże dziedziczne.
• Entropion i urazy rogówki — podwinięcie powieki drażniące gałkę oczną oraz wrzody rogówki; duże, wypukłe oczy osadzone w płytkich oczodołach są u tej rasy szczególnie narażone na urazy i podrażnienia.
• Schorzenia uszu, w tym zapalenie ucha zewnętrznego — w badaniu VetCompass problemy uszne dotyczyły 5,5% psów rocznie, a samo zapalenie ucha zewnętrznego 4,7%. Sprzyjają im obwisłe, mocno owłosione małżowiny, które słabo się wietrzą.
• Dysplazja nerek — wrodzona nieprawidłowość rozwoju nerek, w której miąższ nerkowy nie kształtuje się prawidłowo już w życiu płodowym; opisywana jako dziedziczna predyspozycja tej rasy, ujawniająca się zwykle u młodych psów.
• Kamica pęcherza moczowego — złogi mineralne w pęcherzu, dające objawy w postaci częstego oddawania moczu, krwi w moczu lub bolesnego parcia; rasa bywa wymieniana wśród małych psów o zwiększonym ryzyku.
• Choroba krążka międzykręgowego (IVDD) — zwyrodnienie krążków amortyzujących kręgosłup, u shih tzu związane z tymi samymi cechami genetycznymi, które dają rasie krótkie łapy i wydłużony grzbiet; bywa bolesna i w ciężkich przypadkach prowadzi do niedowładu.
• Zwichnięcie rzepki — przemieszczanie się rzepki poza prawidłowe położenie w stawie kolanowym, najczęściej do wewnątrz; problem typowy dla ras miniaturowych, wymieniany również u shih tzu.
• Wrodzone zespolenie wrotno-oboczne (portosystemic shunt) — wada naczyniowa, przy której część krwi omija wątrobę; opisywana jako schorzenie, na które shih tzu jest bardziej narażony niż przeciętny pies, z objawami od zahamowania wzrostu po zaburzenia neurologiczne.
• Zaburzenia hormonalne i skórne — u rasy opisuje się niedoczynność tarczycy i zespół Cushinga, a także atopowe zapalenie skóry oraz zapalenie fałdów skórnych na pyszczku. Wśród predyspozycji potwierdzonych populacyjnie wymienia się też przepuklinę pępkową (3,9% psów rocznie) i zaleganie treści w gruczołach okołoodbytowych (7,4%).

Badania: hodowlane i profilaktyczne

Badania rodziców szczenięcia. Punktem odniesienia jest program CHIC prowadzony przez amerykańską Orthopedic Foundation for Animals wspólnie z klubem rasy: dla shih tzu jedynym badaniem wymaganym do uzyskania numeru CHIC jest okresowe badanie okulistyczne (rejestr CAER), a ocena serca i stawów biodrowych pozostaje opcjonalna. Odpowiedzialne hodowle poza badaniem oczu wykonują też ocenę rzepek i osłuchanie serca. Pytając hodowcę o zdrowie, proś o konkretne wyniki badań rodziców, a nie o zapewnienia.

Profilaktyka u dorosłego psa. Kalendarz szczepień i odrobaczeń zawsze ustala lekarz prowadzący. U tej rasy lekarze szczególnie często zwracają uwagę na regularne szczotkowanie zębów i kontrole stomatologiczne (bo choroba przyzębia jest tu problemem numer jeden), cotygodniowe zaglądanie do uszu oraz codzienne oglądanie oczu i fałdów skórnych wokół pyszczka. Warto też pilnować wagi i ograniczać skakanie z wysokości. Sygnały, przy których nie warto czekać, to: wysiłkowe oddychanie, zaczerwienienie oka, bolesność grzbietu, kulawizna, nasilone pragnienie i oddawanie moczu oraz nagła zmiana zachowania.

Cena shih tzu — ile kosztuje szczeniak i skąd go wziąć?

Cenę szczeniaka shih tzu z rodowodem ZKwP/FCI kształtuje kilka czynników: renoma i doświadczenie hodowli, wyniki badań zdrowotnych rodziców, linia (w tym psy z liniami wystawowymi lub utytułowanymi rodzicami), region Polski oraz sezonowa dostępność miotów — na popularną rasę i rzadsze umaszczenia popyt bywa wyższy niż podaż. W ogłoszeniach znajdziesz też szczeniaki bez dokumentów, wyraźnie tańsze od tych z rodowodem — i tu zapala się czerwona lampka. Tak duża różnica w cenie zwykle oznacza pseudohodowlę: brak badań rodziców, odbieranie szczeniąt od matki zbyt wcześnie i oszczędzanie na wszystkim, co kosztuje. Pozorna oszczędność często wraca w rachunkach za leczenie.

Jak rozpoznać fachową hodowlę? Hodowca zarejestrowany w ZKwP pokaże Ci matkę szczeniąt i warunki, w jakich żyją, wyda umowę, książeczkę zdrowia ze szczepieniami i metrykę, a do tego wypyta Cię o warunki, jakie oferujesz — dobry hodowca wybiera dom dla psa, nie tylko kupca. Alternatywą jest adopcja: pieski shih tzu i ich mieszańce regularnie trafiają do fundacji zajmujących się małymi rasami. Dorosły pies z adopcji to często ominięcie najtrudniejszego, szczenięcego etapu.

Licz się też z kosztami utrzymania: karma dla małego psa, regularne strzyżenie (u groomera albo jednorazowy zakup maszynki), kosmetyki, akcesoria i profilaktyczne wizyty u weterynarza — te wydatki rozkładają się w czasie, ale warto je uwzględnić w budżecie już przed sprowadzeniem szczeniaka do domu.

Wady i zalety rasy

Zalety	Wady
Pogodny, przyjazny towarzysz bez instynktu łownego i stróżującego	Bardzo wymagająca pielęgnacja — codzienne czesanie i strzyżenie co 6–10 tygodni
Niewielkie potrzeby ruchowe — sprawdza się w bloku i u seniorów	Krótka kufa: gorsza tolerancja upałów i wysiłku, ryzyko problemów oddechowych
Umiarkowana szczekliwość jak na rasę miniaturową	Słabo znosi długą samotność — silnie związany z opiekunem
Zwykle dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami	Niezależny i uparty w szkoleniu; wolniej uczy się czystości niż duże rasy
Rasa stosunkowo długowieczna (12–16 lat)	Duże, wypukłe oczy i ciasna szczęka to predyspozycje do problemów okulistycznych i stomatologicznych
Linieje minimalnie — mało sierści na meblach	Stały koszt groomera lub czas poświęcony na strzyżenie w domu

Ciekawostki o rasie

• Rasa tybetańska w oficjalnej klasyfikacji. FCI umieszcza shih tzu (wzorzec nr 208) w Grupie 9 — psy ozdobne i do towarzystwa — w Sekcji 5 obejmującej rasy tybetańskie, razem z lhasa apso, terierem tybetańskim i spanielem tybetańskim. Mastif tybetański, mimo nazwy i tego samego kraju pochodzenia, należy do zupełnie innej grupy FCI (drugiej, w typie molosów).
• Tybet pochodzenia, Wielka Brytania patronatu. W nomenklaturze FCI krajem pochodzenia shih tzu jest Tybet (Chiny), ale patronat nad wzorcem rasy sprawuje Wielka Brytania — to ślad po tym, że współczesna hodowla odbudowała się właśnie na Wyspach.
• Cała rasa od kilkunastu psów. Według American Kennel Club wszystkie współczesne shih tzu wywodzą się od trzynastu psów sprowadzonych do Anglii i Skandynawii w latach 1928–1952, do których w 1952 roku dołączył jeden pekińczyk — stąd często przytaczana liczba czternastu psów założycielskich.
• Cesarzowa, która stworzyła typ rasy. Cesarzowa wdowa Tzu Hsi (Cixi) prowadziła na dworze program hodowlany nastawiony na utrwalenie charakterystycznego wyglądu shih tzu; po jej śmierci w 1908 roku pałacowa hodowla podupadła.
• Zaskakująco dobry wynik w dużym badaniu populacyjnym. W brytyjskim badaniu VetCompass, obejmującym ponad 11 tysięcy shih tzu, profil najczęstszych schorzeń okazał się zbliżony do profilu psów o normalnej długości kufy, a mediana wieku w chwili śmierci wyniosła 12,7 roku.
• Amerykańska kariera od 1969 roku. Shih tzu trafił do księgi hodowlanej American Kennel Club w 1969 roku i do dziś pozostaje jedną z najpopularniejszych ras towarzyszących w Stanach Zjednoczonych.

Treści w tej karcie rasy mają charakter informacyjny i edukacyjny — nie zastępują konsultacji weterynaryjnej ani porady behawiorysty. Informacje o zdrowiu opisują predyspozycje rasowe, a nie diagnozy. W sprawach zdrowia, diety i leczenia konkretnego psa skonsultuj się z lekarzem weterynarii. Ceny szczeniąt i koszty utrzymania zmieniają się w czasie — traktuj podane kwoty jako orientacyjne.